Klooster Stad Gods

 


Dit klooster ligt in het zuidoosten van Hilversum, gelegen in een bosrijk gebied ten noorden van de Soestdijkerstraatweg. Dit gebied werd de Monnikenberg genoemd (naar middeleeuwse activiteiten, zo las ik)

Het werd niet gebouwd als klooster, maar in 1900, als villa Monnikenbos met een koetshuis en stalgebouw.
Pas in 1946 verhuisden de Zusters der Augustinessen van Sint Monica naar de villa en werd het een klooster. In de loop van de daaropvolgende jaren werd er aan kapel en drie woonvleugels aan toegevoegd.
De congregatie van Zusters Augustinessen van Sint Monica is in 1934 opgericht door pater Sebastianus van Nuenen (op Augustijnse leest) Ze leggen zich toe op de zorg van de allerzwaksten in de samenleving.
Op 15 mei 2014 vertrokken de laatste zusters; het pand staat nu leeg.*)

zuster
beeld van een zuster door M.J.v.d.Lee (zelfportret?)

Het klooster had een beroemde bewoonster: Marie-José van der Lee (geb. 1912 in Westbeemster) Ze trad in januari 1943 in bij de orde van Zuster Augustinessen van Sint Monica, in augustus 1949 legde zij de kloostergelofte af. Als bij toeval ontdekte ze, in het klooster, haar talent voor beeldhouwen.  Haar beelden vonden hun weg naar Gooise kerken, maar ook daar buiten en zelfs in het buitenland.


Boven: Augustinus, onder het gezin (hoeksteen van de samenleving) beeldengroep gemaakt door Zuster Marie-José

Ik sprak met een dame die haar gekend had en  zij vertelde dat het een frêle dame was, waar je het beeldhouwen niet aan afzag.  Haar congregatie droeg in de zomertijd een wit habijt en ’s winters een donker habijt. De dame vertelde dat zuster Marie-José een enorm hekel aan het donkere habijt had en dolblij was als ze weer het witte aan kon trekken (niets menselijks was haar vreemd) Met haar beelden financierde ze het klooster voor een groot deel.

Ze zou heel graag de 100 jarige leeftijd hebben bereikt, maar helaas stierf ze een dik half jaar vóór haar honderdste verjaardag in een verpleeghuis in de Lage Vuursche (mei 2012)
Overigens hebben de zusters Augustinessen van Sint Monica op het terrein van het klooster een religieuze leefgemeenschap opgezet waar jonge mensen kunnen zoeken naar spiritualiteit, stilte en ontmoeting: Casella

 

 

*) Het  huis wordt in de toekomst geschikt gemaakt voor een kleinschalig woonproject voor demente ouderen.

 

 

 

 

 

Grootste faunatunnel van Nederland

gezelschap
Wij liepen  afgelopen weekend mee met een rondleiding  van het Goois Natuur Reservaat (excursie in samenwerking met IVN) bij de ecologische verbinding tussen de natuurgebieden van ’t Gooi en de Utrechtse Heuvelrug ook wel de groene schakel genoemd.

faunatunnelWe mogen niet door de tunnel, dan brengt onze mensengeur de dieren in verwarring en gaan ze misschien de tunnel mijden, dat zou zonde zijn.
De tunnel loopt onder de A 27, een snelweg waar we vaak met de auto op rijden.
Je hebt dan geen idee wat er, op een ander niveau, zich bevindt.
Nu zien we dat.

Het is lang regenachtig geweest, we lopen door nat zand, grasland en struweel. De kinderen die bij de excursie zijn, willen graag sporen van wild zien maar helaas zien we die niet.
De enthousiast gevonden keutels blijken “gewoon” van schapen te zijn, die hier een tijdje geleden hebben gegraasd.
Wel zien we een buizerd overvliegen. Maar de dassen en de reeën die hier kunnen lopen zijn vandaag vrij. De IVN-heer die ook mee is (hij gaat een bijscholingscursus aan IVN gidsen ontwikkelen en ook onderwijzen over dit gebied omdat hier zoveel  qua natuur veranderd is) vertelt dat ook de constante herrie  van bouwmachines, veel dieren afschrikken. Hopelijk alleen maar voor tijdelijk.

het spoor

Er loopt ook een spoorlijn vlakbij dit natuurgebied, héél vlakbij. Zo dichtbij dat de gids even zijn verhaal moet staken als er een trein langskomt (hoe weinig geluid de moderne treinen ook maken)
Zó dichtbij is het hek, het zand en de trein!

Er liggen hier prachtige vennetjes, die mij doen denken aan een werk van Escher (modderplas 1952)
vleermuiskastAls we het hek weer uitgaan (de gids doet het achter onze rug weer op slot) zien we op een gebouwtje een vleermuiskast. Het is dat de gids het zegt, ik had nog nooit een dergelijke vleermuizenkast gezien.

Een wandeling door een prachtig gebied, dat weliswaar erg gaat veranderen door de bouwactiviteiten (duizend(en) bomen zijn al gekapt voor de snelle busbaan (HOV). Maar waar ook veel moois bewaard, hersteld en opnieuw aangelegd wordt, zo werd ons verteld. Een plan is bijvoorbeeld om een soort houten knuppelbrug voor voetgangers door een stuk van het gebied te laten lopen.Dáár wil ik dan later een keer overheen lopen, om te zien hoe het allemaal veranderd is.
Niet meer zoals het was (dat heet vooruitgang) maar anders, ook mooi (hoop ik)

De natuurgids wil  ZIJN natuurgebied behouden (liet dat ook duidelijk blijken) maar méér inwoners  in Nederland  betekent betere verbindingen en dan liefst geen wegen (waar 1 mens in 1 auto op kan rijden) maar beter, sneller openbaar vervoer, want alleen dát kan mensen uit hun vervuilende auto’s halen (die de natuur óók verwoesten)
Alles heeft twee kanten.