Medium (zandlezing)

Een vriendin wilde ooit graag een medium bezoeken en vroeg of ik meewilde.
Er was in haar woonplaats een gebouwtje van een duivenvereniging waar één keer in de maand een avond was met een medium.
We zijn er zo’n 5x geweest.

Wat me bijgebleven is zijn de bezoeken waar IK werd uitgenodigd om naar voren te komen.
1. Dat was bij een medium die d.m.v.zandlezing contact had met een overledene;
2. Een bijeenkomst waar een medium aan de hand van psychometrie contact had met een overledene;

Ook heb  ik (3) nog een heel bijzondere avond  meegemaakt (met een andere vriendin) waarbij een Engels medium, was uitgenodigd  die dmv  ectoplasma contact  met overleden personen kon maken.
(4) Jaren later ben ik nog alléén naar een avond met een medium geweest

Een duivenverenigingsgebouwtje is precies wat je je ervan voorstelt: een kale ruimte met een provisorisch barretje, lange tafels en een heleboel stoelen.
Bij binnenkomst stond er een tafeltje met een vrijwilliger erachter, waar we konden betalen en die desgewenst je adres opschreef (om op de hoogte te worden gehouden van spirituele zaken)*)

De eerste keer was wat onwennig. We namen,toen ons dat gevraagd werd, plaats  op de klaargezette stoelen. Er waren ongeveer 25  mensen, meest vrouwen.  Vóór ons kwam een meneer staan die vertelde wat voor soort medium hij was en hoe hij te werk ging.
hand
Op de tafel vóór hem stond een bak met nat zand. Hij keek de zaal in, wees iemand aan die naar voren kon komen, zijn of haar hand flink hard in de bak zand moest drukken, zodat hij contact kon maken en “lezen”

Ik werd als 3de aangewezen. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje lachwekkend, maar ik hield me in en liep naar voren, drukte mijn hand in het natte zand en wachtte af.
Hij liet me de afdruk zien en vroeg of ik de vorm van een soort puntzakje in het zand zag. Die zag ik.
Dat was volgens hem een bos bloemen die ik van iemand van de andere kant kreeg als bedankje
Ik dacht aan niemand speciaal, maar in weerwil van mezelf begon mijn hart te bonzen
Het medium ging verder. De overledene was een man die tegen hem “vertelde” dat hij mij dankbaar was voor het bij elkaar houden van de familie.
Nu stroomde de tranen over mijn wangen!
Hij zei nog meer, maar ik kon de rest niet bevatten en na een tijdje mocht ik weer gaan zitten.
Mijn vriendin vertelde later wat er nog meer gezegd was.
Het was een vreemde gewaarwording.
Had e man contact met mijn pa? Verzon hij?
Hij kon NIET weten, dat onze familie “gebroken” was geweest en ik geprobeerd (en geslaagd was) in het lijmen van die breuk.(zelfs mijn vriendin wist dat niet)

De “geest” zo vulde ik in, was mijn vader; een familieman die het vreselijk gevonden zou hebben dat er (door zijn dood) onenigheid in de familie was gekomen. Ik zou me kunnen voorstellen dat hij blij zou zijn geweest dat ik, nadat de breuk jaren had geduurd, de stoute schoenen had aangetrokken en met beide partijen had gepraat, waardoor het allemaal weer goed gekomen was.

Het was een “aparte” avond waarin nog meer “aparte dingen gebeurde. Een man die boer bleek te zijn  drukte ook zijn hand in het zand. Zijn overleden vader waarschuwde hem voor het avontuur dat hij binnenkort aan zou gaan: er zat een risico in.
De man vertelde dat hij binnenkort zou emigreren.

Bijzonder!

*) Dit was  allemaal nog vóór het digitale tijdperk