Dierenliefde

Toen ik een jaar of 11 was en aan het buitenspelen was, kwam de buurpoedel op me af en besprong me. Ik viel, hij zat bovenop me en beet.
Opeens was er een enorm glasgerinkel, de poedel rende weg en ik was “vrij”.
Als mijn lichaam pijn ervaart óf mijn ogen veel bloed zien, schakelt mijn lijf uit.
Ik kwam dus weer bij op straat met mijn moeder en buren om me heen (niet de buren van de hond!)
Er was commotie, ik bloedde en werd naar binnen gebracht.

Wat was er gebeurd?  Onze hond had het tafereel vanuit zijn strategische positie op zijn stoel vóór het raam gezien en was dwars door het raam gesprongen om me te redden.

Toen ik binnen was gebracht en iedereen druk met mij was, zag de buurman een bloedspoor dat onder de tafel leidde. Daar zat onze hond met een erg bloedende snuit.
De buurman was een doortastend type en zag onmiddellijk dat de hond er veel ernstiger aan toe was dan ik. Hij regisseerde de verdere gebeurtenissen.
Mijn moeder mét handdoek om de hondensnuit achterin zijn auto naar de dierenarts; zijn vrouw haalde een andere buurman (alleen buurmannen hadden in die tijd een auto) en met haar en hem ging ik naar de huisarts, die mijn (been)wond hechtte.
De huisarts zag mijn wond en vroeg meteen “poedel”?

De dierenarts vertelde dat onze hond niet veel later bij hem gebracht had moeten worden, er was een slagader geraakt en de hond had al behoorlijk wat bloed verloren. Ook de hond werd gehecht.
Mét de hond en mij kwam het goed.

Ik  ben altijd gek op honden gebleven, alleen poedels…..