Geen kleuterjuf

Al vanaf heel jong wilde ik kleuterjuf worden.
Speelde ik eerst met poppen, zodra ik wat ouder was ging ik met “echte” peuters aan de slag.

Zondags als de ouders naar de kerk gingen  ging ik (mét een volwassene) de kleintjes bezighouden.
En ook in ons buurtje ging ik peuters bezighouden, zodat de moeders de ramen konden lappen en zo (géén één moeder in ons buurtje werkte toen)

Van écht oppassen was geen sprake, want wie laat een kind oppassen op een kind? Het was meer bezighouden. Enig vond ik dat en de peuters (geloof ik) ook. Ik werd tenminste vaak gevraagd.

Toen ik een jaar of 12 was kreeg ik, wat ze toen noemde een groeispurt. Last van mijn rug dat volgens de huisarts “wel zou overgaan” maar dat het NIET deed. Fysiotherapie, oefeningen en uiteindelijk naar een orthopeed. Samen met mijn moeder.
Onderzocht en toen de vraag : “Wat wil je later worden?”
– Kleuterjuf   – antwoordde ik blij.
Van psychologie had de orthopeed nog nooit gehoord, hij boorde met één opmerking mijn toekomst de grond in “Geen sprake van, met die rug”
En tegen mijn moeder “De hele dag bukken, billen en neuzen afvegen kan die rug echt niet hebben, verzin maar wat anders voor haar” De dokter was een autoriteit, een specialist helemaal, dus wat hij zei was wet! (in díe tijd)
Verder was zijn advies een harde matras en slapen zonder kussen.
Ik heb de man geháát, kon niet slapen op de harde matras, ging ’s nachts kleren in een kussensloop stoppen om toch maar een kussen te hebben én bovenal was ik mijn toekomstdroom kwijt.
“Kantoor dan maar?” Stelde mijn moeder voor.Ik haalde mijn schouders op.

Bij een herhaalbezoek bij de orthopeed, het was de tijd van de maxi mode, zei de dokter:
“Ik zag je laatst lopen in een lange zwarte jas in de Kerkstraat, dacht eerst dat je een gorilla was, zó gekromd, dat kan zo niet. Daar moet wat aan gedaan, ga naar  Mensendieck*),met boeken op je hoofd lopen, wat dan ook maar doe iets voor dat je echt een gorilla wordt”
Géén mensendieck, bezwoer ik mijn moeder (per definitie niet iets wat hij zei, ik was per slot toen een puber)
boeken op hoofd Ik heb me toen ingeschreven bij een mannequin-cursus
Eén keer in de week op een avond in een zaaltje van een chique hotel. Inderdaad leren lopen met boeken op je hoofd en allerlei  oefeningen om “damesachtig” rechtop te lopen.
Ik heb er een vriendje aan overgehouden (geen huwelijksmateriaal maar  we hebben samen veel  gelachen)
De laatste 2 maanden werd op cursus de rode loper uitgelegd en moest er geoefend worden voor de show die we als “eindwerkstuk” zouden lopen.Toen vond ik het niet leuk meer.De modellenstress van mijn medecursisten ging totaal aan mij voorbij en ik haakte toen af.
Ik liep inmiddels recht(er)op.

Na de middelbare school cursussen Schoevers, Nederlandse Handelscorrespondentie etc gevolgd om op kantoor werk te vinden. Gelukt.
Met kinderen kon ik me weer bezighouden toen ik ze zelf kreeg en wat heb ik daarvan (mét rug)  genoten!