De terugreis

Vanaf 3 uur ’s nachts (terugkeer ziekenhuis) geen oog dicht gedaan. Bekaf, maar klaarwakker, ook bang dat we ons verslapen. Om kwart over 10 worden we gehaald voor transfer naar het vliegveld.
Om 8 uur slaat mijn lief zijn ogen op. We pakken onze weinige spullen (alleen handbagage) in en gaan ontbijten. Ik heb erge honger, maar krijg amper een hap door mijn keel. Jammer van al die lekkere dingen!

Om 10 uur zitten we in de hal, om kwart over tien lopen we met de chauffeur mee de straat uit naar zijn taxi. Onderweg praat hij met ons
Hij vertelt dat zijn dochter met 3 jaar al schaken kon, dat hij zijn eigen bedrijf heeft, dat auto’s in Boedapest veel te hard rijden, dat hij allerlei examens moest doen om met personen te mogen rijden en zelfs een psychologische test. (hij is een Roemeen! hij praat wél)
Dan zijn we bij het vliegveld.

klm bandjeBeveiligingsdames deze keer, vriendelijk. De routine begint weer, laarzen uit.
Nee, zakdoek hoeft niet uit mijn zak.
Nee, riem hoeft niet af.
Ja loopt u maar poortje door.
Het poortje piept niet.
Mijn lief heeft minder geluk, hij moet zijn koffertje openmaken en zijn (doorzichtige) toilettasje openmaken. Zijn poortje piept wel en een beveiligingsman vraagt of hij zijn overhemd omhoog wil doen. Hij ziet het al: een riem met metaal, loopt U maar door!
We zijn weer samen aan de andere kant van het hek.

Bij het inchecken staat een rij van hier tot Tokio maar……….. ook een computer. Mijn lief checkt digitaal voor ons in, boarding passes rollen uit de machine en we kunnen naar de gate! Rij omzeilt ( fijn want ik ben nog wel wat wankelig)

Bij en in het vliegtuig loopt alles gesmeerd. Een purser heet ons welkom en lacht vriendelijk( dit heb ik zo gemist!)
We zitten op rij 3 en hoeven niet in het gangpad te wachten maar kunnen zó neerploffen.
Prepare for take off.
We taxiën de baan op, bijna aan het eind wordt er vanachter uit het vliegtuig gegild: STA, STA, verstaan we. We zien niks, maar de roep wordt door steeds meer mensen overgenomen en het vliegtuig stopt. De purser loopt naar achteren, een stewardess volgt. De purser komt terug en haalt medische spullen uit een laag vakje.De piloot opent de deur (omdat we voorin zitten horen we en zien we dat wel)
Piloot tegen purser: Als jij je medische spullen pakt ga ik niet vliegen.
Purser: Wacht nog even en loopt, zonder medische spullen, terug naar de “patiënt”
Na een tijdje komt hij terug, smoest wat met de piloot (met zijn rug naar ons toe)
De piloot verdwijnt, de deur gaat dicht. Even later stijgen we op.

Nieuwsgierig als ik ben vraag ik, als ik mijn boterhammetje krijg aan de purser wat er aan de hand was. Een oudere heer, zwaar getafeld en wijn gedronken was in slaapgevallen en had een rare snurk gemaakt, zijn ( jonge) metgezellin was geschrokken dacht dat hij een hartaanval had gekregen en sloeg alarm. De purser zei dat hij de rest van de passagiers geen (microfoon) verklaring had gegeven uit piëteit met de heer en dame, die zich daarna vreselijk geneerde.

Een purser die  zich inleeft, die zich bekommert om mensen. Dát is dus niet gewoon,dát kan ook anders. Interesse in mensen, empathie blijkt dus NIET gewoon te zijn, in ieder geval niet in Hongarije, hebben we gemerkt.*)
De obers, het verplegend personeel, de dokter, allemaal zou koud.
Is het omdat we toeristen zijn?
Houden ze niet van buitenlanders?
Is het de gene dat ze geen talen spreken en ons niet kunnen verstaan?
Is het omdat ze bovenaan de lijst van meest depressieve volken staan?
IK heb geen idee.
Boedapest is prachtig, een geweldige architectonische, culturele ervaring, maar het ontbrak aan menselijk contact.

De transfer naar de parkeerplaats laat even op zich wachten, maar hij komt!
De auto staat er nog en de rit naar huis loopt voorspoedig.
We steken de sleutel in het voordeurslot en lopen naar binnen.

Daar staan bloemen en een plant en er liggen felicitatiekaarten.
Een warm welkom!
We zijn weer thuis!

 

*) Ik heb het in Mauritanië meegemaakt. Hoewel dat was geen ongeïnteresseerdheid, daar was het háát. Haat tegen blanken (misschien waren we wel Amerikanen!). Haat tegen niet-moslims. Daar waren (wel veel) mensen zó, maar er waren ook anderen.
Haat is ook een emotie. Lege blik, niets terugkrijgen is misschien nog wel erger!

 

 

 

Een gedachte over “De terugreis

  1. Eind goed, (niet) alles goed, maar deels genoten van de schoonheid van de stedenbouw alleen je had liever gewild dat je meer had kunnen genieten als het contact met de mensen, anders, menseljker, meer betrokken was geweest. Lieve baars een ervaring, hoe dan ook, is altijd zinvol (de zin, die jij mag ontdekken).
    Johannes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s