Boedapest, architectuur

Je kunt bij een stedentrip alle highlights aflopen en mooie dingen zien. Je kunt ook gewoon de stad inlopen en zien wat je tegenkomt. Dat hebben wij nu gedaan en we hebben pareltjes gezien.
De stad heeft een ongekende grandeur. Heeft Nederland overwegend  “De doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg- uitstraling” dan heeft Boedapest  “De groot, groter, grootst- uitstraling”

Het heeft, in mijn ogen, geen zin om alle foto’s te plaatsen met tekst erbij wat het is (daar zijn boekjes voor) Ik heb hieronder een korte foto-impressie van dingen die we “zomaar”tegenkwamen. Een deur die open stond, waar we “even” in keken van een Academie, een postkantoor, een bioscoop. Overweldigend.

Het Széchenyibad is een van de vele kuuroorden in Boedapest. Het is het grootste medicinale kuuroord van Europa. De bronnen die voor de toevoer zorgen zijn 73,5 °C en 77 °C.  Gebouwd in 1913 in neo barokstijl

Het  kuuroord ligt in het Városliget, het grootste stadspark in Pest (1 km2).  Het park is aangelegd aan het begin van de 19e eeuw en heeft ook een ijsbaan
ijsbaan bij Spa

En dan nog de kerken, er zijn er ontzettend veel. We zijn een paar kerken ingelopen, niet specifiek de mooiste of  grootste, “gewoon” een paar kerken die we tegenkwamen


Aan de synagoge wijd ik een apart blog (Joden in Boedapest is een apart verhaal)
In één kerk zagen we de kerststal nog staan.


De perrons van de gele metrolijn (M1) zijn heel bijzonder. Veel hout met panelen, het lijken wel “kastdeurtjes” Het is de oudste (gebouwd in 1894) metrolijn op het Europese continent *)

 

Vanuit een hoog punt kun je Boedapest prachtig overzien.
uitzicht buda

 

*)Deze metrolijn werd gebouwd in 1894, als onderdeel van het duizendjarig bestaan van Hongarije

De reis erheen

We parkeren Quick op Schiphol-Rijk. Van daar brengt een shuttlebusje ons naar het vliegveld. We moeten lang bij het bushokje wachten (er is geen arriveertijd bekend).Er staan veel mensen en 2 stellen zijn ontzettend nerveus (om de 2 tellen op hun horloge kijken, vragend “hoe laat dan?” Het andere stel gaat vooraan staan en staat maar te zuchten. Dit gedrag slaat op mij over. Ik word er niet ongerust van  (die bus komt wel) maar wel gespannen.

Eindelijk komt de bus(we kunnen er allemaal in) en komen we aan bij het vliegveld. We kunnen zó doorlopen (digitaal ingecheckt) naar de poortjes: laarzen uit, riem af, jaszakken leeg, vest uit, tassen in de bakken.
We gaan naar een Schengenland, dus nergens paspoort tonen.

We vertrekken te laat, misschien wel doordat er op het laatst een gigantische hoeveelheid Fortuna (in rood/witshirt) spelers een vliegtuig in galopperen. Het blijken Delftse korfbalspelers te zijn die in Boedapest de IKF Europacup gaan spelen. Ik wens ze succes.

De piloot heeft het zich aangetrokken dat hij te laat vertrok en haalt de tijd onderweg weer in.
Aankomend, nergens controle, we kunnen zo naar buiten lopen. Dat doen we niet want we worden afgehaald (hopen we) Overal mannen (en een enkele vrouw) met bordjes, maar nergens een bordje met onze naam erop. Mijn lief gaat buiten kijken. Niets. Op het papier staat dat als ze een uur te laat zijn dan kun je bellen. We wachten.
Als mijn lief weer naar buiten gaat komt hij terug met een man met het bordje met onze naam in zijn hand. We stappen in en hebben een leuk gesprek met de chauffeur; hij spreekt goed Engels en komt uit Transylvania (Roemenië) Twintig jaar geleden
geëmigreerd.

We kunnen niet bij het hotel komen, het is in de autovrije hoofdstraat de Vaci Ucta. De taxi stopt vlakbij  en de chauffeur loopt met ons mee naar het hotel. Onderweg vertelt hij dat hij ons persoonlijk weer zal terugbrengen naar het vliegveld. Leuk om te weten!

We stappen het hotel binnen dat één ingang breed is: na de lange hal met trap en lift naar boven blijkt later de rest van het hotel boven de naastliggende Flying Tiger winkel zijn. De jonge vrouw die vóór ons de ingang instapt blijkt de receptioniste te zijn. Er zitten aan weerszijde van de gang mensen met koffers op stoelen. De kamers blijken NIET gereed te zijn. Ik vraag wanneer dan wel. ”Een uurtje later, misschien?” Hoezo misschien? Ze antwoord “You can try
IK vind het vreemd  antwoord maar vraag of we dan onze koffers hier kunnen laten en dan de stad ingaan. Dat kán maar het bagagedepot is vol; we kunnen ze in de gang neerzetten. Ik dacht het niet. Ik heb een tas met rits, geen sleutel geen bescherming. We lopen naar het bagagedepot. Een soort vierkanten tralie gevangenis met slot, vol met koffers; we zetten onze er bovenop en de receptioniste sluit af. We gaan de stad in.

Een geweldig brede straat met winkels maar wel vrij rustig qua mensen, in de straat én in de winkels. We lopen de straat uit ziet en zien prachtige oude gebouwen. Het zonnetje schijnt en hoewel de piloot zei dat het in Boedapest 1 graden zou zijn, voelt het “warmer”.
budaWe zijn nu bij de Donau en zien aan de overkant Buda liggen met de burcht en kerken( wij zijn in Pest) We keren terug naar het hotel, willen ons graag even opfrissen maar de receptioniste schudt haar hoofd als we haar naderen.
Ik vind het belachelijk en vraag of er echt geen mogelijkheid is om de kamers te bespoedigen. Ze zegt dat ze een uur geleden al  naar boven gebeld heeft, maar…………..
Ze typt wat op de computer en zegt dat ze wel een kamer op de 6e etage voor ons heeft. Prima, nemen we die. Mijn lief vraagt nog of die kamer een ander uitzicht heeft. Ze antwoordt heel serieus in het Engels: “ All rooms have the same view
Als we onze sleutel krijgen en de kamer binnengaan zien we het uitzicht op een soort luchtschacht, aan de andere kant van de koker liggen andere kamers. Yes, same view!
’t Kan ons  nu niet  schelen, we frissen ons op, pakken wat uit, poetsen onze tanden.
We zijn er!