Grenadiertjes

Ons bezoek aan de cabaretvoorstelling van Erik van Muiswinkel met de hommage aan Drs.P. heeft verstrekkende gevolgen voor ons.
Mijn lief, nooit zo van de “zingerig”, brengt dit lied vele momenten van de dag ten gehore:
De grenadiertjes:

wapen grenadierWij zijn de grenadiertjes
Wij slaan op onze trom
Wanneer wij gaan marcheren
Pom pom pom pom pom pom

Het is een fascinerend lied met vele coupletten met tal van taal/rijmgrapjes, een tikje schuin, want een grenadiertje gaat naar een mevrouw van lichte zeden (  ze heeft een oog dat erotisch glom) en er komt ook een communist uit Spijkenisse in voor die in de wasbak zwom)
U snapt het al : het is een heel intrigerend verhaal, dat zowel voor hilariteit (mijn lief koppelt het lied aan de gewoonste dagelijkse dingen) Nou ja, laat ik volstaan dat er bij ons thuis nogal eens discussie is over dit lied.
Vandaag gooide mijn lief opeens in de discussie dat een grenadier een soldaat is die handgranaten werpt. Ik had de link granaat en grenadier nog niet eerder gelegd.
Dus dat verdiende research.
En ja hoor, mijn lief heeft (weer) gelijk. Van mijn tegenwerping dat handgranaten modern zijn en regimenten grenadiers oud, blijft niets heel.
De Engelsen gebruikten al een handgranaat vóór de Eerste Wereldoorlog, in de Krimoorlog in 1853, toen een Britse alliantie tegen het keizerrijk Rusland vocht.
De Eerste Wereldoorlog was de eerste oorlog waarin Duitsers en Engelsen de moderne handgranaat op grote schaal gebruikten.(Deze werkten echter niet erg goed)
De Duitsers gebruikten vanaf 1915 een andere granaat: de Stielhandgranate  (steelhandgranaat) deze granaat leek op een ananas en werd ontstoken door middel van een pin. Deze techniek was in andere Europese landen onbekend..
(De Nederlandse soldaten maakten gebruik van de ei-handgranaten, die werd zo genoemd omdat die op een ei leek).

Tot zover over de handgranaten.
Dan even over de grenadiers, die dus met granaten zouden gooien, maar die mij een veel ouder leken dan de handgranaten.
Bronnen in de militaire krijgsgeschiedenis vermelden grenadiers voor het eerst in de 16e eeuw.
In het Franse leger werden toen soldaten zorgvuldig geselecteerd om handgranaten met een brandend lont naar de vijand te gooien. Deze soldaten moesten lang en sterk zijn om de toen nog zware granaten zo ver mogelijk te kunnen gooien en goed te kunnen richten. De grenadiers, zoals ze werden genoemd, verwierven een status die, hen naast een hogere soldij ook bepaalde privileges verleende wat betreft hun kledij. Ze onderscheidden zich van gewone soldaten doordat ze hoge mutsen gingen dragen. Deze mutsen zaten, zo vermeldde het stukje grenadiersgeschiedenis,  tijdens het wegslingeren van een granaat niet in de weg.

 

*) In 1915 ontwikkelde de Engelse William Mills een nieuwe handgranaat, die hij naar zichzelf noemde: de Mills bom. Deze granaat was een stuk veiliger en had een pin, die vóór het gooien uit de granaat gehaald moest worden.

 

 

 

Een gedachte over “Grenadiertjes

  1. Een sstkje escheddens is nooit weg, maar in dit geval wel luguber. Ik kijk uit naaar de dag dat gewapende conflicten niet meer aan de orde zijn, l Johannes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s