Grenadiertjes

Ons bezoek aan de cabaretvoorstelling van Erik van Muiswinkel met de hommage aan Drs.P. heeft verstrekkende gevolgen voor ons.
Mijn lief, nooit zo van de “zingerig”, brengt dit lied vele momenten van de dag ten gehore:
De grenadiertjes:

wapen grenadierWij zijn de grenadiertjes
Wij slaan op onze trom
Wanneer wij gaan marcheren
Pom pom pom pom pom pom

Het is een fascinerend lied met vele coupletten met tal van taal/rijmgrapjes, een tikje schuin, want een grenadiertje gaat naar een mevrouw van lichte zeden (  ze heeft een oog dat erotisch glom) en er komt ook een communist uit Spijkenisse in voor die in de wasbak zwom)
U snapt het al : het is een heel intrigerend verhaal, dat zowel voor hilariteit (mijn lief koppelt het lied aan de gewoonste dagelijkse dingen) Nou ja, laat ik volstaan dat er bij ons thuis nogal eens discussie is over dit lied.
Vandaag gooide mijn lief opeens in de discussie dat een grenadier een soldaat is die handgranaten werpt. Ik had de link granaat en grenadier nog niet eerder gelegd.
Dus dat verdiende research.
En ja hoor, mijn lief heeft (weer) gelijk. Van mijn tegenwerping dat handgranaten modern zijn en regimenten grenadiers oud, blijft niets heel.
De Engelsen gebruikten al een handgranaat vóór de Eerste Wereldoorlog, in de Krimoorlog in 1853, toen een Britse alliantie tegen het keizerrijk Rusland vocht.
De Eerste Wereldoorlog was de eerste oorlog waarin Duitsers en Engelsen de moderne handgranaat op grote schaal gebruikten.(Deze werkten echter niet erg goed)
De Duitsers gebruikten vanaf 1915 een andere granaat: de Stielhandgranate  (steelhandgranaat) deze granaat leek op een ananas en werd ontstoken door middel van een pin. Deze techniek was in andere Europese landen onbekend..
(De Nederlandse soldaten maakten gebruik van de ei-handgranaten, die werd zo genoemd omdat die op een ei leek).

Tot zover over de handgranaten.
Dan even over de grenadiers, die dus met granaten zouden gooien, maar die mij een veel ouder leken dan de handgranaten.
Bronnen in de militaire krijgsgeschiedenis vermelden grenadiers voor het eerst in de 16e eeuw.
In het Franse leger werden toen soldaten zorgvuldig geselecteerd om handgranaten met een brandend lont naar de vijand te gooien. Deze soldaten moesten lang en sterk zijn om de toen nog zware granaten zo ver mogelijk te kunnen gooien en goed te kunnen richten. De grenadiers, zoals ze werden genoemd, verwierven een status die, hen naast een hogere soldij ook bepaalde privileges verleende wat betreft hun kledij. Ze onderscheidden zich van gewone soldaten doordat ze hoge mutsen gingen dragen. Deze mutsen zaten, zo vermeldde het stukje grenadiersgeschiedenis,  tijdens het wegslingeren van een granaat niet in de weg.

 

*) In 1915 ontwikkelde de Engelse William Mills een nieuwe handgranaat, die hij naar zichzelf noemde: de Mills bom. Deze granaat was een stuk veiliger en had een pin, die vóór het gooien uit de granaat gehaald moest worden.

 

 

 

Lichtjestocht in Amersfoort

Een vriendin die een week geleden jarig was en ik, die verleden maand mijn geboortedag had, gingen met onze partners, iets leuks doen om de beider verjaardagen te “vieren”
Iets leuks was in dit geval een KerstLichtjesTocht door het Centrum van Amersfoort lopen. Verlicht door  meer dan 1800 kaarsen wandelend door de historische binnenstad kwamen we verschillende Bijbelse figuren en ook niet-Bijbelse figuren tegen.

Het begon echter met een (dik) half uur in de rij staan voor de Franciscus Xaveriuskerk. Dat moest om de vele deelnemers van deze tocht in groepen te scheiden. In de kerk, die prachtig verlicht was, werden we ontvangen door een onderkoning, die vertelde van de volkstelling. We zagen Elisabeth, de moeder van Johannes de Doper, die ons vertelde dat haar nicht Maria, zwanger en wel naar Bethlehem vertrokken is en dat we daar ook heen kunnen gaan. We volgden de lichtjes door de stad, werden aangehouden door Romeinse soldaten die ons wilden tellen en met harde hand “bestempelden”.
De stad was prachtig verlicht en overal lopen groepjes mensen.
djembeErgens zitten djembé spelers; staat een saxofoonkwartet, elders staat een band; dansen jonge meisjes met lichtjes; staat een koor kooren zien we Bijbelse taferelen, zoals de herders met onrustige schapen;Jesaja de profeet Jesaja in een boot die Jezus geboorte aankondigt en engelen die ons de weg wijzen.
Heel veel vrijwilligers, al dan niet verkleed wijzen ons de weg door de verlichte binnenstad van Amersfoort. Veel herbergiers (m/vr) staan op straat en vertellen ons dat ze geen plaats meer hebben in hun etablissement, het is druk in de stad door de volkstelling: helaas nergens overnachtingsplek meer, ook een zwangere vrouw en haar man hebben ze al moeten weigeren!

Uiteindelijk komen we aan op het Lievevrouwenkerkhof vóór de OLV toren, waarin de stal staat opgesteld met daarin Maria, Jozef en het kindje.

Het miezert nu en we hebben de paraplu’s opgezet.
Ook voor de toren een enorme rij (net als bij de Franciscuskerk) wachtenden om het “wonder” te aanschouwen. Wij besluiten NU de warmte op te gaan zoeken en schieten een pizzeria binnen, waar gelukkig nog wél een tafeltje vrij is.
Langzaam krijgen we weer een “normale” temperatuur en worden we ook van binnen heerlijk verwarmd.

Dit was de tweede keer dat deze lichtjestocht werd georganiseerd hoorden we, een geweldig initiatief, mooi gedaan, sfeervol.
Drie verjaardagen gevierd die van 2 vriendinnen en die van een lang geleden (misschien? )geboren kind.