Vertrek huisarts.

Onze huisarts gaat weg. Bijna 30 jaar is hij hier huisarts geweest en nu hij bijna 65 jaar is gaat hij met pensioen. Ik zag het niet aankomen. De man heeft een jeugdige uitstraling en ziet er zeker niet uit als 64.

Er zitten in ons gezondheidscentrum 3 artsen, (+vervangers) .De eerste  (oude) vertrok in 2013  na vele jaren hier huisarts te zijn geweest. In 2017 is de volgende huisarts weggegaan die hier 37 jaar heeft gewerkt en nu dus nummer 3. De mijne!

Toen hij deze huisartsenpraktijk binnenkwam schreef ik een column voor het plaatselijke blad en in die hoedanigheid interviewde ik de nieuwe huisarts. Hij vertelde dat hij gewerkt had bij een Medische Noodhulporganisatie in rampengebieden. Ik vroeg me toen af of na, in heftige (oorlogs)gebieden te zijn geweest, hij een keelontsteking of een griep (waarvoor mensen in een huisartsenpraktijk kunnen komen) niet “peanuts”zou vinden in vergelijk tot de eerdere verschrikkingen. Hij zag dat toen niet zó en heeft dat, ook nooit laten blijken.

Als je niets ernstigs krijgt en je inderdaad “alleen” voor een flinke griep, keelontsteking of een akelige val bij de huisarts komt, is een “goede” arts  ruim voldoende. Als er andere, ernstigere zaken voorkomen is dat een heel ander verhaal. Hij schreef dat ook in zijn afscheidsbrief naar zijn patiënten*) toe dat hij “bijzondere momenten van verdriet, geluk, van spanning en onzekerheid, angst en wanhoop met sommigen van zijn patiënten heeft meegemaakt.”
Die dingen zullen ook een huisarts niet in de koude kleren gaan zitten, dus na een periode van huisartsenpraktijk heeft hij zijn geestelijke en lichamelijke rust ook wel verdiend.
Gaat hij op zijn lauweren rusten? Nee, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, hij wordt vrijwilliger bij Stichting VluchtelingenWerk Nederland.
En zo is de cirkel weer rond.

*) waarin hij ook zijn opvolgster aan zijn patiënten voorstelt.
Significant detail is dat de praktijk nu uit 3 vrouwelijke artsen gaat bestaan.