Kunst die je raakt

Dit weekend is er in Blaricum een  expositie van 25 Blaricumse kunstenaars.

De voorkant van de bijbehorende folder is pakkend “Blaricumse kunst raakt je”
En dat doet het! Een  leuk initiatief. Ik hoop dat ze dit ieder jaar doen.
Unieke december-cadeaus staat op de folder. Ik heb  er een decembercadeautje voor mezelf gekocht.

Ik vind dat kunst op een plek in je huis MOOI moet uitkomen. Dát kan in ons huis niet meer óf er moet iets anders weg. We doen het al zó dat we wisselen op die paar plekken in ons huis waar kunst mooi uitkomt, dus méér kunst erbij is niet verstandig
Ik koos nu dus voor kerstkunst.
Na de Klaasviering krijgt het een mooi plekje en mag het tot 3 januari blijven staan, daarna wordt het weer netjes ingepakt en weggelegd tot volgend jaar

Het werd zó mooi ingepakt dat ik er nog blijer van werd.
Er staan prachtige dingen voor een betaalbare prijs.Niet aléén dingen om neer te zetten of te hangen ook mooie fotokaarten,sieraden, theekommen.
Ga eens  kijken, het kán nog:
                      23 en 24 nov .12.00-19.00 Noolseweg 1, Blaricum

De intocht van Sint héél dichtbij

We kregen vorige week een brief van de Oranje Vereniging in de bus.
De aanhef was: Belangrijk Nieuws van de Oranje Vereniging.
Na zo’n aanhef lees je die brief, die gericht was aan Dorpsgenoten, wel.
Het ging over de intocht van Sinterklaas die op 23 november bij u door de straat komt!
Er staat verder nog in de brief  dat meelopen in de optocht mogelijk is, waar je je dan verzamelen kan en waar de kinderen een ballon kunnen ophalen. Ook wordt er gevraagd om de vlag uit te hangen.

klaas dennis
Dát gaat het bij ons niet worden vrees ik. Ik heb nog de originele vlag, die mijn ouders 5 jaar hebben bewaard om hem met de bevrijding in 1945 buiten  te hangen. Iets gehavend, met een “andere ”kleur blauw dan dat de tegenwoordige Nederlandse vlaggen zijn.
DIE vlag hangt ieder jaar met 4 mei halfstok en met 5 mei uitbundig te wapperen, maar NIET voor de Sint.
Sorry, Oranjevereniging.
Gelukkig hebben anderen in onze straat wel de nodige Sintversiering opgehangen en ziet het er toch feestelijk uit.

bordtekeningIk heb het wel binnen ”versierd” dáár heeft de langstrekkende Sint met zijn gevolg niets aan, maar het geeft ons Sinterklaassfeer
Ooit was mijn stiefvader (ver voor de tijd dat hij in mijn leven kwam) meester op een school (zo heette dat toen) Ieder jaar maakte hij een Sinterklaastekening op het schoolbord. De voorstudies van deze tekeningen zijn bewaard gebleven. Ik heb zo’n vóórstudie, die ik ieder jaar op de kastdeur ophang (ik houd van tradities)

Glutenvrije_piet_white_bg (1)Ik zag op de website van de Oranjevereniging dat de Sint dit jaar een nieuwe Piet meeneemt, een  gluten- en lactosevrijePiet; Die Piet is te herkennen  aan een schort met het Glutenvrije Piet logo; in zijn fel groene tas zitten de  bijzondere kruidglutenpietnoten.
En ja hoor ik vond hem in de stoet.

Dit jaar heeft onze gemeente voor bruine Pieten gekozen.

Sint foto impressie uit onze straat

ballonpiet.jpg2
ballonPieten

 

 

de voorhoede

 

meisjespieten
Meisjes Pieten mét rokjes

 

sintvoorbij
En toen was het weer voorbij!

Kinderen blijven kinderen

Mijn vader is overleden toen ik jong was, dus voedde mijn moeder me grotendeels alleen op.
Ze was overbezorgd. Daar had ik best last van toen ik jong was.Ook toen ik ouder werd.
Ik herinner me een keer dat ze  ongerust opbelde en dat ik terug zei: “Mam, ik ben 45 en geen kind meer” Eerlijk gezegd was ik flink narrig toen, later kreeg ik daar spijt van.
Het was lief bedoeld)

Nu zijn mijn eigen kinderen volwassen en maak ik me ook ongerust over zaken die hun betreffen.
Ik vind dat stom van mezelf, ik weet uit eigen ervaring hoe irritant het is als je ouders bezorgdheid tonen als je al volwassen bent. Ik probeer het dan ook niet aan hen te tonen. Wél aan mijn lief (ik moet het toch ergens kwijt) Maar een enkele keer kan ik me niet inhouden.
Stom?
Ja zeker.
polsZo als onlangs toen onze oudste appte dat hij met de fiets gevallen was, dikke knie, pijnlijke pols maar niet naar de dokter gaan. Dan wil ik me inhouden, maar app dan toch dat IK het verstandiger vind om even langs de dokter te gaan. Zodra ik de app verstuurd heb denk ik: een reactie zoals mijn moeder gedaan zou hebben.
Je lijdt als moeder, als je kinderen het moeilijk hebben. Zoals toen onze jongste in een nare echtscheiding zat. Mijn ouderverstand zegt “Het is een volwassen vent, laat hem”, maar mijn moederhart liep over van meelij, ik wilde voor hem koken, hem verwennen, er voor hem zijn. Had hij daar behoefte aan?

Met terugwerkende kracht denk ik aan mijn moeder, hoe moeilijk zij het gehad moet hebben toen bij mij, een volwassen vrouw met 2 kinderen,  kanker geconstateerd werd en zij niets kon doen.
Sterker nog, ik sloot me wat voor haar af, kon háár verdriet er niet bij hebben. Ik had het al zo moeilijk met mezelf, mijn lief en de 2 kinderen die ik misschien niet meer zou zien opgroeien.

Ik denk dat (bijna)  alle ouders dat bescherm-je-kind-gevoel hebben, ook als is het KIND al volwassen.
Ik weet dat toen mijn moeder stierf en ik zelf al bijna 50 jaar was, het tot me doordrong: Nu ben ik wees. Er is nu niemand meer die zich op die manier druk om me maakt, me belt om te waarschuwen dat het erg koud buiten is of zegt “zal ik naar je toekomen? ” als je met griep in je bed ligt.

Ouders zijn bijzondere mensen. Ze hebben geen aan- en uitknop; ze staan altijd AAN, of je dat als (volwassen) kind nou leuk vindt of niet.

De dag ná Monet

Mijn lief heeft pijn in zijn knie en weinig geslapen, dus ik maak een afspraak voor hem bij de huisarts.
De loodgieterscentrale belt of de loodgieters ook eerder mogen komen. (De meervoudsvorm verontrust me een Natuurlijk mag dat.
Het tandenpoetsen zonder kraan, de toiletgang, het poedelen ipv wassen, we zijn het na amper een dag al zat.

Mijn lief komt terug van de dokter: Vanmiddag rontgenfoto’s laten maken.
De loodgieter belt op vanuit de auto: over minder dan een uur zijn ze hier (wéér de meervoudsvorm Ik vrees dat we niet 2 voor de prijs van één krijgen en dat we flink voor de reparatie  moeten dokken)

Na de koffie ( het koffie apparaat zat nog vol water) komen er inderdaad 2 loodgieters, dat moet altijd, legt er één me uit ”Eén in de kruipruimte, de andere geeft aan en haalt uit de auto, anders duurt het nog langer!”k knik; het klinkt logisch, maar onze portemonnee begint al te huilen.

De loodgieters zijn aardig, (de één vertelt dat hij de 33 jaar geleden de eerste Turk in Wateringen was)  ze vernieuwen de kapotte pijp en zetten hem meteen zó dat, mocht mijn man (of iemand anders) ooit nog in het gat vallen, de leiding gemist wordt; ze zetten er een nieuw kraantje aan en draaien en passant ook nog ons buitenkraantje dicht.(nu mag het vriezen. Liever niet, maar de leidingen lopen geen bevriesgevaar meer)

Dan komt het uur van de waarheid; héél erg veel geld, waarbij de ene loodgieter zegt ”Iedereen is altijd blij als we komen. Als de klus geklaard is, zijn ze niet meer blij. Dan gaat het van: Was dit nou nodig en kon het niet sneller en zo.”
Ik snap het. Ik ben nog steeds blij, maar (meer dan) 500 euro is erg veel geld.
De rekening moet ter plekke voldaan worden, mijn lief maakt het geld ter plekke over, maar………..
De telefoon van de loodgieter geeft NIET aan dat het betaald is.
Mijn lief maakt een screenshot van de overboeking. De loodgieter gaat akkoord en zet VOLDAAN op de rekening. We nemen afscheid. Het water is weer bruikbaar !!

Even later gaat de telefoon. Ik vermoed dat de loodgieter met zijn baas gebeld heeft. Het geld is “er nog steeds niet” en dat moet écht wel. Mijn man antwoordt dat het van zijn rekening is afgeschreven en dat hij meer niet kan doen en legt de telefoon neer.
Ik vind het erg naar en bel onze bank.
Meteen een aardige dame aan de lijn die na verificatie dat ik ben wie ik ben, zegt dat het geld er ECHT af is, naar de goede rekening overgemaakt, maar dat het soms van de ene bank naar de andere bank “even” duurt. Uiterlijk eind van de middag is het op de loodgietersrekening bijgeschreven.

Ik bel  de loodgieter. Ik hoor hem zuchten als ik vertel dat ik de bank gebeld heb en dat het geld ECHT overgemaakt is; hij heeft het nog niet! Ik zeg dat ik het erg rot voor hem vindt, maar het is er bij ons echt af en het komt vandaag, dát verzekerde de bank me.
Hij zucht weer, hij denkt vast aan wat zijn baas straks zeggen zal.
Als ik de telefoon heb neergelegd, stofzuig ik de gang, zet de sjoelbak weer in de meterkast en gooi de meeste spullen uit de rampentas weg (de radio die op batterijen én elektra kan, gaat naar  vintage giving van Unicef) Daarna ga ik lekker lang mijn handen wassen met zeep: we hebben weer water!

’s Middags vertrekken we naar het ziekenhuis voor een kniefoto. We hoeven maar even te wachten, dan wordt mijn lief opgeroepen. Hij is ook razendsnel weer terug en moet even wachten totdat degene die de foto heeft genomen deze aan een arts, die de foto beoordeelt, heeft kunnen laten zien.
Ook dat duurt maar heel even. De arts kan niets “fouts” ontdekken, alles ziet er goed uit.
Als de pijn “lang” blijft kan mijn lief nog eens naar de huisarts gaan
Een pak van ons hart, geen enge scheurtjes, waarschijnlijk verrekt en dát heeft tijd nodig.

Deze dag heeft ons (veel) geld gekost, maar zeg nou zelf we hebben toch ook wel mazzel.
De val in het gat, waarbij mijn lief’s been wel  heel raar terecht kwam, blijkt geen blijvende schade te hebben aangericht; de loodgieters (meervoud!) kwamen eerder dan afgesproken; ze hadden al het benodigde materiaal bij zich in hun auto,  mijn lief hoeft zich deze winter niet meer in rare kronkels te buigen om ergens onder de grond een waterkraan dicht te draaien; we hebben AMPER hoeven wachten in het ziekenhuis op het maken van de foto én op uitslag; Hoeveel mazzel kan een mens hebben!

 

 

Monet en meer

Vervolg van mijn blog gisteren waarin we, na enige “hindernissen” konden vertrekken naar Den Haag om de vijverschilderwerken van Monet te gaan zien

netkoustram
We halen onze “derde man” op en rijden naar het Kunstmuseum. We zien bij de parkeerplek waar we hebben afgesproken de “netkous tram” een tram in de lucht!

We moeten bij het museum, ondanks onze museumjaarkaart een toeslag betalen voor deze bijzondere tentoonstelling*)

Er zijn 40 werken van Monet te zien, bijna allemaal  van de vijvers in Giverny.
claude2

wisteriamonet
misschien is het witte haaltje een glasscherf geweest??

De meeste van zijn vijverschilderijen, geschilderd in zijn (zelf ontworpen) tuin in Giverny  waren vroeger niet “hot”  Ze hebben (na zijn dood)  25 jaar opgeslagen gelegen in zijn atelier en zijn zelfs beschadigd doordat een bomexplosie in de Tweede Wereld Oorlog het glazen dakraam verbrijzelde en er metaal- en glassplinters door zijn werk heen kwamen

In 1952 was eerder in Den Haag een Monet retrospectief geweest. Díe tentoonstelling markeerde volgens het museum „een kentering” in de waardering van de waterlelieschilderijen. Niet langer werden ze gezien als ouderwets en rommelig, maar ontstond er wereldwijde waardering voor de „haast abstracte kleurexplosies” ervan.

claudeIk was een beetje teleurgesteld omdat ik in sommige van zijn werken  ‘te abstract en rommelig”(niet alleen mijn woorden) vond. Met name de “Blauweregen schilderijen” vielen me tegen. Dit is natuurlijk een persoonlijke mening, maar ook mijn 2 metgezellen waren niet onder de indruk van de vijver/blauweregen schilderijen.

 

De schilderijen van het Japanse bruggetje(1899) en het bootje (1874) waarop hij zat als hij schilderde en de Quai du Louvre( 1867) lieten wél mijn hartje sneller kloppen.
Ik voel dus duidelijk meer voor zijn werk vóór 1900!

 

quai du louvre
Quai du Louvre (1867)

Behalve de Monet tentoonstelling waren er meer exposities in het Kunstmuseum. Op één waren vooraf al attent gemaakt om toch ook “even” te bekijken: Let’s Dance – Dansmode van tutu tot pattas.**)

Ik ben niet echt gek op kleren en houdt niet zo van dansen of ballet, maar deze tentoonstelling was zéér de moeite waard. De manier waarop  wordt tentoongesteld is verfrissend, intrigerend, uitdagend; kortom bijzonder. Blij dat we dan even “meegepakt” hebben.

In de hal dronken we koffie en aten we een broodje en toen was het “opeens” 5 uur en moeten we het gebouw verlaten.
tentoonstellingshal.jpg

 

 

*) In Kunstmuseum Den Haag t/m 2 februari 2020
**) In Kunstmuseum t/m 12 januari 2020

Op weg naar Monet

Op 7 november blogde ik over de lezing van De tuinen van Monet.
Vandaag was het zo ver: we zouden we naar Den Haag gaan.
Sinds september van dit jaar heet het Gemeentemuseum Den Haag  het
Kunstmuseum Den Haag”.
De reden van de naamswijziging was dat het Gemeentemuseum vaak werd aangezien voor het gemeentehuis; er kwamen mensen die daar hun paspoort  wilden verlengen en zo.  Dus werd er voor een naamsverandering gekozen!

We gingen met zijn drieën naar de tentoonstelling. Onze derde man moest tot 3 uur werken, dus spraken we af om op die tijd  samen naar de tentoonstelling te gaan.

Vóór die tijd ( ’s morgens)  zagen we dat de autoruit bevroren was en ook het water in het vogelwaterbakje had een dun ijslaagje. Hoog tijd om de buitenkranen voor de vorst af te sluiten.
Achter de voordeur onder de mat zit een luik, onder dat luik zit een diep gat waarin de kraan die afgesloten moet worden. Mijn lief zou dat even doen, als ik dan de buitenkranen even één voor één open wilde zetten. Hij haalde het luik weg en ging even de looplamp in de garage halen om goed “beneden” te kunnen rondkijken. Zijn gedachten waren kennelijk “even ”ergens anders, want hij stapte mét de looplamp de deur binnen en viel prompt in het gat. Dat was mega schrikken.
Hij was woest op zichzelf (ik zal niet herhalen hoe hij zichzelf noemde) Gelukkig kon hij uit het gat komen, wel  met een  pijnlijke  knie. Toen hij uit het gat was, zagen wij dat hij terechtgekomen was op de waterleiding, die had zijn gewicht niet kunnen dragen en er spoot water uit. Gauw de hoofdkraan waterleiding dichtdraaien dus.
Dat moet gebeuren in de meterkast waar eerst de sjoelbak uit moest (én  waar ook de spullen voor als er een ramp plaatsvindt, staan. Daar was je ooit als burger min of meer  toe verplicht;  een radio om overheids boodschappen te horen, een fles water, tandenborstel, w.c.papier, lucifers e.d..)

Na een tijdje spuit de waterleiding niet meer, hij drupt en daar kan ik (op mijn buik liggend) een bakje onder zetten. Ik bel een loodgieter, mijn lief legt een ijszak op zijn knie. De loodgieterservice zegt binnen een kwartier terug te bellen en doet dat ook.
Een lokale loodgieter kan er vanmiddag zijn, dan willen we eigenlijk weg nu het water niet meer  spuit. Dán kan hij morgen tussen de middag komen. Daar stemmen we mee in.

ton
Gelukkig heb ik alle buitenplanten op zolder staan mét 2 grote flessen water om ze te voeden. Die flessen haal ik beneden voor het handen wassen en één op de toilet.

Mijn lief is mega praktisch en haalt 2 grote tonnen met deksel uit de schuur.
Die gaan we straks in Den Haag, bij onze derde man, met water vullen.
Zó komen we de nacht en de ochtend dan wel door.

                                                   

                                                                                  Wordt vervolgd.

Film: Yesterday

Regie: Danny Boyle
Hoofdrollen: Himesh Patel; Lily James
bijrollen: Ed Sheeran; Kate MacKinnon; Joel Fry
Jaar; 2019

Een film over een middelmatige (sommige zeggen “slechte”) singer- songwriter  in Engeland.
Al er een stroomstoring optreedt en alle lichten uitvallen, krijgt hij een verkeersongeluk en komt in het ziekenhuis terecht. Wat er is gebeurd tijdens de stroomstoring, die 12 seconden de hele wereld even plat legde, wordt niet bekend. Maar daarna is er een collectief geheugenverlies voor de hele mensheid, behalve……. 3 personen.
Eén ervan is  Jack Malik ( de zanger)*)
Hij kent de Beatles en hun liedjes, gaat ze zingen en doet of hij ze geschreven heeft en wordt beroemd.(Behalve de andere 2 heeft nog nooit iemand van de Beatles gehoord en kent niemand hun liedjes)

yesterday
Dat is het verhaal in hoofdlijn.
Er tussendoor speelt een liefdesgeschiedenis: zijn vroegere manager is verliefd op hem maar hij heeft dat niet door.
Ook een tussendoorlijn is de wereld van de platenindustrie; het “ster” van iemand maken ten koste van alles, het niet luisteren naar de “werkelijke” ster, maar alleen bezig met eigen gewin.(Een mooie rol van Kate McKinnon als zijn nieuwe manager.)
Ook  Joel Fry speelt een bijzondere bijrol als een vaak stoned,  onhandige roadie.

Een  bij tijd en wijle grappige film met zeker leuke stukjes voor Beatlefans;  Abbey Road en Penny Lane (Londen) en Strawberry Fields (Liverpool) en natuurlijk worden nogal wat Beatle- evergreens ten gehore gebracht.
Er komt ook een  van de Beatles in voor, maar hoe en wat kan ik hier niet vertellen want dan verklap ik iets.

*) de anderen zijn een Moskoviet en een Engelse dame

Principes

Het hebben van principes en er voor uit komen lokt vaak tegenreacties uit.
Dan bedoel ik niet het op de barricade staan en het uitschreeuwen maar “gewoon” er naar leven;  iets NIET doen, terwijl velen het WEL doen, omdat je vindt dat het niet kán of juist wel móet.

Een voorbeeld: Ik ging toen ik een jaar of 20 was met een stel vriendinnen naar een discotheek. Voor de ingang van de discotheek stond een soort portier die keek wat er binnen kwam en naast de deur stond een  briefje met daarop de tekst: geen Marokkanen.
Ik zei tegen mijn vriendinnen dat IK hier niet naar binnen ging. Ze vonden het flauw van me, dit was de leukste discotheek die er was en…
Het eindigde er mee dat ik alleen naar huis ging en zij de discotheek in.
Natuurlijk had ik best een beetje de pé in, maar ik KON niet naar binnen, dat druiste tegen alles in waar ik in geloofde.

In mijn woordenboek staan voor principe meerdere synoniemen, één daarvan is overtuiging.
Een overtuiging hebben wil niet persé zeggen dat je iemand overtuigen wil, het is iets waarin je zelf gelooft. De ene overtuiging hebben is voor jezelf moeilijker dan de andere: het is niet moeilijk om vegetariër  te worden als je niet van vlees houdt, wél als je gek bent op vlees.
Wat is je overtuiging en hoeveel heb je ervoor over?Hoe principieel ben je?

Hetzelfde heb ik vaak met belasting betalen. Niemand betaalt graag belasting, maar het is wel nodig willen we de voorzieningen die we hebben, ook houden.Belastinggelden die  we  met elkaar opbrengen, naar draagkracht, worden gebruikt voor gezamenlijke voorzieningen:  kinderbijslag, werkelozen uitkering, wegen, onderwijs en nog ontzettend veel meer. Als burger wil je dat deze zaak GOED geregeld zijn. Iemand die dus belasting ontduikt, zorgt dat er minder geld voor deze voorzieningen is.
Dezelfde (belastingontduik)personen willen wél AOW, uitkering, op wegen rijden of wat dan ook, maar denken niet na over wáár die gelden vandaan moeten komen (of zien het verband niet)

Hoe vaak ik me niet heb moeten verdedigen omdat ik niet zwart wil werken, geen zwartwerkende mensen in dienst wil hebben of dingen wil kopen zonder rekening!
Vrienden van me zeggen: Dan ben je een dief van je eigen portemonnee.
Ik heb proberen uit te leggen dat er iets boven MIJN portemonnee gaat (de gezamenlijkheid) , maar iemand die niet horen wil, kun je niets uitleggen.
Jammer, maar zo is het wel.

Hoe kom ik op principes als onderwerp voor dit blog?
Vanmorgen deed ik boodschappen bij de supermarkt.
Ik raakte aan de praat met de cassiére (het was rustig bij de kassa’s) Ze vertelde dat je als je met de postcodeloterij meedeed je een kaart krijgt voor een gratis vegetarische maaltijd voor 4 personen bij Albert Heijn. Ze doet mee aan de postcodeloterij en kreeg dus zo’n kaart. Maar, zei ze ”Ik ga hem niet innen. Ik kom nooit bij Albert Heijn, dan ga ik nu ook niet iets gratis halen”
Principieel!  Een daad waarvan mijn vriend zou zeggen”Je bent dan wel een dief van je eigen portemonnee”
Maar waarvan ik denk “Wat goed dat er mensen zijn, die hun overtuiging trouw blijven”

Sinterklaasinkopen

We hadden het vroeger niet breed maar er waren altijd sinterklaascadeautjes.
Mijn moeder naaide s’avonds als wij naar bed waren poppenkleertjes, mijn vader timmerde een klerenkast voor die poppenkleertjes. Mijn broer kreeg een pakhuis met katrol waar “echte” kistjes en tonnen (ook door mijn vader gemaakt) naar boven konden gehesen worden.
Mijn vader kon goed dichten, dus er waren gedichten bij getypt op een oude typemachine, zodat we het handschrift niet zouden herkennen. (Ik denk dat hij dat in de schuur deed, want ik heb hem nooit horen typen.

sint en paard
door mijn stiefvader getekend.

Toen ik zelf kinderen kreeg was het “even” erg moeilijk toen de oudste 3 jaar was en hij 2x per week een ochtendje naar een peutergroepje ging, waar de Sint zou komen. We hadden ons voorgenomen NOOIT tegen onze (toen toekomstige) kinderen te liegen. Dat Sint bestaat is een leugen, dus….
Toen zoonlief thuiskwam met het Sint verhaal werd het voor ons beiden moeilijk. Wat pak je een kind af, als je vertelt dat het allemaal een leugen is, terwijl andere kindjes met spanning in hun lijfje en schitter oogjes wachten tot de Sint komt? We zijn er DUS toch maar “een beetje” in meegegaan. Nooit vertelt dat hij bestond, maar ook nooit verteld dat hij niet bestond.
Cadeautjes gemaakt én gekocht en gedichten gemaakt op mijn (elektrische) typemachine
(l’histoire se répète)
pietGeven maakt gelukkiger dan ontvangen. De kinderen zaten in spanning wat ze zouden krijgen en wij, ouders, zaten in spanningen of we de juiste dingen hadden gemaakt en gekocht.(meestal was het cadeau dat WIJ het mooist vonden niet HET cadeau waar het kind het gelukkigst mee was!)
Het was een fijne spannende tijd. Het werd “anders” toen de oudste niet meer geloofde en de jongste wél, maar nog steeds leuk en spannend.

De tijden zijn veranderd: ik hoorde van een jong stel met 2 kinderen die overwegen om eerdaags aan hun kinderen  te vertellen dat Sint NIET bestaat, dan “hoeven ze er niets aan te doen”!
Vandaag was ik bij het Kruidvat waar een jong stel bezig was met  Sintinkopen. De vader was het duidelijk zat:” Esther, dit vindt ze vast leuk, zo niet, jammer dan” Dat klonk mij niet als inkoopplezier in de oren.

Het gaat NIET om dure cadeautjes, het gaat om de pret die zowel de gever als de ontvanger vooraf en achteraf heeft. Zoals mijn vriendin zegt: Kruidvat, Wibra en Action ze hebben genoeg dingetjes voor een kleine portemonnee. Die vriendin viert het met al haar kinderen en kleinkinderen die op het Sinterklaasmoment in Nederland zijn; ze trekken loodjes en maken een surprise; elk jaar weer dolle pret bij de voorbereidingen én op de dag zelf. Ouderwets plezier bestaat nog!

De Hamvraag

johan Bodegraven
Johan Bodegraven (1914-1993)

Als kind woonde ik in een oplopend straatje. Wij woonden bijna onderaan. Bijna bovenaan de straat (die overigens laan heet) woonde een bekende radioman; Johan Bodegraven. (de uitdrukking BN-er bestond toen nog niet)

Mijn moeder zei van hem “Johan Bodegraven kon zelfs je laatste dubbeltje uit  je zak praten”
Dát sloeg op het feit dat deze radiopresentator geld binnenpraatte voor Goede Doelen.
Ter ere van het 50 jarig bestaan van de NCRV was er de actie Geven voor Leven, die Bodegraven in 1974  presenteerde. Aan het eind van de avond was er 65 miljoen (gulden) binnengehaald voor de bestrijding van kanker bij kinderen.
Dit  laatste feitje heb ik net op internet gelezen.
Toen wij daar woonden
wist ik alleen dat hij op de radio (NCRV) spelletjesprogramma’s presenteerde en dat zijn bijnaam de “aartsbedelaar van Nederland ” was.

Gisteren hadden we het over de uitdrukking: De hamvraag.
Waar komt die uitdrukking vandaan?Onze (oudere) bezoeker zei dat het uit een quiz  van de radio kwam: Mastklimmen (uitgezonden 1953-1957) Daarin werden door Johan Bodegraven vragen gesteld en als er een vraag goed beantwoord was mocht iemand hoger in een mast klimmen.Boven in de mast hing een gerookte ham (een flinke prijs voor die dagen wist onze bezoeker) Als je de laatste vraag goed had mocht je de ham uit de mast pakken.
Onze bezoeker wist zelfs de zin, die Bodegraven aan het eind van het programma zei: “Want haalde u de ham niet uit de top, dan haalde u in elk geval uw kennis weer eens op!”

Hij wist nog iets over Johan Bodegraven; Bodegraven heeft het radioprogramma Beurzen Open, Dijken Dicht gepresenteerd, dat vanaf 7 februari tot 28 maart 1953 elke week werd uitgezonden om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de watersnoodramp in Zeeland ( 1.2.1953)
Aan het eind van de uitzendingen werd er 6 miljoen gulden aan giften aan het Rampenfonds overhandigd. En dat in een tijd dat velen het zelf niet breed hadden.

Ik denk nu, met terugwerkende kracht, dat mijn moeder gelijk had met de uitspraak:
“Die man kon zelfs het laatste dubbeltje uit je zak praten”