Kinderen blijven kinderen

Mijn vader is overleden toen ik jong was, dus voedde mijn moeder me grotendeels alleen op.
Ze was overbezorgd. Daar had ik best last van toen ik jong was.Ook toen ik ouder werd.
Ik herinner me een keer dat ze  ongerust opbelde en dat ik terug zei: “Mam, ik ben 45 en geen kind meer” Eerlijk gezegd was ik flink narrig toen, later kreeg ik daar spijt van.
Het was lief bedoeld)

Nu zijn mijn eigen kinderen volwassen en maak ik me ook ongerust over zaken die hun betreffen.
Ik vind dat stom van mezelf, ik weet uit eigen ervaring hoe irritant het is als je ouders bezorgdheid tonen als je al volwassen bent. Ik probeer het dan ook niet aan hen te tonen. Wél aan mijn lief (ik moet het toch ergens kwijt) Maar een enkele keer kan ik me niet inhouden.
Stom?
Ja zeker.
polsZo als onlangs toen onze oudste appte dat hij met de fiets gevallen was, dikke knie, pijnlijke pols maar niet naar de dokter gaan. Dan wil ik me inhouden, maar app dan toch dat IK het verstandiger vind om even langs de dokter te gaan. Zodra ik de app verstuurd heb denk ik: een reactie zoals mijn moeder gedaan zou hebben.
Je lijdt als moeder, als je kinderen het moeilijk hebben. Zoals toen onze jongste in een nare echtscheiding zat. Mijn ouderverstand zegt “Het is een volwassen vent, laat hem”, maar mijn moederhart liep over van meelij, ik wilde voor hem koken, hem verwennen, er voor hem zijn. Had hij daar behoefte aan?

Met terugwerkende kracht denk ik aan mijn moeder, hoe moeilijk zij het gehad moet hebben toen bij mij, een volwassen vrouw met 2 kinderen,  kanker geconstateerd werd en zij niets kon doen.
Sterker nog, ik sloot me wat voor haar af, kon háár verdriet er niet bij hebben. Ik had het al zo moeilijk met mezelf, mijn lief en de 2 kinderen die ik misschien niet meer zou zien opgroeien.

Ik denk dat (bijna)  alle ouders dat bescherm-je-kind-gevoel hebben, ook als is het KIND al volwassen.
Ik weet dat toen mijn moeder stierf en ik zelf al bijna 50 jaar was, het tot me doordrong: Nu ben ik wees. Er is nu niemand meer die zich op die manier druk om me maakt, me belt om te waarschuwen dat het erg koud buiten is of zegt “zal ik naar je toekomen? ” als je met griep in je bed ligt.

Ouders zijn bijzondere mensen. Ze hebben geen aan- en uitknop; ze staan altijd AAN, of je dat als (volwassen) kind nou leuk vindt of niet.

Een gedachte over “Kinderen blijven kinderen

  1. Ik ken dat altijd aanwezig gevoel van mijn moeder, die inmiddels is heengegaan. Alleen heb ik dat anders opgepikt, ik aanvaarde dat en werd er afhankelijk van, iets waar ik nu nog moeite mee heb. Haar laatste tijd hier op aarde heb ik mezelf vergeven en haar proces van heengaan als een zegen mogen ervaren, Johannes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s