De intocht van Sint héél dichtbij

We kregen vorige week een brief van de Oranje Vereniging in de bus.
De aanhef was: Belangrijk Nieuws van de Oranje Vereniging.
Na zo’n aanhef lees je die brief, die gericht was aan Dorpsgenoten, wel.
Het ging over de intocht van Sinterklaas die op 23 november bij u door de straat komt!
Er staat verder nog in de brief  dat meelopen in de optocht mogelijk is, waar je je dan verzamelen kan en waar de kinderen een ballon kunnen ophalen. Ook wordt er gevraagd om de vlag uit te hangen.

klaas dennis
Dát gaat het bij ons niet worden vrees ik. Ik heb nog de originele vlag, die mijn ouders 5 jaar hebben bewaard om hem met de bevrijding in 1945 buiten  te hangen. Iets gehavend, met een “andere ”kleur blauw dan dat de tegenwoordige Nederlandse vlaggen zijn.
DIE vlag hangt ieder jaar met 4 mei halfstok en met 5 mei uitbundig te wapperen, maar NIET voor de Sint.
Sorry, Oranjevereniging.
Gelukkig hebben anderen in onze straat wel de nodige Sintversiering opgehangen en ziet het er toch feestelijk uit.

bordtekeningIk heb het wel binnen ”versierd” dáár heeft de langstrekkende Sint met zijn gevolg niets aan, maar het geeft ons Sinterklaassfeer
Ooit was mijn stiefvader (ver voor de tijd dat hij in mijn leven kwam) meester op een school (zo heette dat toen) Ieder jaar maakte hij een Sinterklaastekening op het schoolbord. De voorstudies van deze tekeningen zijn bewaard gebleven. Ik heb zo’n vóórstudie, die ik ieder jaar op de kastdeur ophang (ik houd van tradities)

Glutenvrije_piet_white_bg (1)Ik zag op de website van de Oranjevereniging dat de Sint dit jaar een nieuwe Piet meeneemt, een  gluten- en lactosevrijePiet; Die Piet is te herkennen  aan een schort met het Glutenvrije Piet logo; in zijn fel groene tas zitten de  bijzondere kruidglutenpietnoten.
En ja hoor ik vond hem in de stoet.

Dit jaar heeft onze gemeente voor bruine Pieten gekozen.

Sint foto impressie uit onze straat

ballonpiet.jpg2
ballonPieten

 

 

de voorhoede

 

meisjespieten
Meisjes Pieten mét rokjes

 

sintvoorbij
En toen was het weer voorbij!

Kinderen blijven kinderen

Mijn vader is overleden toen ik jong was, dus voedde mijn moeder me grotendeels alleen op.
Ze was overbezorgd. Daar had ik best last van toen ik jong was.Ook toen ik ouder werd.
Ik herinner me een keer dat ze  ongerust opbelde en dat ik terug zei: “Mam, ik ben 45 en geen kind meer” Eerlijk gezegd was ik flink narrig toen, later kreeg ik daar spijt van.
Het was lief bedoeld)

Nu zijn mijn eigen kinderen volwassen en maak ik me ook ongerust over zaken die hun betreffen.
Ik vind dat stom van mezelf, ik weet uit eigen ervaring hoe irritant het is als je ouders bezorgdheid tonen als je al volwassen bent. Ik probeer het dan ook niet aan hen te tonen. Wél aan mijn lief (ik moet het toch ergens kwijt) Maar een enkele keer kan ik me niet inhouden.
Stom?
Ja zeker.
polsZo als onlangs toen onze oudste appte dat hij met de fiets gevallen was, dikke knie, pijnlijke pols maar niet naar de dokter gaan. Dan wil ik me inhouden, maar app dan toch dat IK het verstandiger vind om even langs de dokter te gaan. Zodra ik de app verstuurd heb denk ik: een reactie zoals mijn moeder gedaan zou hebben.
Je lijdt als moeder, als je kinderen het moeilijk hebben. Zoals toen onze jongste in een nare echtscheiding zat. Mijn ouderverstand zegt “Het is een volwassen vent, laat hem”, maar mijn moederhart liep over van meelij, ik wilde voor hem koken, hem verwennen, er voor hem zijn. Had hij daar behoefte aan?

Met terugwerkende kracht denk ik aan mijn moeder, hoe moeilijk zij het gehad moet hebben toen bij mij, een volwassen vrouw met 2 kinderen,  kanker geconstateerd werd en zij niets kon doen.
Sterker nog, ik sloot me wat voor haar af, kon háár verdriet er niet bij hebben. Ik had het al zo moeilijk met mezelf, mijn lief en de 2 kinderen die ik misschien niet meer zou zien opgroeien.

Ik denk dat (bijna)  alle ouders dat bescherm-je-kind-gevoel hebben, ook als is het KIND al volwassen.
Ik weet dat toen mijn moeder stierf en ik zelf al bijna 50 jaar was, het tot me doordrong: Nu ben ik wees. Er is nu niemand meer die zich op die manier druk om me maakt, me belt om te waarschuwen dat het erg koud buiten is of zegt “zal ik naar je toekomen? ” als je met griep in je bed ligt.

Ouders zijn bijzondere mensen. Ze hebben geen aan- en uitknop; ze staan altijd AAN, of je dat als (volwassen) kind nou leuk vindt of niet.