De onverwachte dood (2)

Er kwamen reacties op mijn vorige blog over de onverwachte dood.
Het komt vaker voor dan we denken.
Ook had ik me, toen ik het vorige blog schreef, niet gerealiseerd dat ik dit, jaren geleden, al meerdere malen héél ( fysiek) nabij heb meegemaakt:  Onze (naaste) buurjongen (17 jaar) kreeg een auto ongeluk, hij overleed in de ziekenauto.

Ook onze andere (directe) buren hadden een vreselijke tragedie meegemaakt. Dat wisten we niet toen ze naast ons kwamen wonen. Ze hadden 2 kinderen, waaronder een kleintje van een jaar of 3. Als het mooi weer was en ze waren in de tuin, riep de buurvrouw ieder uur wel een paar keer de naam van het jongetje. (Te snel) Oordelend dachten we wel eens: Geef dat kind eens even de ruimte!
Met de buurman zat ik in een commissie. Eens vertelde hij me dat ze een kindje hadden verloren; het was in een sloot naast het (vorige) huis verdronken.
Toén kregen die vele check-ups van de moeder opeens een héél andere lading.

Hier zou mijn blog over de buren en een plotselinge dood  moeten eindigen, maar helaas…
Er kwamen nieuwe buren in ons buurhuis, een gezin; vader, moeder en twee kinderen.
Toen de kinderen al pubers waren kwam één van de zonen (wij waren niet thuis) een keer uit school en lag zijn moeder dood op de bank (hartaanval bleek later)
Ook daar een plotselinge dood, zonder afscheid.

Ik wil dit blog afsluiten met iets dat ik van de onverwachte dood heb geleerd: Laat je naasten merken dat je van ze houdt: zeg het af en toe, je weet namelijk niet “of je de tijd krijgt om “ ooit eens” te zeggen wat je voelt, dus doe het NU.

Wat bij ons thuis vroeger, na de dood van mijn vader,echt niet kon, was boos van huis gaan. Eerst het goedmaken vóór je het huis uitging, was de keiharde regel die mijn moeder instelde.
Dat was niet altijd makkelijk. In het vuur van een ruzie en met de tijdsdruk  (een afspraak, school, werk) was het niet altijd mogelijk de ruzie daar én dán uit te praten.
Als het, door tijdsdruk niet mogelijk was “iets” uit te praten werd toen een soort  standaardzin:
“Ik ben NU boos op je, maar ik houd van je en we praten dit later uit, oké?
De ander zei dan (boos of niet) Oké, ik hou ook van jou.

 

Het is maar een idee.
Denk er over. Je weet niet of je de tijd krijgt.

Een gedachte over “De onverwachte dood (2)

  1. Een goed idee, want Linda is op dit moment niet te bereiken en dat duur tal jaREN. mET JOU iDEE IN MIJN ACHTERHOOFD GA IK OP NIEUW DE MOEILIJKE WEG DOOR HAAR TE BENADEREN, DANK JE BAARS.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s