Mededogen

De flats boven het winkelcentrum waar ik altijd mijn dagelijkse boodschappen doe, worden gerenoveerd. Dat denk ik tenminste want er staan steigers voor er zijn netten gespannen [voor de (niet) vallende dingen] en er is een geboor, gehamer en allerlei andere harde geluiden te horen.
IK heb er geen last van, maar het lijkt me voor de bewoners best vervelend.
Het is nu eenmaal zo dat waar gehakt wordt de spaanders vallen, geen verbouwing zonder herrie, stof en gruis en ander ongemak. Dat het “moeilijk” voor sommige mensen is, was vanmorgen duidelijk  te merken.

Om het winkelcentrum te bereiken moet ik tijdelijk met mijn fiets onder steigers en netten door.
Vanmorgen, even over 8, was er commotie boven mijn hoofd toen ik er onderdoor reed.
Geen apparaatgeluiden maar menselijk stemmen. Ik zette mijn fiets in het fietsenrek vóór de supermarkt en keek naar boven. De stemmen waren inmiddels zo luid dat het leek of  de stem van één van de mannen (er stonden er 3!) versterkt werd: “Jullie hebben mij kanker bezorgd, stelletje klerelijders.
Onverstaanbaar mensengebrom van een andere stem en dan weer loeihard: “De Alliantie is een tyfusinstelling”

Een medewerkster van de supermarkt kwam naar buiten en vroeg me wat er aan de hand was. Ik hoefde geen antwoord te geven want de stem schalde over het pleintje, waar inmiddels veel mensen deden of er niets gebeurde.
Boven hun hoofd gebeurde iets wat dreigend was en waar ze (toch) niets aan konden doen, doorlopen en/of wegwezen dus.
De supermarktdame knikte en zei tegen mij “We kunnen er niets aan doen, ik loop dan altijd maar weg” en ze liep naar binnen. Ik keek nog één keer omhoog; ik kon ook niets doen; sussen van beneden af was geen optie, ze zouden het niet horen.
Het zag er naar uit dat de twee mannen  bij hem in de buurt al probeerde te sussen.
Ik hoopte dat het niet tot een handgemeen zou komen en liep ook de supermarkt in.

Het laat me niet gauw los, zo’n voorval. De woordkeus was niet de mijne, maar uit het weinige wát ik gehoord had was er een MENS die kanker had en  er IEMAND of IETS de schuld van wilde geven, waarschijnlijk getriggerd door de enorme herrie die er zo vroeg al voor zijn deur (slaapkamer?) plaatsvond. Ik had medelijden met de man én met zijn vermoedelijke huisgenoten
Ik kán niets voor hem doen, alleen mededogen voelen en dáár heeft hij niets aan.
Soms sta je “heel even” aan de zijlijn van iemands leven, hoor of zie je maar een héél klein stukje  van dat leven en loopt je hart over van mededogen.
Je kunt niets, maar “zomaar” negeren lukt (mij) dan soms niet.

 

Een gedachte over “Mededogen

  1. Maar dat deed je dus wel lieve Baars, je hart liep over van mededogen en waarjij en wij allemaal eigenlijk, is dat ons mededogen geen hulp is. Juist wel, zeker in die situaties waar we denken er niets aan te kunnen doen. Een andere kracht neemt jou mededogen aan en geeft het de lijdende, die daarmee dus geholpen is. Ga daar maar vanuit lieve Baars, Johannes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s