Mededogen

De flats boven het winkelcentrum waar ik altijd mijn dagelijkse boodschappen doe, worden gerenoveerd. Dat denk ik tenminste want er staan steigers voor er zijn netten gespannen [voor de (niet) vallende dingen] en er is een geboor, gehamer en allerlei andere harde geluiden te horen.
IK heb er geen last van, maar het lijkt me voor de bewoners best vervelend.
Het is nu eenmaal zo dat waar gehakt wordt de spaanders vallen, geen verbouwing zonder herrie, stof en gruis en ander ongemak. Dat het “moeilijk” voor sommige mensen is, was vanmorgen duidelijk  te merken.

Om het winkelcentrum te bereiken moet ik tijdelijk met mijn fiets onder steigers en netten door.
Vanmorgen, even over 8, was er commotie boven mijn hoofd toen ik er onderdoor reed.
Geen apparaatgeluiden maar menselijk stemmen. Ik zette mijn fiets in het fietsenrek vóór de supermarkt en keek naar boven. De stemmen waren inmiddels zo luid dat het leek of  de stem van één van de mannen (er stonden er 3!) versterkt werd: “Jullie hebben mij kanker bezorgd, stelletje klerelijders.
Onverstaanbaar mensengebrom van een andere stem en dan weer loeihard: “De Alliantie is een tyfusinstelling”

Een medewerkster van de supermarkt kwam naar buiten en vroeg me wat er aan de hand was. Ik hoefde geen antwoord te geven want de stem schalde over het pleintje, waar inmiddels veel mensen deden of er niets gebeurde.
Boven hun hoofd gebeurde iets wat dreigend was en waar ze (toch) niets aan konden doen, doorlopen en/of wegwezen dus.
De supermarktdame knikte en zei tegen mij “We kunnen er niets aan doen, ik loop dan altijd maar weg” en ze liep naar binnen. Ik keek nog één keer omhoog; ik kon ook niets doen; sussen van beneden af was geen optie, ze zouden het niet horen.
Het zag er naar uit dat de twee mannen  bij hem in de buurt al probeerde te sussen.
Ik hoopte dat het niet tot een handgemeen zou komen en liep ook de supermarkt in.

Het laat me niet gauw los, zo’n voorval. De woordkeus was niet de mijne, maar uit het weinige wát ik gehoord had was er een MENS die kanker had en  er IEMAND of IETS de schuld van wilde geven, waarschijnlijk getriggerd door de enorme herrie die er zo vroeg al voor zijn deur (slaapkamer?) plaatsvond. Ik had medelijden met de man én met zijn vermoedelijke huisgenoten
Ik kán niets voor hem doen, alleen mededogen voelen en dáár heeft hij niets aan.
Soms sta je “heel even” aan de zijlijn van iemands leven, hoor of zie je maar een héél klein stukje  van dat leven en loopt je hart over van mededogen.
Je kunt niets, maar “zomaar” negeren lukt (mij) dan soms niet.

 

De dag na de verhuizing.

boonie
We worden wakker op ons logeeradres in de Achterhoek en kijken naar buiten.
De aanblik van de poes die een plekje in het vogelhuisje heeft gezocht is nieuw,
geen idee hoe zij er zó ingekomen is.

We ontbijten. Het is zonnig dus we gaan een stukje lopen nabij Doetinchem op het bijna 600 hectare grote landgoed Slangenburg, aangelegd in de 17-de eeuw  en (veel )later in handen gekomen van Staatsbosbeheer.

 

De parkeerplaatsen op het landgoed zijn allemaal vol, ook  de toegangswegen, waar parkeerverbodsborden staan, staan helemaal vol met auto’s. We vinden een stuk verder een bospaadje waar we wél mogen parkeren; het is er erg rustig.
herfstwandelingHet is een landgoed met prachtige bospaadjes, wijde velden en een veld  nog begroeid met verpieterde mais. Te droog geweest? Het waterpeil is erg laag hier, vennetjes zijn bijna leeg en ook verschillende greppels staan helemaal droog.
We maken een leuke wandeling op dit mooie landgoed.

Als we op ons logeeradres terug zijn en ons hebben opgefrist gaan we naar Warnsveld; We  gaan met elkaar eten in restaurant de Pauw. Een prachtig restaurant dat in 2017 door brand (kortsluiting) verwoest werd. 10 maanden later opende het herbouwde restaurant weer en afgelopen zondag waren wij er, als gasten van ons zaterdag verhuisde familieleden.

de pauwGoede gastheren  heette ons welkom, verzorgden een drankje en gaven de menukaart.
Een bijzonder gevarieerd menu, waar ons gezelschap verschillende keuzes uit maakten.
Zowel vis (tonijn) als wild als T-bonesteak werd gegeten en iedereen was erg tevreden. De toetjes waren geweldig lekker, waarbij de Dame Blanche wel de Topper was.

Op een bord werd  een half ronde chocolade bol binnen gebracht, de ober goot er warme chocoladesaus op, waardoor het dakje van de chocolade halve bol begon te smelten en het ijs binnenin zichtbaar werd. Verrassend!

Het restaurant is tegenover een kerk die op deze avond met de verlichte ramen een prachtige decoratie in ons uitzicht vormde.

Om half 10 aanvaardden we de terugreis naar het Westen;  het was een productief, gezellig weekend met familie in de Achterhoek geweest.