Von Willebrand (VWD)

erik adolf

Erik Adolf von Willebrand (1870-1949) was een Fin, arts, anatoom en tevens professor aan de Universiteit van Helsinki.
In 1926 beschreef hij als eerste een bloedstollingsziekte*) die later de Ziekte van Von Willebrand zou worden genoemd.

Ongeveer 1% van de bevolking heeft een tekort aan stollingseiwit.
Getallen zeggen me niet zoveel: ik ken iemand die dit heeft, dan komt het plotseling dichterbij. Jarenlang met haar bevriend zonder dat ik van die ziekte iets wist (ze is een bikkel)
Een operatie vroeger, toen haar ziekte nog niet bekend was, heeft haar bijna het leven gekost door de bloedingen.
Daarna is e.e.a. onderzocht en kwam von Willebrand aan het licht.

Je hoeft van VWD (zoals de ziekte kortweg genoemd wordt) dan ook niet veel te merken. Soms wordt het “toevallig” ontdekt en dan vaak door een tandheelkundige behandeling of een chirurgische ingreep; er kunnen dan zware bloedingen optreden;  bloed  dat niet of nauwelijks stolt!
Het “toeval” wil dat MIJN bekende nogal eens geopereerd moet worden, dan wordt zij, de specialist én de narcotiseur daarmee geconfronteerd.

Er zijn middelen hiervoor die bv. bij een operatie gegeven kunnen worden, maar hier zit altijd een risicofactor bij.  Er is een nieuw Von Willebrandfactorconcentraat ontwikkeld, dat momenteel nog in de testfase zit; het zal nog wel enkele jaren duren voor dit middel voor patiënten beschikbaar is.

 

 

*) bloedstolling is het proces waardoor  bloed dat aan de lucht of aan andere oppervlakken dan de binnenkant van het vaatstelsel wordt blootgesteld, klontert en hard wordt. Het is een van de processen die bloedverlies bij verwondingen beperken.

Film : Ballon

Duitse film van 2018
Regisseur Michael Herbig
Hoofdrolspelers: Friedrich Mücke, Thomas Kretschmann, David Kros
Alicia von Rittberg,  Karoline Schuch en Jonas Holdenrieder.

In 1961 werd  DE Muur opgericht, deze Duitse grens scheidde West van Oost Duitsland, was 167,8 meter lang, waarvan 45,1 km werd gevormd door de Berlijnse Muur (om Berlijn) De DDR (Oost Duitsland) wilde op deze manier voorkomen dat hun inwoners zouden vluchten  naar het Vrije Westen.
Van 1961 (bouw van de Muur) tot 1989 (Val van de Muur)  zijn er ca. 75.000 Oostduitsers gearresteerd bij de grens omdat ze wilden vluchten;  ca 800 mensen verloren daarbij het leven.

ballonDe film Ballon gaat over twee Oost Duitse families die in 1979 besluiten te vluchten naar het vrije Westen.
De film is vanaf het allereerste moment tot het eind maagtrekkend spannend.
Zelden heb ik een film gezien die me zo meezoog en zoveel lichamelijke spanning opriep als deze film.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal van Günter Wetzel. Hij maakte samen met een vriend een plan om met hun gezinnen (beiden hebben 2 kinderen) naar het vrije westen te vluchten in een zelfgemaakte (zelfgenaaide) luchtballon.

Door de film kwamen bij mij ook Journaalbeelden boven van de Muur, de grensposten in hoge torens, het prikkeldraad, de honden én de verhalen van mijn man en zoon die beide in Berlijn geweest zijn, ten tijde van de Muur én na de val van de Muur. (Ik heb een daadwerkelijk stukje steen van de Berlijnse Muur)

Het verhaal is indringend, de spanning zó voelbaar. Angstaanjagend, terwijl de film alleen in het begin schokkende beelden laat zien van grensposten die iemand, die probeert over het prikkeldraad en de Muur heen te komen, doodschieten.
Goed acteerwerk, maar vooral enorm goed in scene gezet, zodat de spanning niet opbouwt tot een hoogtepunt, maar constant voelbaar is.

Voor iemand zoals ik, die in Nederland  geboren en getogen is, nooit een oorlog heeft meegemaakt en alles kan en mag zeggen  was het altijd moeilijk te snappen hoe het leven ook anders kan zijn als je “in de gaten wordt gehouden”
Wel te begrijpen met de hersens misschien, maar niet invoelbaar.
Deze film MOEST voor mij een pauze hebben, anders had ik de spanning niet kunnen volhouden, mijn hele lichaam verkrampte van de (in) voelbare spanning

Een klein voorbeeld van een scene:
Locatie; een kleuterschool/kinderdagverblijf, een kringgesprekje; een juf die aan de kleintjes vraagt wat hun papa doet. Je weet als kijker niets van de juf  (Stasi of niet?)
Een kleuter zegt dat zijn vader naait. Juf vraagt wát zijn vader naait. De kleuter; “Dat mag ik niet zeggen”  De kijker wéét inmiddels: Eén opmerking van de juf aan de Stasi en het is het einde van 2 gezinnen. De beklemming die van zo’n “lieve” scene met allemaal kleuters uitgaat…

Er zijn tal van scenes waarop je VOELT  wat het moet zijn om zó te leven….
Je voelt het voor máár 120 minuten (zo lang duurt de film) daarna kun je weer naar huis in onze (Nederlandse) veilige wereld. Maar de échte mensen die dit moesten meemaken, zaten in die sfeer. Sommigen  bleven er tot aan hun dood, anderen namen een enorm risico en……. haalden het, of niet!

Een film die me geen film leek, maar een levende geschiedenisles van hoe het was.
Hoe het óók kan zijn.