Het Leger des Heils

 

logo leger des
Doen wat we geloven

“Het Leger des Heils is een protestantse geloofsgemeenschap, die ontstaan is vanuit het methodisme. Het Leger des Heils gelooft in de mogelijkheid om met elkaar te werken aan een betere samenleving. Een samenleving waarin iedereen tot zijn recht kan komen.
Het Leger des Heils helpt en zorgt voor mensen aan de onderkant van de samenleving. Want wij geloven dat iedereen er toe doet.”

De Britse methodist William Booth *)(1829-1912) is de stichter van deze wereldwijde organisatie.

In mijn leven ben ik, behalve dan het inleveren van gedragen kleding en het, samen met mijn moeder inleveren van mijn speelgoed bij een tehuis dat gerund werd door het Leger des Heils, twee keer met de organisatie in contact gekomen.

Een bank (mijn eerste baan) in Utrecht had een echtpaar in dienst voor de huishoudelijke zaken: de dame schonk koffie en maakte schoon; haar man was conciërge,  fijne mensen.
Zij waren allebei bij het Leger. Ook nadat ik de bank verliet voor een andere baan, heb ik contact met hen gehouden. Zij waren ook bij op ons huwelijksfeest.
(Later is  het contact verwaterd, zoals dat soms gaat)

Het tweede contact dat ik met het Leger had was van een heel andere aard.
Ons zoontje lag in het ziekenhuis, niets ernstigs maar hij moest 2 nachtjes blijven.
Hij lag op zaal met een jongetje, waar de verpleging geen raad mee wist.
Hij sprak niet, maar ging met alles wat hij in zijn handjes kon krijgen langs de spijlen van zijn bedje en hield er niet mee op, ook stootte hij vreemde klanken uit.
Er kwam nooit iemand op bezoek bij hem, vertelde de verpleging me.
Aangezien MIJN zoontje het wel leuk vond dat ik er (bijna) de hele dag was, maar zich zelf wel kon vermaken, besteedde ik nogal wat tijd aan zijn buurpatiëntje.
Ik vroeg de verpleging of ik hem uit zijn bedje mocht halen en hem op schoot nemen. Dat mocht, hij was aanhalig, maar verstond duidelijk niet wat ik zei. Was hij soms doof, vroeg ik. De verpleging, die na 2 dagen zag dat ik echte interesse in het knaapje had vertelde me ( off the record) dat het jochie mishandeld was er waren oa sigaretten op zijn lijfje uitgedrukt en dat ze hem ook voor ondervoeding hadden behandeld.

Ons zoontje werd uit het ziekenhuis ontslagen. Ik ging nog 2x op bezoek bij het ventje, toen gingen we op vakantie, hetgeen ik de verpleging vertelde. Ná de vakantie zou ik weer komen.
Ik belde na de vakantie; Het ventje was vertrokken. Ik wilde graag zijn adres maar dat mochten ze me niet geven ( privacy woog toen nog niet zo zwaar als nu: bij aanhouden van MIJN kant kreeg ik een telefoonnummer)
Toen ik het belde kreeg ik iemand van het Leger aan de lijn (ik meen een majoor)
Ik vroeg naar het ventje. Hij was bij het Leger in een tehuis. Ik mocht hem NIET bezoeken. De majoor legde ook uit waarom niet. Het ventje was geboren uit een Roemeens zigeunermeisje en een burgerjongen. De zigeunergemeenschap had zowel het kind verstoten.
Zijn verblijfplaats mocht onder geen beding bekend worden, alleen zó kon hij beschermd worden van mensen die hem iets aan wilden doen.
De majoor was vrij dwingend en duidelijk: Laat het rusten! U kunt niets voor hem doen .Er wordt goed voor hem gezorgd.
Ik liet het, zij het met moeite, rusten.

We steunen het Leger des Heils financieel en heel soms vraag ik me af wat er van het ventje geworden is. Het jongetje stootte geen klanken uit, zoals iedereen dacht, hij  sprak, waarschijnlijk (gebrekkig omdat hij een peuter was) Roemeens.

Hoe kom ik nu op het Leger des Heils?
Onlangs kreeg ik het jaarverslag van het Leger van 2018.
Een paar cijfers wil ik u niet onthouden.
Het Leger des Heils zorgt voor:

2,13 miljoen overnachtingen, waarvan 80% van dak- en thuislozen én zwerfjongeren
7 miljoen maaltijden, waarvan 0.8 miljoen gratis
29,6 miljoen kg ingezameld textiel
Ze hebben:
meer dan 10.000 collectanten, die bij de jaarlijks collecte € 911.000,- ophaalden
6.930 medewerkers in dienst
14.000 vrijwilligers

Wilt u ook onderdeel worden van één van de Leger des Heilscijfers?
263.007 huishoudens geven een financiële bijdrage aan deze geweldige organisatie, maak er 263.008 van!

Website: http://www.legerdesheils.nl

*) Hij was ook de eerste generaal van het Leger des Heils

Controlefreak

Omdat ik onlangs een ex-collega van vroeger tegenkwam was ik weer even terug in DIE tijd.
Het was de begintijd van de computer. We zaten met, ik meen, 8 mensen op kantoor; 2 vrouwen en 6 mannen. Het was één ruimte, waarin iedereen zat te werken, zowel de directeur als de datatypiste.

Ik was altijd te vroeg en maakte dan een praatje met collega’s*) Dáár kreeg ik een opmerking van de directeur over, niet praten maar werken.
Daarop zei ik iets terug in de trant dat ik vroeg was en dat het dus MIJN tij was, waarop hij teruggaf dat ik anderen van het werk hield.

Daar had hij wel een punt. Dus nodigde ik ze alle 7 op een zondagmiddag bij me thuis uit voor “wat kletsen en een soepje”
Het was gezellig; Zo leerden we  elkaar  wat beter kennen.
Over de directeur werd amper gepraat; het werk betaalde UITSTEKEND, dus men pikte nogal wat van hem!

De maandag ná deze zondag moest ik bij de directeur komen:  Hij wilde dát niet meer hebben.
Ik vroeg wat “dát” dan wel was. Hij draaide wat, het kwam er op neer dat hij niet wilde dat ik privé”iets” met collega’s organiseerde; dat deden ze eerst ook niet!!!
Met mijn privéleven heeft een directeur NIETS te maken, dus ik zei dan en daar ter plekken op. Hij werd “taai” dan kon ik meteen wel vertrekken, zonder de opzegtermijn in acht te nemen, die maand tijd zou ik dan wel uitbetaald krijgen.
Ik vond het prima, ik was klaar met dit soort gedrag, ondanks het leuke salaris en de aardige collega’s.

Ik pakte mijn spullen en jas, gaf elk personeelslid een hand, terwijl de directeurs boze  ogen in mijn rug prikten: ik hield ze van hun werk! (hij voelde wél  dat hij dáár NU niets van zeggen moest)
Zó verdween ik van dat kantoor (De collega die ik NU ontmoette vertrok niet veel later)

Het kantoorgebouw waar we toen in huisden is omgebouwd tot appartementen, het bedrijf verhuisd naar een andere plaats.

Binnen een maand had ik ander, leuk werk, weliswaar met minder salaris, maar wel  met een leuke,(ook aparte) baas

*) Onder het werk was het bijna onmogelijk om met elkaar te praten, omdat we veel aan de telefoon waren)