Torenklim met puber

Eens in de zoveel tijd zijn er kerktorens open voor beklimming.
Vandaag was zo’n dag de Oude Kerk in Huizen was op de HUIZERDAG open voor beklimming.

kerk huizen
De toren stamt uit 1509, later dan de kerk, die in 1409 ingewijd werd.
We beklimmen eerst een houten draaitrap en dan kleine rechte houten trapjes.
Onderaan zit een man te tellen hoeveel mensen ernaar boven gaan; er mogen er vier tegelijk naar het volgende level. Dáár staat de volgende vrijwilliger die een sein geeft wanneer  de volgende vier naar boven mogen; De trap naar boven is ook de trap naar beneden en er moet goed gecoördineerd worden.

Wij volgen een moeder met 2 kinderen. Ik schat de jongen op 11 en het meisje op 8 jaar. Ze hebben onderaan de trap al ruzie. Om ze af te leiden vraag ik de jongen of hij de treden voor me wil tellen.Zo is hij wel even bezig. De trap op gaat goed.
De laatste etappe lopen we vlak langs de klok. Net als ik mijn voet buiten  zet begint hij te beieren. Ik ga razendsnel in het gootje buiten staan.
Buiten is het geluid gelukkig minder erg en resoneert het niet zo.
Er is een heel smal gootje om de vierkante toren waar je net 2 voeten naast elkaar kunt zetten. In het gootje liggen op sommige plekken plasjes.

Het jongetje, dat vóór mij loopt wil eigenlijk terug. Zijn moeder legt uit dat dat niet kan, er lopen mensen achter hen, passeren is onmogelijk en de trap is nu vol met afdalers.
De puberende jongen wordt dwars als zijn moeder zegt; “Ga eens kijken of je het huis van oma kunt zien”
– Ik zie het huis van oma elke dag –
“Maar toch niet van zo hoog”?
Stilte.
“Kijk daar eens, de kermis”
De dochter: “Gaan we daar zo heen?”
De moeder die een uitweg ziet “ Als  jullie hier even rustig omheen lopen kunnen we dat wel doen straks, ja”

Helaas zijn de mensen vóór de moeder en het meisje niet van plan om door te lopen. Ze staan met zijn allen te wijzen en te bekijken. Wij staan ook even stil en kijken naar bekende en onbekende gebouwen, die er van boven vaak heel anders uitzien.
Het lijkt of Huizen rondom in de bossen ligt, zoveel hoge bomen zijn er te zien.
De moeder gaat educatief te werk: “Kijk, dat was vroeger het weeshuis, waarin de kinderen die geen ouders meer hadden werden gehuisvest”
De zoon verveelt: –  Daar fiets k elke dag al langs.
Jeetje er ligt hier een megaplas, daar kan ik niet omheen.-
Zijn zus ”Nou, en?”
– Ik heb nieuwe schoenen ja! Met oranje, dat wil ik zo houden.-
De moeder kijkt verontschuldigend achterom naar ons ”Pubers!”
Wij weten uit ervaring en zeggen dat ook “Het gaat over”.

De kerktoren blijkt ca. 32 meter hoog te zijn én, zo vertelt de puber ons, 135 treden te hebben “of zoiets”.
Terug moeten we allemaal achterste voren lopen en staan er weer vrijwillige heren die ons een seintje geven als we per vier afdalen mogen. Dit is best wel een beetje eng, ook de twee kinderen zijn nu stil, ze hebben al hun aandacht nodig bij het vasthouden.

De heer die ons geteld heeft bij het trap opgaan streept ons nu door. Hij zit, zie ik nu,  bij een donatiebus. Ik gooi er wat in. Heel stil valt mijn munt.
Ik kijk in de bus; er ligt een theedoek onderin: Geen geldgerammel in de kerk!!
Als we buiten in de zon lopen blijk ik mijn zonnebril vergeten te hebben.
Ik loop terug.
Gelukkig ligt hij naast de donatiebus en hoef ik niet 135 treden “of zoiets”  weer naar boven te lopen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s