Maatschappelijk bezig zijn

Vroeger is me geleerd dat IETS DOEN voor de maatschappij een vanzelfsprekendheid is.
Mijn vader “deed” dingen voor zijn voetbalclub en zat in het bestuur en mijn broer was jeugdleider bij een club.  Het was dus vanzelfsprekend dat ik ook“iets maatschappelijks” deed. Het begon als tiener en is eigenlijk nooit opgehouden (Jeugdraad, ,Buurthuis, Vluchtelingenwerk, WereldWinkel, Ouderraad,Telefonische Hulpdienst en collecteren voor Goede Doelen)

Goede Doelen hebben allemaal één bepaalde week per jaar toegewezen gekregen waarop ze collectanten langs de deuren mogen sturen.
Ik had mijn Goede Doelen qua weersomstandigheid NIET goed uitgekozen.
Amnesty was altijd in februari/maart en de Dierenbescherming omstreeks 4 oktober (Dierendag) Maanden waarop de kans op regen (én kou) groot was.
Ik  heb een aparte regenjas voor het collecteren (geel, want als mensen  in het half donker iemand met een donkere jas door een klein ruitje of een spleetje door de gordijnen zien doen ze vaak niet open)
Ik heb zelden met een zonnetje gecollecteerd.

Dit jaar was ik tijdens de collecte voor Amnesty (voor het eerst) niet thuis en kon dus niet collecteren.
De dierenbescherming in deze regio kon geen mensen genoeg krijgen voor het collecteren en is gestopt (met collecteren)
beatrix
Dit jaar zou ik dus “collectevrij” geweest zijn, ware het niet dat ik gebeld werd door het Prinses Beatrix  Spierfonds  “Iemand” had hen verteld dat ik wel eens collecteerde, of ik tijd had om in september…
Maatschappelijk gezien had ik in 2019 nog niet veel bijgedragen, dus ik zei JA.
Vandaar dat ik nu in week 37 met een oranje collectebus langs de deuren ga, ik hoop ZONDER mijn gele regenjas (die op de zolder nog in een kast hangt te wachten)

 

                                                                                  wordt vervolgd