Levensvraag

In een blad las ik iets over José Ortega y Gasset, een Spaanse filosoof, van wie ik, eerlijk gezegd, nog nooit gehoord had.

Hij leefde van 1883 tot 1955  Met zijn boek La rebelión de las masas dat in 1932  in het Engels werd vertaald met The Revolt Of The Masses (en in 1933 in het Nederlands als De opstand der horden) verwierf hij internationale roem

Wat mij enorm aanspraak was ZIJN visie op het leven en het zijn van ons, mensen, op deze wereld. Hij gebruikt de metafoor van wakker worden op een podium terwijl het toneelstuk al begonnen is met vragen als: Waar ben ik in terecht gekomen? En wat is mijn rol hierin?

Zó voelt het leven voor mij persoonlijk: Ik kwam “ergens” middenin op, ze waren al begonnen zonder mij en ik zoek nog steeds wat mijn rol in het geheel is.

Toen mijn schoonzus door euthanasie stierf en we, na om haar bed gezeten te hebben, uit het ziekenhuis naar buiten liepen, zag ik dat ALLES gewoon doorging: Er liepen mensen met ferme tred en bloemen naar de ziekenhuisingang, waar voor wij, familie, op een bankje  ná dit heftige gebeuren verweesd zaten.
Ik had graag gehad dat alles even STIL zou staan dat alles ,al was het maar even, verstilde.

Als je de metafoor van Ortega y Gasset gebruikt was dat moment “gewoon” een moment dat een speelster het toneel verliet; het spel ging door. En zo was het ook.
Hoewel ik af en toe aan haar denk en haar zeker niet vergeten ben, is mijn leven doorgegaan en speel ik mijn rol verder.
Alleen is iemand vergeten mij het script te geven, dus ik improviseer maar wat.

In dat opzicht is de Nederlandse filosoof Lammert Kamphuis ( 1983-   ) in mijn ogen troostvol, hij zegt ”Eigenlijk klooien we allemaal maar wat aan; soms werkt iets, soms niet.”
Als je er zó naar kijkt, is het allemaal wat “luchtiger” Dat bevalt mij, doordenker over ALLES, eigenlijk wel; ik klooi maar wat aan en soms werkt het en soms niet.
En ik niet alléén ook  anderen doen dat.