Eekhoorn discriminatie

In Engeland las ik in een blad een artikel over eekhoorns. De rode eekhoorn is  native to Britain.
De schrijfster wijt de teruggang van de rode eekhoorn to the Victorians.
Zij introduceerden uit Noord Amerika de grijze eekhoorn. Dit soort eekhoorns draagt soms een pokkenvirus met zich mee, waar ZIJ niet aan doodgaan, met hun rode familieleden kunnen dat  wél.

Van de rode eekhoorn die, zo wordt hier beschreven, 20 cm lang is met een staart van 18 cm en een witte onderbuik heeft leven er nog 130.000 in Engeland, in gebieden als Wales, Schotland, het eiland Wight en in het noorden van Engeland.

De grijze
eekhoorn is groter, ongeveer 30 cm lang met een staart van 25 cm.
Er zijn ook nog zwarte eekhoorns, dat zijn mutaties van de grijze eekhoorn. Daarvan zijn er zo’n 25.000 in de UK (ze zijn 90 jaar geleden “ontdekt”)

De rode eekhoorns houden van groene eikels, maar de grijzen ook en vaak eten de grijze eekhoorns ze op, zodat er voor de rode eekhoorns niets overblijft.”
Een aparte constatering vind ik.

De adviezen om het leven van de rode eekhoorn  in Engeland makkelijker te maken: Er wordt gevraagd om voedsel voor het teruglopende aantal rode eekhoorns neer te zetten: zonnebloempitten, noten, appels en worteltjes, maar……….niet als er ook grijze eekhoorns in de buurt zijn, want als je voer gaat ophangen of neerleggen komen dan óók de grijze eekhoorns (die verspreiden het pokkenvirus.)
Ook moet je geen voedsel verstrekken als er tussen jouw huis en het nest van een rode eekhoorn een weg loopt, dan kunnen de rode eekhoorns overreden worden.
Er wordt ook geadviseerd om bessenstruiken te planten, daar komen eekhoorns op af.
Maar dan wel alleen voor de rode eekhoorns.

Een uiterst apart artikel, er wordt nog nét niet geschreven: kill the grey ones!

 

Kleiduiven schieten.

Er was een periode (en misschien nóg wel) waarin het “mode” was om iets te doen met de as van een geliefd gecremeerd persoon. Men liet zich met de as tatoeëren, het werd in een sieraad gevat, verwerkt tot verf en dan in een schilderij en het kon de lucht in geschoten worden in een vuurpijl.
Ik bedacht dat IK het wel leuk zou vinden als mijn as in een kleiduif werd gedaan zodat mijn geliefden erop (op mij)  konden schieten. Dat zou eens wat anders zijn dan een nazit met koffie en cake.

Eerlijk gezegd had ik geen idee hoe kleiduiven eruit zagen en hoe dat hele kleiduifschieten in zijn werk zou gaan.

Onlangs ben ik op een kleiduivenschietbaan (als dat zo heet) geweest. Helaas werd er op dat moment NIET geschoten en had het geregend, dus waren de kleiduivenschietapparaten afgedekt (natuurlijk wel even onder het zeil gekeken)
Ik kreeg  een beetje een idee hoe dat in zijn werk zou gaan én ik vond er heel wat afgeschoten “kleiduiven”.
kleiduiven
Dat was een beetje een teleurstelling: het zijn gewoon ronde van klei gemaakte schijven, wel in verschillende groottes en kleuren.Eigenlijk weet ik niet wat ik verwachtte, misschien iets dat er meer als een vogel uitzag?)

Er lagen ontzettend veel kapotte, maar ook wat hel kleiduiven. Ik nam er één (met barst er in) mee als souvenir maar liet hem per ongeluk uit mijn handen vallen: kapot in heel veel stukjes. (toen nog maar een paar afgeschoten “duiven” gaan halen)
Ze zijn dus best teer.

Waar ik was (Hailes) waren 12 schietplekken onderaan een heuvel. De schietplekken zijn een soort kleine houten hokjes met een afschietmachine (hier helaas afgedekt) ernaast.
Ik had graag gezien hoe dat er toe ging, maar er werd maar 2x in de maand geschoten en dat was TOEN helaas niet.