Op vakantie gaan

Met vakantie zijn is super.
Op vakantie gaan, de voorbereidingen, het nadenken wat mee moet, het “schoon ”achterlaten van je huis, vind ik de mindere dingen van vakantie.

Ik ben een voorbereider: als ik weet dat we met vakantie gaan, wanneer en waar naar toe, ben ik al tijden van te voren “dingen” op de logeerkamer aan het leggen die mee moeten.
Die kamer wordt “dus” een rommelkamer, waar ik, omdat ik er veel te vroeg aan begin, ook regelmatig weer dingen uithaal omdat ze toch nog eerder nodig blijken te zijn.

ak
Omdat we (bijna) altijd kamperen is er behoorlijk wat spul nodig
We hebben een vouwwagen, daar zit veel “altijd” al blijvend in.
Maar er zijn dingen die je de rest van het jaar OOK nodig hebt, dus er is ook e.e.a. UIT.
Dát moet vóór de vakantie weer aangevuld worden.

 
Dat is niet alleen een kwestie van pakken en op de goede plek leggen, maar voornamelijk van NADENKEN.
En daar zit mijn probleem, ik denk te veel. Er is geen ruimte voor dit soort EXTRA dingen.
Ik denk aan een (erg) zieke vriendin, aan een vriend die, tijdens onze vakantie een operatie moet ondergaan  aan familie die gaan verhuizen (en we na onze vakantie gaan helpen)  aan  “menselijke” dingen. Daar komen dan nog de “dagelijkse” dingen bij, de boodschappen, verjaardagen etc. MIJN hoofd is daarmee vol!

De vakantievoorbereidingen komen daar dan bij, ik word al moe  als ik eraan denk.
Er zijn mensen die lijstjes maken. Ik maak er maar één: zodra ik me iets herinner dat ik MOET doen, maar NU (nog) niet kan, komt het op de lijst.  De rest van de “lijstjes”blijft in mijn hoofd zitten. Het leuke van een fysiek lijstje hebben is het WEGstrepen

Mijn  lief en ik hebben “eigen” dingen te doen, dat is niet afgesproken, maar zo gegroeid.
Hij hoeft niet aan MIJN werkzaamheden (wat moet er mee, voedsel voor onderweg, wie zorgt voor huis en haard als we weg zijn, is de koelkast leeg etc) te denken en ik niet aan de zijne (auto inpakken, huis en tuin veilig achterlaten, verzekeringen, technische zaken, auto nagekeken, reservespul en verbandkist mee)

Ik dacht dat het altijd zo met stellen ging, maar een paar jaar geleden was ik bij voorbereidingen van een bevriend koppel. Zij liepen, in mijn ogen, achter elkaar aan te alles werd samen gedaan en nagekeken en weer gedaan.
Ik vind ONZE methode efficiënter.

Als we in de auto zitten om te vertrekken en ik zucht”Als ik alles maar heb”
pareert mijn gade altijd met ”Zo niet, dan kopen we het daar wel”.

(Die relaxte houding was er niet altijd, want toen ik op huwelijksreis de PIL vergeten was, en je die NIET zonder recept kon krijgen, was dat ANDERS! Toen we, halverwege  ons reisdoel zijnde, terug naar huis moesten rijden, was er best wel even “een spanningsveld”)

Pas als we dan in de auto zitten en een stuk gereden hebben, dán begint het grote genieten, want minstens zo belangrijk als de bestemming*) is de reis erheen.

*) We hebben eigenlijk nooit een bestemming, alleen een streek, voor ogen, zien dáár wel hoe of wat en trekken rond, totdat we weer naar huis moeten/willen.