(Niet) Voor kinderen

Een tijd lang heb ik Zwarte Piet gespeeld op een school in een andere dan mijn woonplaats.
Ik kende daar niemand, ik ging met Sinterklaas mee.
Er waren nog 2 Pieten, maar die wisselden ieder jaar. Klaas en ik waren de vaste crew.

Al in oktober/november gingen Klaas en ik voor de vóórbespreking naar de school.
We spraken dan altijd met dezelfde juf, een wat oudere, geboren lerares *).
De afspraak was altijd gelijk met een ouderwerkavond. Het was gezellig rumoerig op zo’n avond; de lokaaldeuren stonden open en overal was reuring.
We zochten en vonden dan een plekje ergens en namen DE DAG door.
Heel veel was altijd het zelfde; eerst de onderbouw, dan de middenbouw en als laatste de bovenbouw (lekker als Piet de boel op zijn kop zetten)
De variabelen gingen over twee dingen: wáár en door wie werden we geschminkt en in welk vervoermiddel van waar vertrokken we naar de school.

Dat schminken was ooit in de school op zolder, omdat we toen géén vervoermiddel hadden en dus Sint voor het zolderraam verscheen en Piet met één been in de goot stond alsof hij net naar binnenstapte. Een juf riep dan als iedereen de straat afkeek en er nóg niets aankwam
”O jee, kijk eens daarboven, wie zie ik daar?”
We moesten dan wel heel vroeg op de school zijn zodat we géén vroege kindertjes(of ouders)  tegen het lijf konden lopen.

Ook werden we eens in een Klaas/Pietpakverhuurbedrijf geschminkt, een dolle boel met allerlei mannen en vrouwen in verre staat van ontkleding; in een witte lange onderbroek (Klazen) of  in ondergoed met hoogopgestoken haar; een vrouwelijke Piet, die hulp nodig had om een zwarte pruik over haar haar te trekken. Lachen!

We zaten eens op een ouderwetse rode brandweerwagen en kwamen met toeters en bellen voor de school aan. Ook een keer in een oldtimer met open dak, waarbij de stormbanden van  Sint’s mijter erg strak moesten worden aangetrokken.

Eerst kwamen de Pieten met een bos bijeengebonden takjes (de roe) en een zak in hun hand binnen. De roe mocht niet meer en de eerdere lege zak (om stoute kindertjes mee te nemen) werd vervangen door een kleine zak met rozijntjes en mandarijntjes. 

Er kwam ook een moment dat de gouden oorringen niet meer konden en de Pieten in plaats van zwart donkerbruin werden geschminkt.

klaasIk ben met Piet-zijn gestopt omdat ik vond dat een jonger iemand maar eens in het wandrek moest klimmen en ECHT op zijn kop staan, springen en gek doen.
Wel met pijn in het hart, want de verwachtingsvolle oogjes van een kleuter als je (als Piet) bij hem of haar in de buurt komt is met niets te vergelijken.
Het grote boek in de gymzaal aan Sinterklaas geven, terwijl de kleintjes aan zijn voeten zitten: onbetaalbaar. De vraag van Sinterklaas: wie wil er op mijn schoot zitten? En dat dan zo’n kleine durfal naar voren komt, maar die, als ik (als Piet) haar of hem op Sinterklaas’ schoot til, toch een beetje beeft van de spanning. Ontroerend.

Het mag niet meer.
Het kán niet meer.
Ik snap het.

 

 

*) Ik ben later nog op haar begrafenis geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s