Meest Verantwoorde Supermarkt

De meeste voedingswarenboodschappen doe ik bij de Meest Verantwoorde Supermarkt.
pluszakAfgelopen maart werd de Plus voor de 5de keer gekozen tot Meest Verantwoorde Supermarkt. Daartoe worden negen criteria door zo’n 5000 consumenten beoordeeld, t.w.:  Klanten en Maatschappij, Gezondheid, Duurzame handel, Klimaat, Lokale betrokkenheid, Fairtrade, Voedselverspilling, Dierenwelzijn en Medewerkers.

Er is al veel veranderd, maar er gaat nog meer gebeuren op het gebied van duurzaamheid. Een voorbeeld:  wegwerpservies ligt niet meer in de schappen – vervangen door herbruikbare varianten; zwart plastic (moeilijk te recyclen) zal dit jaar als verpakkingsmateriaal uit de Pluswinkels verdwijnen én de huismerkproducten worden “anders” (meer duurzaam) verpakt. Daartoe werkt de Plus samen met Plastic Whale (de organisatie die oa plastic uit zee vist)
                                  De Plus wil haar leveranciers stimuleren om in actie te komen.

In 2019 wil de Plus 100% recyclebare schalen voor, vlees, kip en vis in de schappen hebben liggen; dit jaar dus nog!
Het toekomstdoel is om in 2025 twintig procent minder verpakkingsmateriaal te gebruiken.
Ik hoop dat ze dat halen.

Als consument kun je natuurlijk, behalve afval te scheiden (iets dat iederéén doet, toch?) meer doen om de plasticafvalberg terug te dringen.
Zo hoorde ik laatst een heel simpel idee: een broodzakje in je boodschappentas. Als je losse broodjes haalt kun die er zo in en hoef je niet wéér een nieuw zakje te pakken! Een linnen tasje voor het fruit kan ook de plastic afvalberg wat terugbrengen! (bij mij standaard in de boodschappentas)

logo planetOok las ik onlangs dat er (weer) een nieuw keurmerk is gekomen: On the Way to Planet Proof, een onafhankelijk keurmerk van de Stichting Milieu Keur*)
Kies je voor een product met dit keurmerk dan steun je veehouders die zich boven gemiddeld inzetten voor milieu, dierenwelzijn en het klimaat.

Goed bezig die PLUS!

 

Wil je weten hoe duurzaam jouw lifestyle is doe dan de voetafdruktest: www.wwf.nl/voetafdruk

 

*) SMK werkt al meer dan 25 jaar voor het bedrijfsleven aan het verduurzamen van producten en bedrijfsvoering

 

Met familie naar de Plantage.

Ik maak deel uit van 3 families; de familie waarin ik geboren ben, mijn schoonfamilie én nog een familie!

Mijn moeder werd op 47 jarige leeftijd weduwe en is alleen gebleven tot een paar maanden voor mijn trouwen. Toen kwam een man, die ze eerder had leren kennen bij ons inwonen.
Zij tweeën, zijn (volwassen) kinderen, mijn kersverse echtgenoot en ik gingen uit eten om “kennis te maken”.
Het bleek dat mijn lief en zijn jongste zoon op de middelbare school in dezelfde klas hadden gezeten:.  die hadden genoeg gespreksstof! Tussen zijn vrouw en mij klikte het meteen. Haar noem ik (nog steeds) het zusje dat ik nooit gehad heb. En zo voelt het ook. De familie van mijn stiefvader heb ik er dus later “bij gekregen”.

Na de dood van “onze” ouders gaan we één keer per jaar met zijn allen weg,ergens iets drinken, uit eten of allebei.
Eergisteren kwamen we weer bij elkaar. Niet allemaal, want zoals bijna iedere keer is er altijd wel iemand NIET ( het is een  reislustige familie)
Deze keer was het familielid die in Zwitserland woont wél aanwezig, helaas zijn vrouw niet, die werkte op dat moment in Oostenrijk.

plantageWe ontmoetten elkaar tussen de oude platanen, in het sfeervolle monumentale pand de Ledenlokalen aan de Plantage Kerklaan, naast de hoofdentree van Artis in Amsterdam.
Dit pand is in 1870 door architect G.B. Salm ontworpen en herbergt nu oa. een café restaurant.

Het was een heerlijke dag dus we zaten buiten op het terras.
buitenplantage De meeste familieleden hebben we lang niet gezien.We drinken een drankje en  toasten op absent friends, want helaas zijn er ook al familieleden overleden.
We praten elkaar bij.
Het wordt later en we hebben wel zin om wat te eten. Er is een kleine kaart met “hapjes”. We vragen tot hoe laat we deze kunnen bestellen; dat kan de hele avond.
plantagefoodDus bestellen we het één en ander van de hapjeskaart en ook nog wat te drinken. Er komen leuke schaaltjes met mini pitabroodjes en  dipsauzen, chorizo, buikspek, kazen, olijven  kortom “hapjes”
Als de broodjes op zijn vragen we om meer en die krijgen we ook.
Het wordt inmiddels wat drukker, ook binnen.

plantagefood2

We willen nog wel wat meer hapjes bestellen, maar de ober (eerder hadden we een vrolijke dame) komt vragen of we ook gaan dineren?
Dát waren we niet van plan. Dán heeft hij onze tafel nodig en hebben we nog 20 minuten om  te eten.
Er wordt gefronst. Als we gaan dineren kunnen we blijven zitten als we  blijven bij onze hapjes, die we de hele avond door kunnen bestellen, moeten we weg? We snappen het niet zo goed. De ober zegt dat er sprake is van een miscommunicatie en dat we nog 20 minuten aan deze tafel hebben of anders binnen aan de bar kunnen gaan zitten. Eén familielid oppert dat hij maar snel de hapjes moet gaan halen, dan kunnen we ze nog opeten.Een ander familielid deelt mede dat dit de laatste keer is geweest dat hij hier komt.
De ober gaat weg.

De hapjes  komen snel, maar de sfeer is een beetje weg.
Eén van de familieleden moet nog ver rijden en wilde toch niet zo laat weggaan, we doen haar met zijn alle uitgeleide. Bij Artis’ingang  nemen we afscheid van elkaar: Het was weer een gezellig samenzijn.

De “Zwitser “blijft bij een familielid slapen en is nog “even”in Nederland.Wij worden naar het station gebracht en pakken vandaar de trein naar huis.
Als we met de auto terugrijden (die stond bij station Diemen Station) komen we onder de Zandhazenbrug door, de spoorbrug met de langste overspanning van Nederland
(255 meter)**)
De brug is vlakbij Muiderberg; daar komt de naam Zandhazenbrug ook vandaan; de inwoners van Muiderberg schijnen de bijnaam Zandhazen te hebben (gehad)

 

 

 

*) ”*(her)trouwen deden ze niet meer.
**) geopend in 2016

Tijd verglijdt

“Of uren duren eeuwigheden
dat ligt hem aan het besteden”

Jan Pieter Heye (1809-1876)*)

 

Verleden jaar, 18 juni, stapte mijn broer door euthanasie het leven uit; hij was ongeneeslijk ziek en de aftakeling en pijn vond hij te veel om te dragen.

beeld nico
Het beeld aan zijn vijver,door hem gekozen voor zijn rouwkaart met zijn tekst “In dankbaarheid aan een optimaal leven”

 

Toen hij omstreeks april hoorde dat hij zou sterven vroeg hij ons (naaste familie) of wij zijn huis en tuin wilde “opruimen voor hij stierf” Dát hebben we natuurlijk (wie weigert een stervende iets?) gedaan.
Terwijl mijn broer in de huiskamer steeds meer achteruit ging, waren wij schuurtjes aan het afbreken, de zolder aan het leeg sjouwen en caravan en vouwcaravan aan het ontmantelen.**)
Mijn broer had de regie: alles moest weg!
Het was een heftige tijd; Hij wilde dat we  opschoten, hij wilde het klaar hebben vóór zijn dood en hij vond dat we geen tijd moesten ”verdoen” aan zijn bed.
Het was erg heet vorig jaar mei en juni!

Op 18 juni was de daadwerkelijke euthanasie.
Nu een jaar geleden.
We (naaste familie) hebben allemaal tijd nodig gehad om weer “gewoon” te kunnen leven na deze zo heftige tijd.
Fysiek waren we kapot van het harde werken in de hitte, er was zoveel te doen!
Maar ook geestelijk was het ongekend zwaar: iemand die wéét dat hij gaat sterven, die nog dingen wil regelen, iemand tegen wie JIJ  misschien nog dingen zeggen wil terwijl je tegelijkertijd bezig bent  met  zijn foto’s uitzoeken (“gooi alles maar weg)”en containers te vullen met ZIJN spullen. Emotioneel zwaar; hij wilde het zo!

En dan is het voorbij.
Na de zomer wordt het herfst, wordt het Kerstmis, komt het Nieuwe Jaar en langzaam wordt het weer “gewoon”, maar dan zonder broer, zwager, (schoon) vader of oom.

Nu is het een jaar geleden.
Een heel jaar hebben WIJ meegemaakt en hij niet meer!
We hebben het er nog vaak over, over hem, over die intensieve tijd ***)  ook door de spullen die NIET in de container zijn gegaan en waarvan er bij ieder van ons nog wel “iets” rondzwerft.

buddah
Bij ons staat een van zijn tuinbeeldjes

*) Nederlandse arts, dichter en liedjesschrijver
**)Anders wilde de ijzerboer ze niet meenemen
(in mei en juni 2018 heb ik daar  wat blogs over geschreven)
***) Het gaf ook ons een  close band door samen zoiets mee te maken

Reiger aan de vijverkant

koi sAl vaker schreef ik over onze vijver, een bron van leven waar behalve koi’s, goudvissen, zonnebaars en werkweigeraars )* ook  kikkers, shubunkins, een enkele salamander , sluierstaarten en schaatsenrijders hun domicilie hebben.

Wij hebben wel eens een “indringer” bij onze vijver, te weten een reiger.
We vinden een net over de vijver niet mooi, te afstandelijk, maar het is wel het enige wat reigers echt tegenhoudt.
Mijn lief heeft een opvouwbaar net gemaakt. Het staat in opgevouwen toestand “ergens ”verdekt opgesteld in de tuin en als we weggaan kunnen we het in één handomdraai weer uitvouwen en over de vijver leggen. Het laat de waterplanten vrij, waardoor deze “gewoon ”kunnen groeien en bloeien. Momenteel bloeien daar gele  lissen.

Meestal komen de reigers ’s morgens heel vroeg én als het net er niet op ligt……. wordt er nogal eens een visje verschalkt. We hebben het meegemaakt dat een reiger op een dak aan de overkant “rustig” (zeker een kwartier) de vis door zijn keel probeerde te laten glijden. We konden de vis bijna naar de maag van de reiger volgen!

Daarna kochten we een  sproeier met een detector; zodra er een beest of “iets” in de buurt van de vijver zou komen werd er gesproeid om het weg te jagen. Helaas waren het meestal WIJ die nat werden. Dus zetten we de sproeier uit als we in de tuin waren én……….. vergaten  hem weer aan te zetten. Met als gevolg dat we een reiger zagen landen, maar dat de sproeier het NIET deed, omdat hij wéér eens UIT stond.
Dus dan maar gewoon de deur opengedaan en de  reiger weggejaagd.(Sproeier nutteloos)
Nood breekt wetten!Een soort glimmende piramide zou reigers afschrikken. We kochten het foei lelijke ding (dat onze vijver “lelijk” maakte) en waar de reiger zich niets van aan trok. Weg dat ding!

vijverkunst
Mijn broer (zelf met een vijver van 30.000 liter, terwijl wij”maar” 2.300 liter hebben) gaf ons, jaren geleden,  een glimmend, draaiend voorwerp dat reigers weg zou houden. Het lijkt een kunstobject en is best mooi maar…………….. de reiger komt dan wel niet niet NAAST het ding te staan,  wél aan de andere kant van de vijver. Het worden er twee omdat het in het water weerspiegelt)

Ooit zagen we, in een tuincentrum een “winkeldochter” liggen: een houten bord met een reiger erop. Een  uithangbord  voor een eetgelegenheid met in het Engels de tekst: “ De blauwe reiger.  Wij serveren altijd de meest verse vis”. Het bord was een beetje uitgeslagen en vaal, we kochten het voor een krats. Mijn lief knapte op en het stond jaren aan de vijverkant.

reiger
Nu was, na jaren, het houten bord verrot, de letters vervaagd en de reiger had een poot gebroken.
Mijn lief schroefde het bord van het paaltje en ging het restaureren. Een nieuwe houten achterkant, de achtergrond weer wit en blauw gespoten, de reiger weer geplakt en geschilderd en nieuwe letters met de tekst erop. Er gingen wat dagen werk in zitten, maar het resultaat mag er nu dan ook zijn. Haast zonde om buiten te zetten!

Het heeft géén (merkbare) afschrik voor de reiger tot
gevolg, maar wij vinden het mooi!

 

 

*) grondels. Dat zijn oorspronkelijk algeneters, maar omdat we grondels EN algen hebben noemen we ze werkweigeraars, ze eten geen, of te weinig algen!(het worden er wel elk jaar meer)

Citaat: Mizuta Masahide

“De schuur is afgebrand, 

Nu kan ik de maan zien.”

                     (月 = Chinees karakter voor  maan)

         

Mizuta Masahide (1657-1723)
Eigenlijk is dit geen citaat maar een haiku*)
Mizuta maakte dit gedicht in 1688.
Hij was behalve dichter en samoerai**) een praktiserend arts

 

*) haiku is een van oorsprong Japanse dichtvorm (17 eeuw) heeft drie regels met 5, 7 en 5 lettergrepen en hoeft niet te rijmen
**)samoerai = hij die dient

 

 

 

Japanse Duizendknoop, lekker?

In een regionaal krantje las ik, ik meen 2 jaar geleden iets over japanse duizendknoopde Japanse Duizendknoop, een plant die groeit als kool en niet uit de tuin weg te krijgen is. Het was een “eng” artikel. Je moest de plant uitgraven en verbranden (beslist NIET op de composthoop leggen of  in de biobak doen)
In bepaalde gemeentes zou je zelfs een boete krijgen als de plant in je tuin gespot werd!!!
Wat was er zo “eng” aan deze plant? De wortelstokken van deze plant zouden zo sterk zijn dat ze gebouwen, leiding en wegen zouden kunnen mollen; hij moest uitgeroeid worden!

Toen we het wisten hebben we onze tuin nagekeken en inderdaad er waren 2 kleine plantjes van in de voortuin, die ik al eerder als onkruid had bestempeld en al een paar keer had weg geschoffeld.
Nu ik het wist liet ik ze “even” staan, zouden ze hard gaan groeien? Inderdaad, ze werden in korte tijd vrij groot. Uitgegraven en klaar is Kees. Dacht ik.
Het werkte dus niet zo; van tijd tot tijd dook er weer een plantje op die ik er dan maar weer uittrok. Ook zeer onlangs nog.

Vandaag was er in Blaricum een TRY OUT markt van de oerboeren.
Er stonden kraampjes oa. van de Zorgboerderij het Werckpaert met rabarber, jam en eieren.

Iemand van bijenschans Steegland met honing en iemand met knautiabijvriendelijke planten (waarvan ik onmiddellijk een knautia heb gekocht en die thuisgekomen meteen in de tuin heb gezet; kom maar bijen)

Maar waar ik eigenlijk voor kwam was de pluktuin in aanleg. 3 Dames hebben tezamen van het paardenweitje achter de boerderij (=gemeentelijk monument) aan de Eemnesserweg 15* een biologisch, dynamische pluktuin gemaakt. Keurige bedden met allerlei plukbloemen.

pluktuin blaricum
Deze foto is eerder in het jaar genomen

De tuin zal in juli opengaan. Nu bloeiden er al een paar dahlia’s en een bed korenbloemen (3 op het Blaricums gemeentewapen) We krijgen een privé rondleiding van één van de dames. Ze vertelt over wat ze allemaal hebben gedaan alvorens er uit ziet zoals het nu doet en vertelt over de bepaalde bloemen.
Er sluit een bezoekster bij ons aan, die wijst op de randen waar hoog gras, wilde klaproosjes en andere plantjes staan.

Dát hebben de 3 dames expres zo gelaten, om te laten zien hoe het was en om het een mooie omlijsting te geven.
De bezoekster wijst op een plant ”Maar dat is toch de Japanse duizendknoop” (verbijstering in haar stem)
“Inderdaad dat is hem, daar maken we heerlijk limonadesiroop van! U kunt het binnen proeven.”
Ongeloof zowel van de bezoekster als van ons. Dus je hoeft niet te verbranden of griezelige dingen met de plant te doen: je maakt er limonade siroop van!! Ik kreeg het recept (citroensap en schil toevoegen 15 min. laten koken, zeven,dan rietsuiker erbij en nog even laten doorkoken: voilá limonadesiroop. )Beetje water erbij en drinken maar.

Helaas was de siroop toen we eindelijk naar binnen gingen kennelijk al uitverkocht, we zagen het niet staan. Thuisgekomen meteen onder de struiken in de voortuin gekeken of er nog wat duizendknoop staat.Waarachtig nog wat jonge loten, die meteen uit de grond getrokken. Op internet even gekeken WAT je precies van de plant moet gebruiken. De dame zei bladeren en steeltjes, hier stond dat de bladeren er een vieze smaak aan zouden geven; dus alleen de steeltjes ( in stukjes van 2 cm gesneden) gebruikt. Er was heel weinig van de plant in de tuin, dus ik had na bereiding  maar één glas siroop ( goed voor 4 glazen limo)

Laat ik zeggen: het was een aparte smaak!! ( ik was heel zuinig met de rietsuiker geweest en dat was te merken ook)
Een leuk experiment!
Misschien iets voor U, lezers, om eens te proberen!

 

*) in bezit van de Agrarische Stichting Blaricum, opgericht in 1989

 

Lommerrijke brink*) met Kunst

Van 14 t/m 16 juni wordt in Laren aan de vijver Coeswaerde voor de 24ste keer door Kiwanis Laren**) ART LAREN georganiseerd
De netto opbrengst is bestemd voor een goed doel tbv kinderen.

poff
De oudste nog bestaande poffertjes kraam staat al meer dan 100 jaar  in Laren op de Brink

 

Ik heb al eerdere jaren over deze Art Fair geblogd.K gorilla

Deze keer alleen maar wat foto’s van kunst die er stond en die IK mooi of bijzonder vond.

Ik ben wat “lui” geweest, heb alleen maar genoten en niet genoteerd wie wat gemaakt heeft.
Sorry lezers!

 

bergdorpbergdorp3bergdorp1

U kunt zelf nog gaan kijken, het is het hele weekend nog.
Zaterdag en zondag open van 11.00 tot 18.00 uur

 

 

 

 

 

 

Kooievaarbeest

 

openhaardvliegeren

 

 

 

*) Een brink is een open ruimte in een nederzetting op de zandgronden
**) Kiwanis is een wereldwijde organisatie van vrijwilligers die zich inzet voor het verbeteren van de wereld. Hun motto is: “serving the children of the world”

Te Zijn of niet te Zijn…..

Laatst  vertelde iemand mij een bijzonder verhaal dat ik met u wil delen en tegelijkertijd wil ik u hiermee waarschuwen.
Waarschuwen voor het gevaar dat
mensen die in coma zijn
wél kunnen horen wat er om hen heen gezegd wordt en
er zelfs op kunnen reageren.

Een vrouw kreeg te horen dat ze kanker had en ten hoogste nog 5 jaar te leven had.
Het werden 7 jaren.
Maar toen was de koek ook echt op.
Ze werd geopereerd en kwam er slecht uit.
Altijd had ze levenslust gehad en was blij met wat ze nog wél kon.
Nu was ze het zat; het ging niet meer.
Er werd palliatieve sedatie*) toegepast

Ze raakte in een soort comateuze toestand. De arts had gezegd dat de dood nog wel even op zich kon laten wachten, er was niet te zeggen wanneer ze daadwerkelijk sterven zou.
En dus waren al haar volwassen kinderen (ze was 75 jaar) die laatste tijd bij haar.
Ze wisselden elkaar af in naast het bed zitten en deden verder “klusjes”
rozenZo was er in de tuin een rozenstruik die last van beestjes had en een van de kinderen had een bestrijdingsmiddel gekocht. Ze ging met haar zus de rozenstruik behandelen.
Daarna kwamen ze terug in de huiskamer waar de zoon bij het bed van zijn moeder zat.
De dochters vertelden wat ze hadden gedaan en dat ze hoopten dat het snel werken zou.
De andere zus onderbrak en zei dat het wel 3 dagen zou kunnen duren voor daadwerkelijk,,,,,,,
De moeder opende haar ogen en zei:” Nee, niet 3 dagen dat is te lang, het mag NU wel!”
De kinderen waren verbijsterd, hun moeder was door de morfine immers “van de wereld”?
De dochter legde haar moeder uit dat het om de rozen ging en niet om haar.
“Gelukkig, want 3 dagen vind ik echt te veel, ik wil NU” en ze viel weer in “slaap”

Ze stierf dezelfde avond.
Let dus op bij wat je zegt als je bij iemand aan het bed zit, óók als hij of zij in diepe slaap lijkt te zijn

 

*)Palliatieve sedatie is het verlagen van het bewustzijn in de laatste levensfase. Dit gebeurt door een arts. Door medicijnen wordt de cliënt ‘soezerig’ of valt in een diepe slaap. Het doel van palliatieve sedatie is dat de klachten verlicht worden en dat de cliënt zo min mogelijk lijdt

Pech en Geluk

schuifpui’s Morgens vroeg typ ik mijn blog in de huiskamer als ik wordt opgeschrikt door een plof: een vogeltje is tegen de schuifpui gevlogen. Het is een jonge mus die wat verdwaasd voor de schuifpui zit. Ik wacht af en ben alert.
Ooit gebeurde dit eerder, ik wachtte toen ook af. Plotseling, uit het niets zo leek het, kwam er een Vlaamse gaai aanvliegen en vóór ik met mijn ogen had geknipperd was hij er met de jonge mees vandoor. Dát wilde ik niet weer meemaken.
De mussenouders kwetterden hard in onze wilg. Ze riepen hun jong, die onder een struikje hipte.
Toen ik daar na een tijdje buiten keek was hij (of zij?) verdwenen (terug bij pa en ma mus naar ik hoop)

Mijn blog was gepost en ik ging de birdfeeder vullen, de vijver van blaadjes ontdoen en de vissen voeren.
In de vijver, op de bodem, lag een jong kikkertje, pootjes wijd uitgespreid op zijn rug dood te wezen. Ik “organiseerde” een begrafenis in een schaduwrijk hoekje in de tuin.
Ik wéét dat het de natuur is, maar ik word er toch wat verdrietig van zo’n jong kikkerleven in de kiem gesmoord.

De zon schijnt en mijn lief en ik gaan, op de fiets, een boodschap doen.
Als de boodschap gedaan is en we komen uit de winkel regent het.
Mijn lief houdt niet van regen en wil er NIET inrijden; hij stelt voor de HEMA in te gaan en “een bakkie te doen”. Voor zo’n voorstel ben ik altijd IN! Ook zijn toevoeging: iets lekkers erbij? kan op mijn instemming rekenen.
Jaren geleden dat we bij onze “eigen” Hema iets gedronken hebben.

Als we daarna weer naar buiten gaan regent het nog steeds, sterker nog het hoost nu.
Gelukkig heeft de HEMA een afdak; we staan er een tijdje onder en gaan dan de XENOS aan de overkant in (dan gaat de tijd wat sneller) Als we daarna weer naar buiten komen regent het wat zachter en besluiten we toch maar te gaan rijden. Mijn lief had zijn regenjas al aan en ik heb er altijd één in mijn fietstas zitten.
Ik stap op en…………..ontdek dat mijn achterband lek is.
Paniek overvalt me…eventjes. Ik heb mijn orthopedische zolen in en heb “dus”*) pijn, naar huis lopen is out of the question!

Mijn praktische lief komt meteen met een oplossing; de fietsenmaker  (vlak bij)
We lopen er heen en ik ga de werkplaats in. Er zit een fietsenmaker zijn bammetje te eten, hij vraagt waarmee hij me kan helpen.
Voor de lekke band heeft hij NU geen tijd, ik kan de fiets laten staan en morgen ophalen. Ik  ben méér dan teleurgesteld en show dat : “Ik heb zere voeten en kan echt niet lopen” De fietsenmaker komt me tegemoet” Dan krijgt u van mij een leenfiets”. Ik kan hem wel zoenen! (het is een leuke jongen om te zien!)
Ik open de deur van de werkplaats, mijn lief staat in de drup te wachten; ik zeg hem dat ik een leenfiets krijg!
Als de fietsenmaker vraagt of we nog boodschappen moeten doen antwoord ik hem eerlijk dat we nét klaar waren, waarop hij voorstelt om even iets bij de HEMA te gaan drinken en over een half uurtje terug te komen dan zal de band geplakt zijn.
NU moet ik me echt inhouden om hem niet te knuffelen.

Blij vertrekken we naar de HEMA. Ik heb een klein maagje dat vol zit, maar mijn lief lust nog wel een kaasbroodje!
Ik overweeg om bij de schoenwinkel vlakbij even goedkope sandaaltjes te kopen want de druk op mijn zoolzenuw is nu echt niet leuk meer, maar ook nu weer heeft mijn lief een betere oplossing: orthopedische zooltjes eruit. Dat doe ik en de pijn (lees: druk) wordt  iets minder.
Nu is het zo goed als droog, de fiets staat klaar, ik betaal zonder te knuffelen, maar bedank nog wel een keer extra, waarna ik een vette knipoog van de fietsenmaker krijg.

Dit was een dag met pech (musje, kikkertje, lekke band en hoosregen) en geluk (musje, Hemataartje, instant-fietsreparatie, knipoog)

*) volgende week weer naar de instrumentmaker

De Dag van het kasteel.

Op Tweede Pinksterdag werd voor de 12de keer de Dag van het Kasteel georganiseerd!
Wij hebben het kasteel Loenersloot *) bezocht.
Van tevoren reserveren was gewenst, dus dat deden we digitaal; er waren al rondleidingen volgeboekt. Op 13.00 uur was nog plek, dus daarvoor reserveerden we.
kasteel loenersloot2

brugwachterswoningVóór we bij het kasteel kwamen,  moesten we eerst langs de brugwachterswoning, die uit de 17e eeuw dateert, ook de ophaalbrug stamt uit die tijd! Vanaf 1676 werd hier tol (brugge)geld geheven

Dan meld ik me bij een tafeltje met een heer met geldkistje; ik had de print-out van onze reservering bij me en stond netjes in de rij. Een paar plekken voor me hadden mensen gereserveerd;ze stonden niet op de lijst, kregen 2 rode strookjes papier en konden doorlopen. Daarachter stonden 2 mensen die niet gereserveerd hadden, dat gaf niets, ze konden betalen en doorlopen. Dan kom ik: ook wij staan niet op de lijst, ik krijg 1 rood papiertje  (het geldt voor 2 mensen, de rode papiertjes zijn bijna op!) en mag doorlopen (mijn lief staat al bij het hek)

Op de trap voor het kasteel is het beredruk. Een, met ons wachtende dame, is verbaasd; op de site stond dat er maar 20 mensen per keer naar binnen mochten; dit waren er veel meer!
Er komt een “inleider” die ons op de trappen welkom heet en verteld dat hij nu zeker 60 mensen telt maar dat er in de tuinkamer, waar een miniconcert wordt gegeven maar plek is voor hooguit 45 man;” De rest moet dan maar verder in het kasteel gaan kijken.
Bij elke stijlkamer staat een gids die wat kan vertellen.”
Een beetje” vreemd”geregeld ( NIET geregeld) dit allemaal.

miniconcertGelukkig was er nog plek voor ons  in de tuinkamer en konden we het miniconcert bijwonen. De harpiste en dwarsfluitiste stelden zich niet voor, dus ik kan niet vertellen wie deze muziek speelden, maar mooi was het.  Er werden 3 nummers gespeeld waaronder een sonate, die Mozart in Den Haag schreef toen hij 8 jaar oud was en net terugkeerde van een concert in Engeland. Een echt wonderkind!
De tuinkamer is prachtig; de muren zijn behangen en daarop zijn taferelen geschilderd; veel bomen, maar ook huizen en mensen. Het was geen bestaand tafereel,  maar uit fantasie geschilderd zo wordt ons verteld. Het geheel is in redelijke staat (na zoveel jaar!!) er zijn 2 deuren die je, als ze dicht zijn amper ziet; het geschilderde tafereel loopt door!

kroonluchterEr hangt een kroonluchter die licht verspreidt. Elektrisch? Maar er loopt geen draad heen! Daar willen we het onze van weten.
Het is zoals mijn lief al dacht, met batterijen en op afstaand aan en uit te doen. Er was hier geen elektrisch licht, eerst werden er concerten gegeven onder het licht van de kaarsen in de kroonluchter. Totdat een toehoorder kaarsvet op zijn pak kreeg. Daarna is deze oplossing gevonden, zo vertelt een groengepolode gids.

donjon
We beklimmen de Donjon (geen pretje met mijn zere voeten maar ik wil het zo graag) helaas is er  een weinig spectaculair uitzicht; de daken van de bijgebouwen, de toppen van bomen  en weiland.

De portrettengalerij is een beetje “zielig” over heel veel gezichten, jurken en pakken zijn  “pleisters” geplakt. Dát is gedaan, zo verzekert een gids me, door vakkundige restaurateurs; het was nodig omdat er craquelé, optrad. De “pleisters” zijn noodmaatregelen om de schilderijen niet verder te laten craqueleren. (als er geld is dan volgt restauratie)

kasteel loenerslootEr liep een, in het ouderwets, zwart geklede dame door het kasteel, ik vroeg haar of ze de laatste eigenares “speelde” maar ze bleek de huishoudster te verbeelden én te zijn: ze hoorde bij de ploeg vrijwilligers  die zorgt dat het kasteel er NU goed BLIJFT uitzien. Een leuke, wat oudere dame, die vertelde dat de laatste barones**) een nors iemand was die vaak haar jachtgeweer in de aanslag hield omdat ze niet van bezoek hield! Ze hield ook niet van moderne fratsen; het huis was altijd koud in de winter, de barones reed dan op een fiets door het huis om warm te blijven.
Dat zijn nog eens verhalen!!

 

*)  Het kasteel is eigendom van Stichting Kasteel Loenersloot; het beheer van het kasteel en de belangenbehartiging worden uitbesteed aan Utrechts Landschap.

**)De laatste dame die dit kasteel bewoonde was barones van Nagell-Martini-Buys, die in 1997 op 88 jarige leeftijd (zonder kinderen) overleed.