Nagekomen Boeddha’s

Toen mijn broer verleden jaar sterven ging, was zijn wens dat wij vóór hij stierf zijn huis en tuin opruimden. Samen met zijn zoon en een paar familieleden zijn we daar weken mee aan de gang geweest. Toen hij uiteindelijk voor euthanasie koos was er al heel veel gedaan.
Heel veel spullen gingen in containers weg (dat wilde hij zo) maar ook nogal wat spullen heb ik “gered” en aan de Kringloopwinkel geschonken. Liever recyclen dan terecht laten komen in het milieu. De meeste spullen zijn nu weg.

boeddha

Nu nog wordt erdoor familie gesnoeid in zijn vroegere tuin. Soms helpen we daarbij.
Een enkele keer komen we nog voor verrassingen te staan.
Zo werd er onlangs een boeddha tussen het riet bij de vijver gevonden en later nog één op de bodem van de vijver. (Er zwemmen nog wel wat vissen in de vijver, maar de meer dan één meter steuren en de grootste koi’s hebben hun weg naar nieuwe eigenaars al gevonden)

lady boeddhaIk heb de boeddha’s mee naar huis genomen, er was bij de rest van de familie geen belangstelling voor.
Eén is een lady boeddha, die wil ik graag zelf houden.
Deze ziet er geschilferd uit, dus ze gaat een laagje verf krijgen.
Dát is nog niet zo makkelijk als het lijkt. We zijn in al veel verfwinkels geweest, maar een spuitbusje verf in de juiste kleur (de kleur die zichtbaar is, nu het grijs eraf is, een soort ecru, is moeilijk te krijgen. Je kunt alle kleuren verf laten maken, maar dan wordt het een dure aangelegenheid, zeker omdat ik maar een beetjeverf nodig heb.
buddahWe hebben dus maar wat water bij de wijn gedaan en een soort licht grijze verfspuitbus gekocht, mijn lief gaat de boeddha opknappen.
Dat is nu zo goed gelukt dat de boeddha niet naar de tuin gaat (oorspronkelijk de bedoeling) maar in huis blijft; het is een heel serene lady boeddha geworden.

De andere boeddha heb ik aangeboden aan vrienden en familie en gelukkig heeft zich een vriendin gemeld die de boeddha graag een nieuw thuis (tuin) wil bieden.

Zo komen ook deze verlate “erfenisjes” van mijn broer toch nog goed terecht.

David Hockney’s werk in Amsterdam

Geboren in 1937 in Engeland en één van de bekendste vertegenwoordigers van de popart, zó staat Hockney bekend. Nú is in het Van Gogh museum de tentoonstelling; The Joy of Nature, waarin de parallellen van hem en  met van Gogh worden belicht.
Hockney  is een groot bewonderaar van Van Gogh en werd door hem geïnspireerd.

van Gogh
Irisveld – Van Gogh

hal v goghIk was nog niet eerder in het verbouwde Van Gogh Museum geweest. Van buiten oogt het prachtig met veel glas; de centrale hal is een geweldig entree, maar…

Ik ben er niet achter gekomen wát het is, maar het verdere gebouw zelf bereikt mijn hart niet, het is mij te kil (en misschien ook te donker)

Dit is niet een tentoonstelling waar je “zomaar”heen kan. Je moet tevoren kaartjes bestellen. We hebben 2x eerder geprobeerd naar deze tentoonstelling te gaan; niet gelukt, geen plek. Toen maar meteen gereserveerd voor de eerstvolgende mogelijkheid:
11 mei!

hockney
*)

De tentoonstelling van Hockney begint met een gefilmd interview op video. Hij is, ook om naar te luisteren, een bijzondere man Hij zegt onder andere dat perspectief hem begrensde, dus ging hij experimenteren met perspectief. En dat landschappen uit de “mode” raakten (omdat ze saai waren? hij vindt van niet) hij maakte ze weer helemaal hot

Woldgate
Woldgate**)

Als je landschappen ooit saai vond, na het zien van deze tentoonstelling zeker niet meer.

Zijn landschappen, soms in verschillende seizoenen geschilderd, bruisen van leven.

Van de hele tentoonstelling word ik vrolijk; door de voorstellingen, door de kleuren en door de liefde voor de natuur waarmee geschilderd is.

Hockney 2
met iPad

De 81 jarige kunstenaar is een mens die met zijn tijd meegaat en ook met een iPad werken maakt. Een voorbeeld van hoe hij op iPad te werk gaat is ook op de tentoonstelling te zien. Je ziet de fases van wat hij maakt; het werkt “groeit” waar je bij staat.

Waar ik bij Van Gogh soms verdrietig van word  (zelfs van zijn vaas met zonnebloemen kan ik niet echt blij worden) krijg ik Hockney bij elk schilderij een “vier de natuur- gevoel”, iets dat ik in de ECHTE natuur ook heb.
Zeker een aanrader om te gaan zien; nog tot 26 mei  te zien, wel reserveren!

 

 

 

*)In de zalen mogen geen foto’s gemaakt worden, dus heb ik foto’s genomen van een boek, waarin zijn werk staat dat in het Van Gogh museum hangt.

**)Woldgate is een secundaire weg in de East Riding van  Yorkshire (Engeland), die de lijn van een Romeinse weg volgt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Milieuscene

Locatie: ergens op een onverhard parkeerterrein voor een natuurgebied en naast een hondenuitlaatplek.
Weersomstandigheid: tussen de 10 en 11 graden
Ons doel: kijken in het natuurgebied naar de oeverzwaluwen die NU schijnen te nestelen in de speciaal aangebrachte zandwal.
Hoofdrolspelers: 2 pratende dames, één openstaande bestelauto met daarin hokken met honden én mijn lief.
Audio: één bestelbusje met draaiende motor (dierenuitlaatservice)
Figuranten: heel veel geparkeerde auto’s

Scene 1: Mijn lief en ik zetten onze fietsen neer,gaan het hek naar het natuurgebied in
De dames praten. De schuifdeur van de auto staat open en de motor draait.
We kijken in de poel of we kikkervisjes zien en staan een tijdje te kijken bij de                      zandwand waar we wel gaten/sleuven in zien maar geen in- en uitvliegende
zwaluwen

Scene 2: We komen het hek uit. De dames staan nog steeds te praten, de motor
ronkt nog steeds.
Mijn lief vraagt de dames of ze weten dat ze de schone lucht hier staan te vervuilen met  hun ronkende diesel. De dame die zich aangesproken voelt recht haar rug; ”Ja, de motor staat aan omdat de airco aan staat.”
“ Misschien moet die dan af en de motor uit” pareert mijn lief.
De uitlaatdame haalt haar schouders op: “Het welzijn van de dieren gaat voor,
daar ben ik verantwoordelijk voor”

Gelukkig ziet mijn lief in dat deze discussie NIETS gaat opleveren en stappen
we op fietsen, zonder nog te beargumenteren dat de deur open staat, de dieren genoeg frisse lucht  krijgen; dat airco niet (goed) werkt als er een deur of raam openstaat én dat het welzijn van mensen én schone lucht ook belangrijk is.

Mijn lief wilde het gezegd hebben, maar zei tegen mij dat hij ook wel inzag dat het niet echt iets uit zou halen.
Zélf had ik na háár tweede zin graag iets gezegd in de trant van “Motor af en wegrijden lijkt me het beste voor de dieren”
Maar ook ik wist tevoren al dat dit geen zin zou hebben.

Waarschijnlijk scheidt diezelfde uitlaatmevrouw haar afval en vindt ze dat ze enorm goed bezig is met het milieu. Héél misschien denkt ze na dit “gesprekje” aan verontreinigde lucht en wat je er ZELF aan kan doen. Héél misschien.
(een mens mag toch hoop houden?)

Paradiso (Amsterdam)

In 1877 scheidde progressieve geloofsgenoten zich in Amsterdam af van de Hervormde kerk en noemde zich “ De Vrije Gemeente van Amsterdam” De gemeenteleden van deze beweging geloofden dat niet alleen het Christendom wijsheid bevatte, maar dat ook andere religies en stromingen goede, wijze dingen in zich hadden.
Zij hadden een gebouw nodig om samen te komen en daarom werd in 1879 en het daarop volgende jaar aan de Weteringschans het Verenigingsgebouw gebouwd, ontworpen door de architecten vader en zoon Salm. Het gebouw mocht er niet echt “kerks” uitzien.
Tot 1965 werden er zondagsbijeenkomsten gehouden, daarna stond het pand een tijdje leeg en werd voor opslag gebruikt.

In 1968 werd, voor de verloedering geheel inzette, de Gemeentelijke Stichting Vrijetijdscentra Amsterdam opgericht en werd het gebouw Paradiso gedoopt – een kosmisch ontspanningscentrum, waar in de loop der jaren bands als de Rollings Stones en Pink Floyd optraden.

De tand des tijds knaagde aan het gebouw; glas en lood ramen met daarop filosofen en spirituele leiders sneuvelden en werden niet vervangen. *)Tot in de jaren ’90 twee kunstenaars (van Houwelingen en Strik) opdracht kregen nieuwe eigentijdse ontwerpen te maken voor de ramen.
Hun thema werd eigentijdse moraal.  Daaronder werd o.a. verstaan:  het homohuwelijk, secularisering en het recht op zelfbeschikking.

ruit PDe kunstenaars pakten deze opdracht serieus aan, ze plaatsten  o.a. een advertentie waarin gevraagd werd naar iemand met een euthanasiewens voor dit laatste thema: recht op zelfbeschikking
Een ernstig zieke, 48 jarige vrouw reageerde op de advertentie en de kunstenaars gingen bij haar op bezoek en spraken met haar Dit resulteerde in een camera opstelling met zelfontspanner.
De vrouw fotografeerde zichzelf, gekleed in kleurrijke rode kleding op een bed met een helderblauw laken, op het moment dat ze stierf: 10.11.2004.
Deze foto werd uitgevoerd in glas-en lood en is te zien in een raam in Paradiso.

 

 

 

 

*) een aantal gegevens uit het mei nummer van Relevant overgenomen

Medische snelheid

Gisteren was dé dag dat ik naar een specialist moest (orthopeed) om meer te horen  over mijn voeten en het gevolg ervan: pijnlijk lopen.
Ik moest mij melden bij de poli en kreeg een briefje voor radiologie. Even wachten en toen werden er 2 foto’s van mijn voet gemaakt.

Toen naar de specialist, waardoor ik, omdat alles zo razendsnel ging, een half uur te vroeg was.
ziekenhuis KIn de wachtkamer staat een kinderspeeltafel. Waarom? Daar kom ik snel genoeg achter: in het half uur dat we er zitten (mijn lief is mee voor moral support) komen er 4 kindjes met spreidbroekjes voor controle. Hele kleine pukkies, kruipen over de vloer, één met alleen een papa, één met alleen een mama, en 2 met papa en mama en nog een kleuter erbij, die naar de speeltafel gaan. Het brengt leuk kijkvermaak.De kleintjes lijken zich niets aan te trekken van hun “harnasje” en schuiven  vrolijk over de grond.

ziekenhuis arthoEr komt een co- assistente me halen. Ze vraagt meer dan 10 dwazen kunnen beantwoorden, ze moet nog leren, vertelt ze me. Ik geef op alles antwoord en ze knikt, typt in, stelt weer een vraag en zo zijn we leuk een tijdje bezig. Ik vertel dat er foto’s zijn gemaakt. Ze roept ze op  de computer op en laat ze me zien. Ze zegt dat hierop alleen botten te zien zijn. Dat zie ik (waarom zijn ze gemaakt als ik geen botprobleem heb? denk ik, maar ik vraag het niet. Ik wacht af)
Ze gaat overleggen met de orthopeed en dan komt hij naar me kijken, zo waarschuwt ze.

En dan komt de specialist zelf, een rijzige man die autoriteit uitstraalt. Hij voelt, hij kijkt en zegt bondig ”Gescheurde pees is de oorzaak, daar komt littekenweefsel omheen, dat gaat drukken en dat geeft pijn. Niet te opereren want daardoor komt meer littekenweefsel en lost niets op”.
Ik vertel dat mijn andere voet het ook heeft en hij voelt (met handschoentje aan) ook daar.
“Ja, dat klopt” Ik vraag of dat niet bijzonder is, dat allebei de voeten een gescheurde pees hebben.
Gelukkig is het een dokter met humor: ”Ik zou u graag zeggen dat u iets bijzonders bent, maar dit geval komt vaker voor” Hij glimlacht en ik ook.
We spreken over de oorzaak, hij bekent dat hij het niet weet, het kan al zijn door in het bos “verkeerd” op een takje te stappen. Het heeft niets met leeftijd of leeftrant te maken en kan iedereen gebeuren.
Maar nu! Wat kan hij/ik eraan doen. Hij niets. Ik ook niet. Maar……….. de instrumentmaker wel.
“Toevallig heeft hij nu spreekuur en kan u er meteen heen, misschien een tijdje wachten, maar dan meet hij u speciale orthopedische zolen aan, die de druk verlichten en u hopelijk van de pijn afhelpen. Ik leg een brief voor hem neer bij de assistente, als u daar even zegt dat u op hem wacht, wordt u zo binnen geroepen”
Hij steekt zijn hand uit en voor ik het weet is hij de behandelkamer uit en ben ik weer alleen met de co-assistente. Zij gaat me voor naar de assistente, die me weer naar de wachtkamer verwijst
Ik vindt alles best en ben erg blij dat dit allemaal achter elkaar kan worden afgehandeld en ik mogelijk al gauw weer (een beetje?) normaal kan lopen.

Na een dik half uur komt de instrumentmaker me halen. Hij vraagt het een en ander, bekijkt mijn podoloogzooltjes (“die brengen u helemaal geen steun”)
Ik leg hem snel uit dat die ook niet gemaakt waren voor deze klacht en hun werk “toen” hebben gedaan en spreek de hoop uit dat de nieuw te maken zooltjes mij opnieuw zullen helpen om de pijn te verlichten. Hij garandeert niets, maar ervaring heeft hem geleerd dat dat “meestal” wel het geval is. Twee en half uur later sta ik weer buiten met een afspraak over 14 dagen om de zooltjes op te halen.
Wat leven we toch in een geweldig land, dat dit allemaal zo snel geregeld kan worden.
Ik hoop zó dat de zooltjes gaan helpen en strompel intussen naar de geparkeerde auto; naar huis, naar koffie, dít heb ik weer achter de rug!

Info over kanker

Dit is de tijd van overvloed aan mogelijkheden om aan kennis te komen, maar hoe wáár is die kennis?
Als ik iets voor een blog op internet nakijk, bekijk ik 3 verschillende bronnen. Natuurlijk geeft dat geen garantie of het wáár is wat ik daar zie staan, maar je moet WAT.
Onlangs kreeg ik een brief van het WKOF. WKOF-Logo
Ik las daarna ook e.e.a. op de site van het KWF over deze punten.

In informatie van het Wereld Kanker Onderzoek Fonds staat:

  1. De misvatting dat kanker voornamelijk een kwestie is van erfelijkheid en gewoon pech moet de wereld uit
  2. 1 op de 3 mensen in Nederland krijgt ooit kanker (per jaar meer dan 110.000 mensen, dat zijn ongeveer 300 mensen per dag)
  3. Kanker is doodsoorzaak nummer 1
  4. Overgewicht is*), op roken na, een van de belangrijkste risicofactoren voor kanker in onze leefstijl (overgewicht vergroot de kans op 12 vormen van kanker)
  5. Wij willen dat door gezonde keuzes in voeding en leefstijl minder mensen kanker krijgen.

logo kwfHet KNWF (Koningin Wilhelmina Fonds) meldt op haar website over punt 1 en 5

Een garantie om kanker te voorkomen is er helaas niet en in veel gevallen is er sprake van ‘domme pech’. Toeval speelt een rol bij het krijgen van kanker, maar mensen kunnen zelf de kans op het krijgen van kanker verminderen door gezonder te leven

Hoewel we niet altijd weten hoe voeding je kans op kanker beïnvloedt, weten we voor bepaalde voeding of voedingsstoffen wel dát het zo is:
Groenten en fruit bevatten belangrijke vitaminen en mineralen die je kans op kanker        verkleinen;
Rood vlees
(bijvoorbeeld rundvlees, lamsvlees en varkensvlees) en bewerkt vlees (vlees dat is geconserveerd door middel van roken, drogen, zouten of door toevoeging van conserveringsmiddelen, zoals boterhamworst) vergroten het risico op kanker.
 

Verder schrijf KWF nog op haar website: Naar schatting 30% van de nieuwe kankergevallen in Nederland wordt veroorzaakt door een minder gezonde levensstijl, en zou daarmee in principe voorkomen kunnen worden. Niet roken is hierin het belangrijkste advies maar ook gezonde voeding en voldoende bewegen helpen om het risico te verlagen. 

*) Je kunt bepalen of je aan overgewicht lijdt door  je BMI (Body Mass Index).
Is het getal hoger dan 25 dan is de kans dat je kanker krijgt groter.
Je BMI bepalen kan op https://www.voedingscentrum.nl/nl/mijn-gewicht/heb-ik-een-gezond-gewicht/bmi-meter.aspx?gclid=EAIaIQobChMIg5SVq8_94QIVV-h3Ch1swQ4GEAAYAiAAEgIXTPD_BwE.   als je je gewicht, leeftijd en lengte invult én of je een man of een vrouw bent

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IJS van de Dag!

We hebben een ambachtelijke ijssalon in ons dorp.
De dame  (SVH meesterijsbereider) die de zaak  runt heeft al vele prijzen in de wacht gesleept; de ijssalon heeft al 2 x  de beste ijssalon van Nederland -beker gewonnen.

profiteroleLaatst kwamen we er langs op de fiets; er stond een bord voor de salon met daarop het ijs van de dag: profiterol ijs.

Ik durf het toe te geven, géén idee wat dat voor smaak is.
Dus thuis maar eens opgezocht:  profiterol blijkt een gerecht te zijn, gemaakt van soesjes met daarin custard en overgoten met chocoladesaus (alleen al door het lezen voel ik de extra kilo’s aan mijn lijf vliegen)
Het ijs van de dag  van onze ijssalon zal dus die smaak gehad hebben.
Weer wat geleerd! NIET geproefd! (nog steeds even slank)

Artisblokken – microben

Vandaag de laatste dag dat ik van de artisblokken iets maak.
Echt “maken” is het vandaag niet. Vier microben, waarvan er maar één uit 2 blokjes bestaat; de andere drie bestaan uit één blokje
Het zijn dan ook micro organisme die niet met het blote oog te zien zijn:
blok microben groenalg, 2x een diatomee en een cyanobacterie.
Cyano heet in de volksmond blauwalg.
Van diatomeëen, eencellige algen oftewel kiezelwieren bestaan  zo’n 10.000 soorten( gelukkig hoefde ik er maar 2 te “maken”

Meer dan 100 dagen heb ik elke ochtend van de gekregen artisblokken*) een beest, bloem, boom of zoals vandaag micro organisme gemaakt. Het werd ‘s morgens een vast ritueel.
Als ik het dier niet kende zocht ik het op en vaak maakte ik er dan ook een blog van om u, lezer, in kennis te stellen van mijn onkunde en misschien ook  U met een nieuw dier te laten kennismaken.

Nu is het klaar! Na vandaag gaat de doos de kast in.
Totdat er een kind komt die met blokken “dieren” wil maken.
De duurzame blokken hebben me plezier en kennis verschaft.

 

 

*) op blokken afgebeelde dieren, bloemen, planten en micro organismen die in ARTIS voorkomen.

Bevrijdingsdag 2019

Er staat niet voor niets een jaartal in de titel van dit blog!
Mijn lief had namelijk gelezen dat er een “Bevrijdingsoptocht” in de buurt langs kwam op 5 mei.
Ik zou vanmorgen “even” op internet kijken wáár precies.
Ik las dat ze in een naburig dorp om 12 uur stopten. We namen wat marge en fietsten er om half 1 heen. Niets te zien. Ook geen voorbereidingen!
Wél 4 bijzondere vliegtuigjes in de lucht (dát had ik ook gelezen) maar geen voertuig te zien en ook geen mensen. Wel winkelende mensen in en bij de supermarkten.
Tegen de servicebalie medewerkster zei ik ”Wat is het rustig hier” en ze antwoordde ”Ja, helemaal niets te doen hier”. Ik wist genoeg.
We fietsten terug. Ik keek op internet: wat ik gelezen had was op 5 mei 2018!!!
Ik heb een begripvolle man óf hij kent me goed na zoveel jaar. Hij zei alleen maar “Muts”
En keek toen ZELF op internet: om half 5 zou de optocht in ons eigen dorp aankomen.

ned vlag

De vlag hangt uit. De originele vlag van mijn ouders die ook mei 1945 uit ons raam hing (zo is mij door mijn ouders verteld, want zelf was ik er nog niet)
Een paar rafels aan het rode gedeelte én een andere kleur blauw dan de moderne vlaggen, maar DEZE VLAG was bij de bevrijding en had de oorlogsjaren op de zolder “verstopt” gelegen.

Om half 4 gaan we, nu niet met de fiets maar met de auto “ergens” langs de route staan. Er staan al veel auto’s in de bermen en als we bij een bocht komen is daar een muurtje, waarop al mensen zitten. Er is een leeg plekje, het lijkt speciaal voor mij en mijn zeer voeten.
Ik zit naast een dame met een oranje shawl en een gebloemde jas aan (Ik heb mijn oranje polo aan en mijn oranje shawl om: het is maar 1x per jaar Bevrijdingsdag) Mijn lief staat naast ons.

We raken aan de praat, de mevrouw en wij. Haar zoon is oorlogsveteraan, natuurlijk niet van de Tweede Wereld Oorlog, maar van Afghanistan en Irak. Ze vertelt over de zorgen die ze gehad heeft toen hij daar was, over de jongen die weg ging en de man die terugkwam. Hij had veel meegemaakt en was een stuk harder, ruwer geworden vertelde zijn moeder. Ze was erg blij dat hij na zijn derde tour in Afghanistan het leger uit ging, maar in feite begonnen toen de problemen pas, de verwerking van alles wat hij daar had meegemaakt.
Het is een vrij heftig gesprek met een vrouw,  die ik nooit eerder gezien had en waarschijnlijk ook nooit meer zien zal (ze komt uit een andere plaats om hier naar de optocht te kijken)  Bijzonder.

leger1Dan komt er een legermotor met stoere vent erop, hij stapt af en zet zijn motor vlak voor ons neer. Al snel komen de rest van de voertuigen, weliswaar met soms lange tussen poses, maar vaak ook langzaam rijdend en zwaaiend, zodat het materieel én de mensen erin en erop goed te bekijken zijn. Ze zwaaien en wij zwaaien terug. Er rijden veel motoren, een tank, amfibievoertuigen, jeeps, een bus, vrachtwagens en veel Rode Kruis voertuigen mee.

leger2

In het gedrang dat ontstaat raak ik de “veteraanmoeder” kwijt, later zie ik haar verderop zwaaien naar de legervoertuigen. Als er een open wagen komt met een (hele oude) oorlogsveteraan erin met heel veel lintjes op zijn borst, schiet ik vol.
Aan hen hebben wij onze vrijheid te danken, als die jonge jongens niet voor de vrijheid van Nederland gevochten hadden, was de situatie NU  in Nederland misschien wel heel anders.

De Haagse toren (het strijkijzer)

Met een Hagenaar gaan we uit eten in Den Haag.
De lokaliteit is een verrassing. En wat voor één!
The Penthouse in de Haagse toren, het hoogste restaurant in Nederland op de 42ste verdieping.
Beneden worden we opgewacht door een receptioniste, die ons voor gaat naar de lift, we mogen op de 40ste verdieping uitstappen en dan nog 2 trappen lopen naar verdieping 42, vertelt ze ons.

Op de 40ste verdieping staat weer iemand te wachten om onze jassen aan te pakken en op te hangen en ons de trap te wijzen die ons naar The Penthouse brengt (Het garderobebonnetje is tevens ons tafelnummer)

penthouse2Op de 42ste verdieping worden opgewacht door iemand die ons naar ons tafeltje begeleid, met een geweldig uitzicht. We laten ons door de Hagenaar*) bijzondere landmarks aanwijzen. Een jonge ober (in een geweldig mooie zwart met goud shirt) zegt dat we buiten op het balkon van het uitzicht kunnen genieten als we dat willen, onze tafel wacht wel.
Helaas staat er een straffe wind en hangen onze jassen 2 (traplopende) etages lager, maar we willen toch even kijken (en fotograferen) Het is geweldig om Den Haag zó uit de lucht te zien, maar het waait er wel!

penthouse3
Teruggekomen bij onze tafel duiken we in het menu, bestellen en genieten weer van het uitzicht.
We zitten 136 meter hoog in de Haagse Toren die in 2007 is opgeleverd en gebouwd door architect Paul Bontenbal. Alle tafeltjes zijn voor het raam en per 2 tafeltjes hangen ragfijne gordijnen, zodat het toch een intiem karakter heeft. We laten ons niet (weinig) storen door het stel dat ook aan onze kant van het gordijn zit en waarvan de jonge vrouw een flink aantal keren het k.. woord zegt en afgeeft op alles: van de stoel waarop ze zit tot de dame die bediend en uitsluitend Engels spreekt.
Er deugt werkelijk NIETS en aan het eind  deugde ook haar vriend (die in het begin nog haar hand op tafel pakte) niet meer.
ZIJ hadden géén gezellige avond, WIJ wel (hen zagen we maar als extra entertainment)

hague towerDe Haagse Toren is gebaseerd op The Flatiron Building in New York, misschien dat daarom er gesproken wordt van The Hague Tower, er binnen op de toiletdeuren ladies en gentlemen  staat en onze vrouwelijke ober uitsluitend Engels spreekt (maar wel Nederlands verstaat) Ze was aardig en wij vonden het Engels niet storend (maar eigenlijk wonen we wel in Nederland waar de voertaal Nederlands is en snap ik (uitsluitend) op dit punt onze “buurvrouw ” wel een beetje)

Het eten was nouvelle cuisine en werd ingeleid met zinnen als “ met een toefje van… ” en “op een bedje van…”   ( In het Engels dan!) Géén schaaltjes op tafel alleen het bord met  een “kunstwerkje” van voedsel.penthouseOndertussen bleven we, behalve naar ons bord,  kijken naar het geweldige uitzicht. Steeds ontdekten we weer nieuwe gebouwen. En terwijl we gang na gang kregen voorgeschoteld werd het alsmaar donkerder. De straatlantarens gingen aan en het werd nog meer een sprookjesdecor.
Na het heerlijke kopje koffie daalden we de twee trappen af om onze jassen weer terug te krijgen en daarna  stapten we de glazen lift in, die te snel naar ons zin, een eind maakte aan het prachtige uitzicht en ons op de begane grond afzette.
Een bijzondere belevenis was ten einde.

 

 

*) Een Hagenaar woont in Den Haag een Hagenees is er geboren