De “korte” route

We starten bij een blokhut in een bos en wandelen de gele route.
Ik wil proberen of ik dat met mijn zere voeten toch kan; ik mis het wandelen in de natuur. Het is een korte route 3,8 km, over “zachte” bospaadjes. (Volgende week naar het ziekenhuis en wie weet kan ik daarna weer “normaal” lopen).

Bij de blokhut is het beredruk. Mensen met honden, meer beren eigenlijk dan honden: Newfoundlanders.Giganten.
newfoundlanderHun naam zegt het al, oorspronkelijk afkomstig van het Canadese eiland, waar ze ingezet werden als “werkhond”. Het zijn waterhonden en de vissers gebruikten de honden om boten en netten binnen te halen. Eind 19 eeuw werd in Engeland een rasvereniging opgezet (de ras eisen werd daar en toen opgesteld)
newfoundlander.2We spraken even met een eigenaar van zo’n enorm aandoenlijk uitziende hond: “Je moet je huis niet netjes willen houden, want hij brengt bakken met zand mee naar binnen”
Je moet veel ruimte hebben ook; we zagen ook mensen die twee exemplaren hadden. Bruine, zwarte en ook één wit/ zwart gevlekte. Grote auto is ook noodzakelijk, want zo’n hond prop je niet in een FIATje 600.
Wat betreft de warmte zei onze hondenbezitter dat hij als het warm weer is ’ s morgens heel vroeg  en begin van de avond met hem gaat lopen en altijd zorgt dat er    veel schaduw is waar de hond kan liggen.

We gaan snel onze route lopen, want ook al de hondenbezitters zijn daar bij elkaar gekomen om een route te lopen: ca. 30 honden met gemiddeld 2 mensen bij zich, dat geeft nogal wat drukte in het bos.

We vertrekken en hebben ze verder niet meer gezien.
We zagen wel touwen hoog  tussen de bomen,  en plateaus, een enkele keer hoorden we een gil.
klimbosEen man met helm op, gezekerd, liep hoog tussen de bomen op een, wat er uitzag als een lattenbodem van mijn bed, en riep tegen zijn vriendin/vrouw die voor hem uit door een soort van latten gemaakte tonnen kroop ”Dat ga IK niet durven!”Ik dacht dat een klimbos voor kinderen was, dat was hier duidelijk niet  zo.

We lieten de klimmers links liggen en liepen verder. Een, zo te zien nieuw hek met blanke palen, omheinde een stuk bos, we liepen een stuk langs het hek en zagen een bord staan. Het bleek een omheind gebied te zijn waar hondenuitlaatservices een abonnement op konden nemen en dán daar hun honden los konden laten. Ik heb al eerder zo’n gebied gezien, maar daar kan iedereen lopen met of zonder hond en zonder abonnement!!

Verderop zien we felgekleurde truitjes en helmen op en neer deinen. Het blijkt een gebied te zijn voor mountainbikers. Prachtig heuvelig  terrein om dit te doen. Door middel van bordjes worden wij, wandelaars, gewaarschuwd dat de bikers soms een stukje over “ons” pad moeten. We komen behoorlijk wat mountainbikers  tegen.

Het wordt het laatste stuk van de route niet leuk meer voor me; mijn voetzolen staan in brand en hoe mooi het hier ook is, ik heb maar één gedachte: mijn schoenen moeten uit!

We bereiken de blokhut, waar het nog steeds  druk is ( geen grote honden meer)
We stappen in de auto en rijden meteen naar huis,waar de schoenen uit kunnen en ijs in de vriezer zit.
Ik ben best wel trots op mezelf:  ik heb het gehaald

Een gedachte over “De “korte” route

  1. WAT SPIJTIG NU, BAARS, DAT JE VOETEN HET MIN OF MEER HEBBEN NAGELATEN JE OP EEN ACCEPTABELE MANIIER TE ONDERSTEUNEN BIJ HET UITVOOEREN VAN EEN GELIEFDE BEZIGHEID VAN JE. mAAR, JE HEBT HET GEHAALD, IK HOOP VOOR JE DAT DE DOKTER EEN BLIJVENDE OPLOSSING HEEFT,
    GROET JOHANNES

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s