Bevrijdingsdag 2019

Er staat niet voor niets een jaartal in de titel van dit blog!
Mijn lief had namelijk gelezen dat er een “Bevrijdingsoptocht” in de buurt langs kwam op 5 mei.
Ik zou vanmorgen “even” op internet kijken wáár precies.
Ik las dat ze in een naburig dorp om 12 uur stopten. We namen wat marge en fietsten er om half 1 heen. Niets te zien. Ook geen voorbereidingen!
Wél 4 bijzondere vliegtuigjes in de lucht (dát had ik ook gelezen) maar geen voertuig te zien en ook geen mensen. Wel winkelende mensen in en bij de supermarkten.
Tegen de servicebalie medewerkster zei ik ”Wat is het rustig hier” en ze antwoordde ”Ja, helemaal niets te doen hier”. Ik wist genoeg.
We fietsten terug. Ik keek op internet: wat ik gelezen had was op 5 mei 2018!!!
Ik heb een begripvolle man óf hij kent me goed na zoveel jaar. Hij zei alleen maar “Muts”
En keek toen ZELF op internet: om half 5 zou de optocht in ons eigen dorp aankomen.

ned vlag

De vlag hangt uit. De originele vlag van mijn ouders die ook mei 1945 uit ons raam hing (zo is mij door mijn ouders verteld, want zelf was ik er nog niet)
Een paar rafels aan het rode gedeelte én een andere kleur blauw dan de moderne vlaggen, maar DEZE VLAG was bij de bevrijding en had de oorlogsjaren op de zolder “verstopt” gelegen.

Om half 4 gaan we, nu niet met de fiets maar met de auto “ergens” langs de route staan. Er staan al veel auto’s in de bermen en als we bij een bocht komen is daar een muurtje, waarop al mensen zitten. Er is een leeg plekje, het lijkt speciaal voor mij en mijn zeer voeten.
Ik zit naast een dame met een oranje shawl en een gebloemde jas aan (Ik heb mijn oranje polo aan en mijn oranje shawl om: het is maar 1x per jaar Bevrijdingsdag) Mijn lief staat naast ons.

We raken aan de praat, de mevrouw en wij. Haar zoon is oorlogsveteraan, natuurlijk niet van de Tweede Wereld Oorlog, maar van Afghanistan en Irak. Ze vertelt over de zorgen die ze gehad heeft toen hij daar was, over de jongen die weg ging en de man die terugkwam. Hij had veel meegemaakt en was een stuk harder, ruwer geworden vertelde zijn moeder. Ze was erg blij dat hij na zijn derde tour in Afghanistan het leger uit ging, maar in feite begonnen toen de problemen pas, de verwerking van alles wat hij daar had meegemaakt.
Het is een vrij heftig gesprek met een vrouw,  die ik nooit eerder gezien had en waarschijnlijk ook nooit meer zien zal (ze komt uit een andere plaats om hier naar de optocht te kijken)  Bijzonder.

leger1Dan komt er een legermotor met stoere vent erop, hij stapt af en zet zijn motor vlak voor ons neer. Al snel komen de rest van de voertuigen, weliswaar met soms lange tussen poses, maar vaak ook langzaam rijdend en zwaaiend, zodat het materieel én de mensen erin en erop goed te bekijken zijn. Ze zwaaien en wij zwaaien terug. Er rijden veel motoren, een tank, amfibievoertuigen, jeeps, een bus, vrachtwagens en veel Rode Kruis voertuigen mee.

leger2

In het gedrang dat ontstaat raak ik de “veteraanmoeder” kwijt, later zie ik haar verderop zwaaien naar de legervoertuigen. Als er een open wagen komt met een (hele oude) oorlogsveteraan erin met heel veel lintjes op zijn borst, schiet ik vol.
Aan hen hebben wij onze vrijheid te danken, als die jonge jongens niet voor de vrijheid van Nederland gevochten hadden, was de situatie NU  in Nederland misschien wel heel anders.