Mexicaanse Soldatenara [Ara militaris]

soldatenara2
Deze ara heb ik gemaakt met mijn artisblokken. Vanaf de krijgdatum heb ik elke dag een ander dier gemaakt, random.
Dus nu moet ik “zoeken” welk dier ik nog niet heb gemaakt, dit is één van de laatste.
Het oorspronkelijke leefgebied gebied  van de Mexicaanse soldatenara loopt van Mexico tot Argentinië.Ze leven in groepen van enkele tientallen hoog in de bomen op een hoogte van 600 tot 2600 m (dat schijnt hoger te zijn dan bij de meeste andere ara’s)
Soldatenara-De mannetjes en vrouwtjes (pop geheten )zijn gelijk gekleurd:
De algemene kleur is groen, de vleugelbocht, de vleugelrand en de buitenste arm- en handpennen zijn lichtblauw en het voorhoofd is rood. De onderzijde van de staart is olijfgeel.
Ze zijn zo’n 65 cm groot en wegen ongeveer 1 kilo en ze eten noten, zaden, bessen, bladknoppen en bloemen.
Ze kunnen 55 km per uur vliegen

Ik heb niet kunnen vinden waarom hun naam Soldaten ara (militaris) is. Misschien dat toen ze ontdekt werden en hen een naam gegeven werd, de soldaten in Zuid Amerika er qua kleur zo gekleed uitzagen?

Nu ik foto’s van ze zie denk ik dat het mogelijk kan zijn dat dit de ara’s waren die een collega van mij vroeger had.
Hij had er twee en ze naar kantoor meegenomen toen ik jarig was. Ik werd gevraagd op zijn kamer te komen en daar zat het tweetal. Hij wilde dat ze wat zeiden, hij had (volgens zijn zeggen)  Lang zal ze Leven met ze ingestudeerd, maar ze zeiden NIETS.
Ze maakten wel geluid, maar daar konden we met de beste wil van de wereld geen Lang zal ze Leven uit halen!

De aantallen soldatenara’s zijn sterk gedaald in de afgelopen 50 jaar, vanwege vernietiging van hun leefgebieden maar ook door de mens (vangst voor handel in huisdieren)
Ik las dat geschat wordt dat er nog  maar 10.000 exemplaren in het wild leven.

 

 

Lente

Normaliter lopen we na het avondeten een eind. Nu dat, met mijn “rare” voeten (even?) niet mogelijk is, wordt het óf een heel klein rondje lopen óf we fietsen een stuk.
Verleden week werd het op een avond fietsen.
We zagen broedende meerkoeten, een zwaan op een nest en een stuk verderop  het andere zwanenzwaantjesechtpaar met…. 7 jonge zwaantjes (pulletjes) Grijs en wollig.
Waarschijnlijk vermoedden pa en ma zwaan dat we brood bij ons hadden want ze kwamen, gevolgd door hun kroos, vlakbij.

 

 

 

In de weilanden daar vlakbij graasden veel ganzen tussen de bloeiende paardenbloemen en in de berm naast het fietspad stond het koolzaad prachtig geel te wezen: samen met het  frisse groen was dat een prachtige kleurencombinatie.

In de hoge bomen was het een enorme herrie; de reigers hadden er hun nesten; ik telde zo al 12 nesten.
Verderop in de wei stonde zwarte schapen mét lammetjes. Hun hoofden hadden een aparte vorm en er liep een witte streep over hun kop (Zwartblesschapen zag ik later)
Een stukje verder liep het fietspad dood. Een bord meldde dat we wel het hek door mochten, maar dan wandelend. Geen optie voor mij. Dus dezelfde wegfietsend weer terug.

We hadden (weer) even de lente opgesnoven