Het paasverhaal

Toen ik jong was deed ik aan een paasspel in de Protestante kerk mee.
Ik herinner me lang los haar (normaal in vlechten) een witte jurk met een touw om mijn middel, zwaaiend met palmtakken van achterin de kerk door het middenpad lopend.
In mijn beleving zat Jezus op een ezeltje, maar of dat een echt ezeltje was of 2 kinderen  1 met een ezelskop en  1met een ezelstaart, dát weet ik niet meer.

Toen ik nog jonger was zaten wij met Pasen op de zolder van de kerk (op kleine melkkrukjes) en las een juf het paasverhaal voor uit een boek met platen, terwijl mijn ouders beneden de Paasdienst bijwoonden

Tegenwoordig (sinds 2011)  is er de Passion op t.v. De laatste jaren kijk ik daar wel naar: alleen. Voor mijn lief hoeft het niet.
Ik ben er erg dubbel in. De interviews onderweg met de kruisdragende mensen vind ik VRESELIJK. Het lopen én een, vaak emotioneel, verhaal vertellen aan iemand die amper luistert en na een gevoelig verhaal afsluit met zinnen als “ga maar weer gauw terug in de stoet” zijn tenenkrommend.
Ik hoop dat ze dit onderdeel laten vallen of  de interviews eerder opnemen, én een interviewer  kiezen die ECHT geïnteresseerd is en niet alleen maar luistert naar zijn oortje!!

De locaties zijn vaak heel bijzonder, ik herinner me ooit het arrestatiemoment van Jezus in een parkeergarage: indrukwekkend. Soms zijn er, juist door de locaties, ontroerende, of bijzondere momenten: zoals dit jaar aan het eind; Jezus’ geest op de kerktoren en een spijthebbende Judas in een hoge boom.
Lang niet alle liedjesteksten vind ik passend in de Passion, maar dat is peroonlijk, anderen vinden dat misschien toepasselijk.

jezus
“Golgotha” geschilderd door mijn vader

 

 

Pasen is wat je er zelf van maakt, gelovig of niet gelovig.