Een “aparte”dag.

We passen op huis, haard, planten en dieren van lieve mensen.
Hun huis is een portiekwoning in de hoofdstad van de Provincie Zuid Holland.
Het huis heeft een lange gang waarnaast de huiskamer ligt, de gang mond uit in de keuken, waarachter de werkkamer waarachter de slaapkamer ligt, met daarachter de schuur. (belangrijk voor het verhaal)

Er is een keer bij hen ingebroken dus het huis sluit als een fort, met 2 aparte sloten.
Eenmaal de deur dicht is er geen mogelijkheid meer om er in te komen, géén achterom, muurtje om overheen te klimmen of openstaand raam. Sleutels ALTIJD mee dus.
Op loopafstand is een AH, dus ’s morgens loop ik daarheen om een krantje en verse broodjes te halen.

Mijn lief slaapt uit (het is vermoeiend om op te passen!) en ik loop in de stromende regen naar de AH. Behalve broodjes en krant neem ik ook een pak toiletpapier mee, want ik zag dat dat bijna op was (belangrijk voor het verhaal) De kassière vraagt of ik voetbalplaatjes wil en aangezien ons enige kleinkind GEK op voetbal is zeg ik met graagte JA. Ik krijg een enorme stapel mee.
Als ik vlakbij het huis kom graai ik in mijn zak en voel mijn hoofd vuurrood worden: ik heb de deur achter me dicht getrokken ZONDER de sleutels in mijn zak te stoppen!
Mijn mobieltjes zit in de tas die op de bank ligt en de deurbel werkt vaker niet dan wel weet ik.

Ik bel, hoor de bel niet en mijn slapende lief ook niet, wed ik.
Ik klepper met de brievenbus en tik tegen het raam. Tevergeefs ik wéét het, maar wil toch WAT doen. In een grote stad bemoeit niemand zich met elkaar, dus al sta ik drie kwartier met de brievenbus te klepperen, op de deur te bonzen en op de bel te drukken, geen buurman of vrouw trekt zich er iets van aan. De schuinbovenwonende buurvrouw en bekende van ons en de oorspronkelijke bewoners logeert tijdelijk elders, dus ook daarvan hoef ik geen hulp te verwachten.

Gelukkig is het een PORTIEKwoning, dus ik sta droog, de trap is nat maar aangezien de vele rollen wc papier in plastic zijn verpakt en lekker zacht zijn leg ik die op de trap. Ik heb wel een krantje én voetbalplaatjes. Ik wissel af; bonken, beldrukken, voetbalplaatjes scheuren en door de brievenbus roepen.
Niet dat het zin heeft; de slaapkamer is erg ver van de voordeur er zit een halletje met tochtdeur tussen en vele meters gang, keuken en kamer. Mijn lief zal VANZELF wakker moeten worden.

Drie kwartier later:  mijn lief is (uit zichzelf) wakker geworden en hoort een raar geluid dat hem naar de voordeur lokt: Ik kan naar binnen.
Ik pak de boodschappen uit de tas en zie dat een van de katten op de bank gekotst heeft; dit gaat een bijzonder dagje worden.
’s Middags wilden we fietsen, mijn band stond lek.
Er stond een reservefiets, daar was het ventiel van stuk!

Een gedachte over “Een “aparte”dag.

  1. Ik ken deze situatie en ik werd door mij lief met een goede aanwijzing geholpen; WEN JE AAN jOHANNES, OM ALS JE DE DEUR BINNEN OPENT ONMIDDELLIJK DE SLEUTELS AAN DE bUITENKANT IN DE DEUR TE STOPPEN, DAN ZIJN DE SLEUTELS ALTIJD BUITEM EN IS HET GEVAAR VAN SLEUTELS VERGETEN IN IEDER GEVAL MINDER. Zie wat je ermee kan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s