Lopen- niet lopen-willen lopen

Lopen in de natuur is een levensbehoefte voor me. Ik zeg expliciet niet wandelen omdat ik  de indruk wil wekken dat ik van wandeltochten van dagen (met overnachtingen) of Pieterpadenlopen of zo, houd.
Gewoon ergens heen rijden, zomaar  in de natuur (bos, hei,weiland,strand,zand) lopen, of een route volgen en na afloop naar huis of ergens koffie; een “loopje” dus.

mortonsneuroma
Van tijd tot tijd gaat dat “even” niet meer. Een zenuwbeknelling in mijn voet (Morton’s neuroom) zorgt dan dat ik behoorlijke pijn bij het lopen krijg. Helaas is dat nooit vlakbij het eindpunt en kondigt het zich ook niet  tevoren aan aan. Het doet pijn, pijner, pijnst!

Rust helpt. Helaas ben ik niet zo van zitten!
Als het lang gaat duren en er komt nauwelijks verbetering is een bezoek aan de podoloog noodzakelijk.

Vanmorgen was dat noodzaak noodzakelijk, het niet- kunnen-lopen duurde me te lang.
Ik belde gisteren en kon vanochtend VROEG meteen komen  (helemaal TOP)
Als je niet meer werkt (luxepopje) is om 8 uur s morgens de deur uit :VROEG!
Dus heb ik vanmorgen de wekker gezet! Dát was lang geleden!
Er stond nog een heel irritant deuntje op mijn telefoon ( van TOEN)
(Ik wissel niet vaak van telefoon.)

staartmeesIk zat (op tijd) in de wachtkamer.
Die was helemaal leeg.
Ik hoorde een zacht gefladder.
De grote ruit van de wachtkamer kijkt uit op een binnenplaatsje: uitzicht: niks én een bank.
Tegen het raam zat een staartmeesje; wit met zwart en een lang staartje. Op een piepklein afstandje van mijn gezicht; zo close was ik nog nooit bij een staartmeesje geweest. De kraaloogjes keken me guitig aan. Hij vloog weg, maar kwam meteen weer terug en dat verschillende malen. Ik genoot

Toen de podoloog me kwam halen vroeg ik hem naar zijn vogeltje.
“Niet MIJN vogeltje, maar volgens mij wil hij zichzelf in de ruit zien, hij doet het al een tijdje”
Ik vond het een cadeautje, zo n beestje van zo dicht bij zien.

Ik moest lopen en staan op een matje, zijn computer vertelde wat er aan mijn steunzolen veranderd moest worden en hij verdween, mij achterlatend met een machtig interessant artikel over Michele Obama. Ik had het op één zin na uit, toen hij terug kwam en me de zooltjes terug gaf.
Eén en ander zou nu ontlast worden en minder pijn doen en anders………….mocht ik terugkomen.

Om kwart voor tien zat ik weer thuis aan de koffie én was ik hopelijk snel van mijn voetpijn af.