De sfeer is bepalend

Al eerder blogde ik over een wachtkamer, hoe het daar toe ging.
Donderdag was ik er weer in één: van een kaakchirurg.
Er kwam een enorm grote, brede, bestofte jonge man tattoos op de blote armen, kennelijk zó van de bouw de wachtruimte in. Hij meldde zich bij de assistente en kan vrij snel daarna al naar binnen.
Hij komt ook weer vrij snel naar buiten en zegt tot ons ,wachtkamervolk,: “Ik had al een afspraak voor morgen, maar het ging zo’n pijn doen dat ik heb gebeld, kon ik nou meteen komen.”
Hij houdt zijn hand tegen zijn wang. “Voor bloederige stukken vlees ben ik niet bang maar een NAALD!” Hij huivert.
– Daar ben je niet de enige in – probeer ik hem te troosten.
Zijn mobieltje gaat af en hij neemt op: “Nee, ik zit in het ziekenhuis, ze gaan me zo opensnijden en het vuil er uit halen, misschien kan ik daarna komen? “Hij staat op en loopt een stukje de gang in.
Even later wordt hij opgehaald door een aardige assistente. Hij zwaait naar ons.

Er komt een jong stel binnen. Zij,opgeschoren koppie, broek met gaten, hij met blote armen  (het is nog februari) Hij rent bijna naar de assistente met een vraag, zij verwijst hem de gang in.
Het meisje meldt zich bij de assistente en gaat zitten. Als haar vriend/man/terug is, smoezen ze even, dan gaat ze weer naar de assistente
“Mag hij mee naar binnen?” Ze wijst op hem.
De assistente antwoordt: – Wel voor de verdovingsprik, daarna mogen jullie even samen in de wachtkamer, maar voor de ingreep kun jij alleen naar binnen” Het meisje loopt terug naar haar stoel. Hij slaat zijn arm om haar heen: “Het komt goed, schatje”
Er schiet een reclameflits door mijn hoofd, moest hier geen koekje bij gegeven worden? Of was het frisdrank?

De grote man komt terug van de arts, hij grijnst ” Leuke dok, het viel mee, Nou daaag” Hij zwaait weer en loopt de gang op.
Het valt me op dat bijna iedereen met een grijns uit de dokterskamer komt.
Kennelijk maakt de specialist een grap of zegt iets leuks vóór men hem verlaat.
Hoewel? Er komt nu een lange magere jongeman achter de assistente aan  de doktersafdeling  uit; ik heb hem niet naar binnen zien gaan, dus hij zal er al wel even gezeten hebben.
”Wil je nog even in de wachtkamer zitten? “  vraagt de assistente hem.
Hij schudt droef zijn hoofd “Nee, ik red het nu wel”
Met neergeslagen blik loopt hij de gang op.
De uitzondering bevestigt de regel!

Dan wordt ik binnengeroepen. De assistent neemt op de stoel van de dokter plaats en begint een praatje, de dokter is nog even bezig. Dan gaat ze weg en ben ik alleen. Op de gang hoor ik gefluit, de specialist komt de kamer binnen ”Mijn assistente zegt dat het goed met je gaat, klopt dat?”
Dat klopt inderdaad, na de vorige ingreep bijna geen pijn meer gehad en geheel geen last.
Hij draait de grote lamp boven mijn mond en kijkt ”Ziet er goed uit. Die knobbel daar is niks hoor, heb ik ook”  Hij noemt een  Latijnse naam.
“Sommige mensen krijgen dat en sommige mensen niet. Jij en ik dus wel” Hij geeft me een hand en is al weer verdwenen.
Ook ik loop met een glimlachend gezicht de wachtkamer weer in.

Een gedachte over “De sfeer is bepalend

  1. Sommige tandartsen hebben dat, rustgevend. De eerste dieik ontmoette was diein militaire dienst; erna ben ik tanden en kiezen kwijtgeraakt,was dst probleem opgelost,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s