Film: De Wilde Stad

Eye

Begin 2012 werd het Eye filmmuseum geopend, ontworpen door het Oostenrijkse echtpaar Delugan, het staat aan de Noordoever van het IJ tegenover het Centraal Station.

 

We zetten de auto neer op station Diemen (gratis parkeren) en rijden met de trein naar Centraal Station Amsterdam. We gaan de achterkant van het station uit en lopen een klein stukje tot aan de pont.
veerboot 2
De pont neemt fietsers, brommers en voetgangers mee naar de overkant van het IJ en is gratis.
Vanaf de pont (we staan in de zon buiten op het dek) zien we de A’dam Toren (ook wel de Shelltoren genoemd) in 1966 ontworpen door Arthur Staal. Het bijzondere daarvan is NU dat je  bovenop deze toren  kunt “schommelen”
We zien het vanaf de boot, 2 personen schommelen (het lijkt of ze over de rand gaan) op de hoogste schommel van Europa.

In EYE kopen we kaartjes voor de film: “De Wilde Stad”. We moeten naar de laagste filmzaal in het gebouw. De deur van de filmzaal staat open, men is er nog aan het stofzuigen en schoonmaken.
We zijn vroeg en gaan op het bankje in de gang zitten. Er komt nog een stel aan.
Ze gaan naast ons zitten. We blijven met zijn vieren, zo te zien.
Er komt een man met een stofzuiger uit de zaal. Hij opent een deur (schoonmaakkast) en stopt de stofzuiger erin en haalt een andere stofzuiger eruit. We moeten dus nog even wachten. Even later komt de man weer naar buiten met de stofzuiger, herhaalt de procedure en haalt weer een (andere?) stofzuiger uit de kast. Ook de 2 andere mensen zien dit gebeuren en zien er de humor van. We raken aan de praat.
De dame wilde net als ik deze film al heel lang zien, maar tot nu toe was het niet gelukt.
Ik vertelde dat ik de schommel zag en zij vertelde dat ze na de film daarheen wilde; schommelen. Ze had in een Balkanland geparaglide en was verslingerd geraakt aan dingen doen in de lucht.
Haar partner mengde zich in het gesprek, hij wist (nog) niet dat dit, na de film de bedoeling was!
Ik zei iets over “haar man”, maar hij vertelde dat ze niet getrouwd waren; hij had haar wel gevraagd, maar ze had neen gezegd. Dat was misschien, dacht hij, omdat hij haar meteen op hun eerste date al ten huwelijk vroeg.

De zaal is schoon.
Er komt een EYEmeneer  die ons vertelt dat er kindertjes in die zaal zaten, die vóór het filmdoek gezeten hebben getekend, er moest dus echt even opgeruimd worden.
Er komen, als het donker is, nog een paar mensen de filmzaal in; we blijven dus niet met zijn vieren.

De film is fascinerend: we worden “rondgeleid” door een kater, die ons Amsterdam (zijn stad) laat zien. Dat er zo’n  12.000 fietsen per jaar in de grachten ”verdwijnen” horen we hem vertellen en we zien, d.m.v. een onderwatercamera, de Amerikaanse rivierkreeften, die tussen de fietsen  onder water hun “thuis” hebben.

Een eendenmoeder nestelt op een daktuin, hoe komen haar kleintjes naar het water?
We zien het: ze springen naar beneden, het lijkt alsof ze te pletter vallen, maar ze krabbelen op, laten zich nog een etage lager vallen en dan, via de kademuur springen ze het water in en zwemmen achter mamaeend aan.

De slechtvalk die zijn jongen duiven wil voeren, maar niet zo snel als de duiven vliegen kan, dus gaat hij  veel hoger vliegen en stort zich dan, met meer dan 300 km per uur op de laagvliegende duiven. Resultaat een flinke hap voor de kleine slechtvalkjes!
Het echtpaar Valk nestelt bij de ABN; iets lager zijn scherpe punten geplaatst om vogels (duiven) te weren. Deze scherpe punten worden door het slechtvalkenechtpaar goed gebruikt, ze spiesen de dode duiven ( voorraad) erop.

We zien dat ratten, muisjes, waterhoentjes, vleermuizen en meeuwen hun thuis in Amsterdam hebben. Maar ook vossen, waarvan er één bij een café “Bij Marjan” stukjes leverworst krijgt.
Er  zijn reigers, die lunchen bij een oude dame in de stad (ze voert ze vanuit haar raam) en dineren bij de markt. Als de viskraam opruimt, blijft er genoeg vis (in plasticzakken, maar dat is geen beletsel voor scherpe snavels) voor de reigers over.
Wat  ook bijzonder was om te zien, was de eekhoornbrug die eekhoorntjes veilig van de een naar de andere kant van een drukke weg leidt.

Een enige film, die je met andere ogen naar Amsterdam laat kijken.
WIJ gaan na afloop niet schommelen op de toren zoals het andere echtpaar, maar koffiedrinken in  het EYErestaurant waar we een weergaloos, filmisch uitzicht op het IJ en de langsvarende schepen hebben ( woordkeus van de EYE folder)
veerpontDe zon schijnt; we gaan van het EYE, over het IJ  met de veerpont terug naar CS en vandaar met de trein naar Diemen.

Een hele gezellige, leerzame, leuke, zonnige zondag.

Brandend maagzuur

Maagzuur is iets waar ik regelmatig last van heb.
Ik vrees dat dit erfelijk is.
Mijn vader ging vroeger nooit de deur uit zonder een doosje Rennies in zijn zak.
Ook onze oudste zoon heeft af en toe last van brandend maagzuur

gavisconOoit zag ik een reclame van het middel gaviscon voor brandend maagzuur.
Ik meen dat er op t.v. een legertje brandweermannetjes iemand van binnen gingen blussen. Dát sprak me wel aan en ik kocht een doosje. Sindsdien ligt er altijd een doosje gaviscon in mijn nachtkastje. Het werkt binnen een kwartier. ( ik kan nooit meer zeggen dat tv reclame NIET werkt!)

Toen we met vakantie in Engeland waren zag ik daar bij een Poundstore een doosje gaviscon liggen: 99 Pence. Ik kocht een doosje (had het voor de vakantie mee van thuis) Toen ik onze zoon die, met schoondochter mee was met vakantie, het doosje liet zien en de prijs vertelde, ging hij terug naar de zaak en kocht een voorraadje in. Slimme gast. Sindsdien kopen we, als we in Engeland op familiebezoek zijn en een Poundshop tegenkomen even wat doosjes gaviscon.
Ik probeer het zo min mogelijk te gebruiken, maar het is fijn te weten dat het in de buurt is als ik het nodig heb.