Op herhaling

In 1993 heb ik mijn diploma reanimatie gehaald en in 2009  na een cursus AED*) dat  erbij.
Vanaf 1993 ga ik 1x per jaar op herhalingsles.

De dame die deze keer lesgaf was een gepensioneerd ambulanceverpleegkundige; één van de eerste vrouwelijke op een ambulance in Amsterdam.
Die kwalificaties stonden garant voor: directheid, humor, en rake woordkeus.

Deze keer waren we met een heel klein groepje: 2 jonge moeders, een gepensioneerde onderwijzeres en ik.
Heerlijk want, omdat iedereen aan de beurt moet komen met reanimeren op een pop én met de AED kan het erg lang duren als er bv. 15 deelnemers aan de cursus zijn ( wat vaak het geval is)

Eén van de jonge moeders én de gepensioneerde lerares zijn al burgerhulpverlener.
Dat zijn, in mijn ogen, de echte helden.
reanimatie2
Ze hebben een app op hun telefoon en worden opgepiept als er ergens in hun wijk gereanimeerd moet worden. Het kan zijn dat een burgerhulpverlener de dichtstbijzijnde AED moet halen of naar een huis of straat moet gaan om te starten met reanimeren.( Dat kan dag én nacht zijn)

Dit kan alleen in plaatsen waar van iedere plek af binnen 5 minuten een AED apparaat beschikbaar is. ( mijn eigen woonplaats is nog niet zover)

Iemand met een hartstilstand MOET op een harde ondergrond liggen, dus iemand moet uit een bed of auto worden gehaald om op de grond/straat gereanimeerd te worden.
Uit de praktijk weet ik dat dat heftig is om te doen.
Eén van de dames vertelde dat zij een heel dik persoon NIET uit bed kon krijgen; ze is toen de spullen naast het bed weg gaan halen, zodat de politieagenten, die vlak ná haar (en met zijn tweeën)  kwamen de ruimte had om de man op de grond neer te leggen.

Deze keer beginnen we niet met het geijkte filmpje. “Dat kennen jullie onderhand wel”
De verpleegkundige begint met “Als iemand het niet meer doet”. Een aparte woordkeus, maar zo is het natuurlijk wel.
Als je, als hulpverlener, niet bij HET moment bent geweest zie je iemand liggen die “het niet meer doet” en moet je eerst constateren of er sprake is van hartstilstand vóór je kan  gaan reanimeren.
Ze neemt de stappen door die je onderneemt als je een slachtoffer nadert: eigen veiligheid, 112 bellen, telefoon op speaker leggen, constateren wat er aan de hand is en ALS het om een reanimatie gaat dat ook zeggen ( dan rukken er 2 ambulances uit)
Als het om een hartstilstand gaat meteen beginnen met reanimeren, 30 borstmassages en 2 beademingen.

Ook NU (elke herhalingsles) wordt weer gevraagd wat te doen als iemand bloed of braaksel in/bij zijn mond heeft. Deze ambulanceverpleegkundige heeft veel meegemaakt en kan dus veel vertellen.
Zij heeft een kiss of life ( beademingsdoekje) bij zich, maar mag dit ons niet meer aanraden.
Het kost namelijk ( teveel) tijd omdat uit het hoesje te friemelen. Dus: als je het niet aankan NIET beademen,  dan alleen borstcompressies.

We oefenen op de poppen; ik heb een geweldige partner, heel direct en kundig. Ze heeft het al 3x meegemaakt.
Ik, in al die 26 jaar één keer (op straat) was samen met de dokter, die de reanimatie voor zijn rekening nam. Het was in de tijd vóór de mobieltjes, dus ik ben naar een telefoon gerend 112 laten bellen en de AED opgehaald. De man heeft het mét reanimatie en 2 ambulances helaas NIET gered.
De verpleegkundige vertelde dat van alle gereanimeerde mensen het 22 % overleeft.
Het allerbelangrijkste is dat je er SNEL bij bent en begint te reanimeren.
We hebben alle vier onze kennis weer opgefrist en behalve reanimeren en het omgaan met de AED ook de stabiele zijligging nog even geoefend

Een leerzaam avondje