De klap

We rijden op een weg in een naburig dorp. Man rijdt, ik zit er naast.
Rechts staat op een woonerf een auto, die vol optrekt als wij er aankomen, de bestuurder kijkt niet naar ons, maar naar de andere kant.
Manlief kan in de laatste secondes niets doen, aan de overkant staan geparkeerde auto’s.
Ik zie het aankomen, het lijkt eeuwen te duren vóór de klap komt, die is enorm.
Op dát moment denk ik dat we er geweest zijn. Ik denk dat ik schreeuwde.
De auto staat stil, we stappen uit en lopen naar de andere auto. Ook de man stapt uit, hij heeft gelukkig niets. Hij zegt meteen: “Ik zag u niet, dit is ook zo’n rotpunt”
Dan zie ik dat er 2 dames achter inzitten, ik gebaar, zij draait het raampje open en zegt ook niets te hebben. Mijn benen lijken van rubber. De schrik zit er goed in.
Een auto stopt.
Een man stapt uit: “Mankeert u niets”? als we nee schudden loopt hij naar de andere auto en stelt dezelfde vraag. Er komt een mevrouw aanlopen. De gestopte automobilist vraagt of ze hier vlakbij woont, dat doet ze ”Zou u een bezem kunnen halen?” Dat kan ze.
Wat een heerlijke praktische man. Ik pak de grote stukken van de weg op en leg ze bij een boom.Er ligt de grill van onze aanrijder bij met het merk VOLVO erop.
Ik vraag of hij dat mee wil nemen. Er ligt veel troep op de weg.
Hij zucht: “ik had net de motor laten reviseren, de auto is 20 jaar oud, nu is hij totalloss” en weer zucht hij. De gestopte automobilist vraagt of we foto’s kunnen maken, dan kunnen de auto’s aan de kant geduwd worden. Nu leidt mijn lief de auto’s over de stoep om de 2 auto’s heen. Zowel mijn lief als de andere meneer maken foto’s. Er komt een bus aan. Twee mensen zijn al aan het vegen en als de foto’s zijn gemaakt rijdt mijn lief achteruit een parkeerhaventje in. Dat gaat gelukkig. De gestopte automobilist helpt de andere chauffeur; de auto start gelukkig en kan een stukje achteruit waardoor de bus er langs kan. Ik bedank de vegers.
De politie komt; 2 aardige agenten leggen uit dat er geen proces verbaal wordt opgemaakt als er geen lichamelijk letsel is, zij maken wel een rapportje op, de aanrijders zelf kunnen een schadeformulier invullen. Er wordt afgesproken dat ze dat straks samen thuis doen. De andere automobilist heeft nóg een auto , dus hij komt naar ons huis, straks.
De agent kijkt naar onze wielophanging, we mogen wel naar huis rijden en morgen naar de garage. Een van de agenten belt een takelwagen voor de andere auto.
Nu word ik toch wat trillerig in de benen en ga in de auto zitten. De schrik komt er nu uit en mijn schouder gaat gevoelig doen. We rijden naar huis.
Ik heb toch het gevoel dat we door het oog van de naald zijn gekropen.
De man trok op, en wij reden niet hard, maar de klap was behoorlijk en er lagen flink wat onderdelen op de straat.
Gelukkig geen menselijke onderdelen!

The Miniaturist (tv)

poppenhuis
Iedereen die wel eens in het Rijksmuseum is geweest heeft het poppenhuis van Petronella Oortman zien staan, een trapje ervoor, zodat je er goed in kan kijken en de prachtig gemaakte kleine meubeltjes van dichtbij kan aanschouwen.

 

Dit poppenhuis heeft schrijfster Jessie Burton geïnspireerd om een roman te schrijven The Miniaturist. Deze roman is verfilmd en vanavond wordt deel 2 uitgezonden op BBC first*)

BBC first herhaalt altijd vele keren bijna ieder programma, dus als u het mist komt het zeker in de komende dagen nog wel een paar keer voorbij.

Het is niet bekend wie dit, in het Rijksmuseum tentoongestelde, poppenhuis heeft gemaakt.
Het was ooit van Petronella Oortman die gehuwd was met een koopman; Johannes Brandt en  het was een kleine kopie van hun  eigen herenhuis
Tot zover de waarheid.
Jessie Burton liet Petronella het poppenhuis krijgen van haar man, als huwelijksgeschenk, in werkelijkheid bestelde Petronella het zelf en werkte zij er van 1686 tot 1710 aan.
Het was vroeger voor (rijke) vrouwen een hobby en tegelijkertijd een kunstwerk om mee te pronken.
Nu geeft het tentoongestelde poppenhuis ONS een duidelijk beeld van het leven van rijke lieden in de 17e eeuw.

In de serie laat Petronella 3 miniatuurtjes bij een vakman maken; een vogelkooi, een doosje marsepein en een luit. Die worden bij haar afgeleverd en daarna krijgt ze van tijd tot tijd miniatuurtjes afgeleverd zonder dat ze daartoe opdracht heeft gegeven.

In de serie is Petronella “gekocht” door Johannes Brandt: haar moeder in Assendelft is bijna bankroet en Johannes zoekt een bruid, dus de koop wordt beklonken; het gezin is financieel  boven Jan en Petronella vertrekt naar Amsterdam om zich bij haar man te voegen.
Als ze eenmaal in Amsterdam aankomt blijkt ze in het huis, behalve samen te wonen met haar man, ook haar schoonzus inwonend te hebben én een knecht en vrouwelijke bediende.
Het hele huis ademt een sinistere sfeer uit.
Johannes geeft haar amper aandacht en raakt haar niet aan. Aan het eind van aflevering 1 blijkt waarom: Johannes valt op mannen. Blijkbaar heeft hij Petronella “gekocht” als façade.

De serie is intrigerend; meteen als Petronella met de boot door de grachten naar haar nieuwe huis gevaren wordt voel je iets sinisters. De zuster van Johannes Marin wordt geweldig gespeeld door Romola Garai, je krijgt al meteen een hekel aan haar, een bazig, ontoegankelijk type.
De miniaturist, de grote afwezige, maakt prachtige dingen maar waarom stuurt hij ze naar Petronella? Hij krijgt er immers geen geld voor.
Een bijzondere miniserie.

  Hoofdrolspelers: Anya Taylor-Joy *Petronella,  Alex Hassell * Johannes

 

*) 3 delige t.v.serie