Play, learn and feed the hungry.

Vroeger thuis al,  was ik gek op spelletjes.
Omdat ik een nakomertje was en de anderen dus allemaal véél ouder, waren er weinig spelletjes die ik met de groten mee kon doen.  Mikado, dobbelspelletje, ganzenborden waren de spelletjes die we met het hele gezin konden doen.
Later met de eigen kinderen waren dat  oa. risk, yatzee, PimPamPet en scrabble.
En met de volwassenen Catan, klaverjassen en hints.

In het computertijdperk zijn er vele spelletjes, maar behalve wordfeud doe ik bijna niets.
En ….. free rice : paintings     http://freerice.com/#/famous-paintings/544
riceVan dit spel heb ik zoveel geleerd en zo veel plezier gehad.
Je kunt het ook met talen doen of met aardrijkskunde of met wiskunde.
Maar het allerleukste vind ik schilderijen bij hun meesters te zoeken.
Het goede antwoord komt als je het foute antwoord gegeven hebt en na een paar andere schilderijen komt het werk dat je bij de foute schilder indeelde weer terug.
Door dat keer op keer te doen, leer je de meesters en hun specifieke kenmerken kennen.
In elk museum waar grote meesters hangen heb ik plezier van  dit “spel”  en herken ik de hand van een meester.
Wat extra leuk is dat je met de goede antwoorden rijst verdient, waardoor je meehelpt de honger in de wereld een beetje minder te maken.
Voor elk goed antwoord gaan er namelijk 10 rijstkorrels naar een Voedsel Hulp Programma.

Je kunt je registeren, groepen vormen en (laten) zien hoe goed je bent.
Voor mij hoeft dat niet zo.
Ik heb plezier in het leren herkennen van de schilderstijlen.
Wie weet jij ook.
Probeer het eens.

 

Schim uit het verleden

In mijn jeugdjaren speelde ik met een buurmeisje. Ik at daar ook wel eens.  (Ze zal ook wel eens bij mij gegeten hebben, maar dat herinner ik me niet meer.)
Het eten bij haar vond ik bijzonder, zij was namelijk katholiek en moest een gebed opzeggen vóór ze mocht eten. Als ze een fout maakte, moest het weer opnieuw opgezegd worden. Dan kon je eten koud worden. Ik keek en luisterde er met verbazing naar.

Het meisje had een tante (zus van haar moeder) die zangeres was. Die tante at ook wel eens mee.
Er was nog geen t.v. dus van gezicht kende ik die tante niet; alleen omdat mijn vriendinnetje me dat verteld had, wist ik wie het was.  Ze zong jazz. Later voor de radio met the Skymasters en the Dutch Swing College Band en ze maakte platen.

Afgelopen week stond ik  in een naburig dorp bij de slijter en stond de zangeres naast me. We raakten aan de praat over het dorp en de straat waar haar zus woonde.
De zus was overleden, en haar zwager ook vertelde ze.

Toen ik thuis kwam  zocht ik op internet haar naam.
Daar zag ik dat er die komende zondag een tributeconcert zou worden georganiseerd vanwege het bereiken van haar 80 jarige leeftijd.