Crematorium

In Driehuis, gemeente Velsen werd het eerste Crematorium van Nederland in 1913 gebouwd “Westerveld”
De eerste Nederlander die zich liet cremeren was de schrijver Multatuli *) in 1887, dat gebeurde in Duitsland omdat er in Nederland nog geen mogelijkheid tot “lijkverbranding” was.
Bij de opening van het gebouw was cremeren in Nederland nog bij de wet verboden. Toch vond op Westerveld op 1 april 1914 de eerste crematie plaats. Van de crematie werd een proces verbaal opgemaakt omdat het officieel nog verboden was**)
Pas in 1954 kwam het tweede crematorium in Nederland in Dieren en in 1962 het derde in Groningen.

Mijn moeder wilde gecremeerd worden en had dat ook beschreven. Toen zij dit opschreef was Westerveld het enige crematorium wat in aanmerking kwam ( Dieren en Groningen waren veel te ver weg) Toen ze stierf haalde ik haar map met wensen tevoorschijn en besprak dit met de begrafenisondernemer. Mijn moeder was oud toen ze stierf en veel van haar familie en vrienden waren haar al voorgegaan.
“Vindt U Westerveld niet wat groot? “vroeg de begrafenisondernemer Jan? (naam (man) om nooit meer te vergeten)
Ik had er nooit over nagedacht, mijn moeder beschreef het: dus Zo zou het geschieden.
In Bilthoven ligt Den en Rust,  in een prachtige omgeving, het is dichterbij en intiemer als er niet zoveel mensen komen.
Ik was in tweestrijd, vond het  idee prima maar mijn moeders wens stond voorop.
Jan bood een uitweg: Deze brief is van vóór 1990, toen had Den en Rust nog geen crematorium***)
We zijn gaan kijken en waren meteen enthousiast. Zo mooi (vredig) midden in de bossen, geen gigantische aula, mooie sfeer, dit had mijn moeder zeker mooi gevonden.

den en rust
Daar heeft dus mijn moeder’s afscheid plaatsgevonden.
Ik wist niet dat ik zo snel daarna wéér een crematie daar zou regelen.
Een half jaar later had ik weer een gesprek met begrafenisondernemer Jan en regelde de begrafenis voor mijn schoonzusje.
Weer was het een mooi en vredig afscheid.

Ook mijn stiefvader’s afscheid heeft daar plaatsgevonden.
Ook toen weer de kist voor het grote raam dat uitkijkt op het bospad. Zo mooi!

Vandaag waren we er weer. Weer kijkend naar dat prachtige gebrandschilderde raam, de met bloemen overdekte kist en daarachter het bos.
Deze keer waren er aan beide kanten schermen met foto’s van de overledene, die wisselden als de muziek speelde. De kinderen vertelden wat voor man hun vader was geweest en de kleinkinderen vulden het “opa-beeld” aan. Wéér indrukwekkend.

Ik weet waar ik mijn afscheid hebben wil. Dáár, op die plek, in die aula, bij dat bos. Mooi!