Medische onenigheid.

Ik ben bij een medisch specialist.
We praten wat, moeten even wachten op een derde; hij lucht zijn hart.
De essence van zijn “verhaal” is dat patiënten “niets meer kunnen hebben”.
Ze willen dat je ze beter maakt, maar vinden niet dat ze mee hoeven te werken.
Als ze er zelf wat voor moeten doen, en ze doen het niet, kun je hen daar niet op aanspreken, dan worden ze boos en kun je worden aangeklaagd.

Zijn praktijk telt 3 specialisten, het afgelopen jaar hebben ze 3 klachten binnen gekregen van “onheus bejegenen”, al die jaren daarvoor nooit!
De uitspraak was beide keren dat hij en zijn collega “door het stof moesten”.
De patiënt kan dingen eisen die niet haalbaar zijn, als de specialist de procedure goed volgt, kan er, hoe het dan ook uit pakt, niets gedaan worden. Maar als de specialist van zijn patiënt medewerking eist en dat ook zegt, kan hij met de aanklacht “onheus bejegenen” worden vervolgd.
De specialist biedt zijn excuus aan dat hij mij met zijn frustratie lastigvalt.
Dat hoeft niet, ik heb zelf doorgevraagd hoe e.e.a. zit.

Als ik later thuis ben en mijn gedachten hierover laat gaan denk ik aan mijn fysiotherapeut, van wie ik oefeningen moest doen voor mijn verrekte kniebanden. Ik deed ze trouw, tot ik de één na laatste week (de pijn was al veel minder en ik kon bijna alles weer) elders verbleef. Zonder de routine thuis vergat ik mijn oefeningen nogal eens. Toen ik na een week bij de fysiotherapeut binnen kwam en hij vroeg hoe het ging, zei ik eerlijk dat het goed ging, maar dat ik de laatste week amper geoefend had.
Ik voelde me er, op dat moment, ook een beetje schuldig ( tegenover hem) over.
Hij zei er niets over. Beter worden wil elke patiënt, maar liefst met een pilletje en zonder er  zelf iets voor te doen.

Meewerken doe je omdat je van je klacht af wil, niet omdat een specialist het voor zijn lol zegt.
Patiënten zijn mondiger dan vroeger, ze zoeken zelf op internet op wat ze hebben en wat er aan gedaan moet worden. Dat kan best “lastig” zijn voor een specialist.
Maar ik denk dat we van dat “tere zieltjes” gedoe af moeten. Overleg over de behandeling lijkt me alleen maar wenselijk. Het gaat om de patiënts lijf én  over een “kwaal” waarvoor de specialist gestudeerd heeft. De patiënt mag zeggen wat hij voelt en wel of niet wil, de specialist maakt een behandelplan en samen beslis je over welke route je gaat volgen.

Ik heb één keer in mijn leven NIET gedaan wat een arts zei (zware medicijnen ingenomen).
Hij kon me, toen ik de medicijnen NIET innam, niet meer behandelen zei hij. Onze wegen scheidden zich toen. Ik heb geen moment spijt gehad van mijn beslissing: het voelde niet goed en het is MIJN lijf, maar we hebben geen ruzie gemaakt en ik heb hem niet aangeklaagd; we waren het gewoon niet eens!

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s