Stilstaan bij de dood.

Deze zomer was ik bij een begrafenis; de begrafenisonderneemster liep vóór de auto, de straat waar de overledene had gewoond, uit.
Dát straalde RUST uit. Vroeger stopten de mensen onderweg als er een begrafenisstoet voorbij kwam, men nam zijn hoed af.
Dat stukje respect voor een overledene en de nabestaanden  tonen vind ik mooi!
Even stond men stil bij de dood! Die tijd is voorbij.
We haasten ons suf. Vaak óók bij een begrafenis

stoetIk las in een artikel van een begrafenisondernemer dat lopen achter de kist weer terugkomt. (als de afstand niet te groot is)
De betrokkenheid bij de uitvaart is groter (dan in eigen auto stappen) én het is veel milieubewuster.

We hebben middelen, zodat we niet meer hoeven te lopen, maar zeker bij een begrafenis is het mooi als we even lopen en stilstaan.

In het boerendorp waarin ik woon zag ik een paar jaar geleden mensen lopen achter een platte kar, waarop een overleden boer lag. Twee paarden ( zijn paarden?) trokken de kar en mensen liepen achter de kar naar de kerk.
Het was of de tijd “even” stilstond. Even geen gehaast, maar in gedachten bezig zijn met de dode door te lopen.

Ik weet nog dat, toen we uit het ziekenhuis kwamen waar mijn schoonzusje zojuist euthanasie had laten plegen en we zaten op een bankje voor het ziekenhuis in de zon, dat ik me verwonderde over al die mensen die maar “gewoon” doorgingen, terwijl wij net een geliefd familielid verloren waren. Mensen liepen met gehaaste pas langs ons heen en door de ziekenhuisdeur naar binnen. In mijn beleving had alles even moeten bevriezen; alles even stil moeten staan uit respect voor de dood.

Mijn schoonzusje was leerkracht op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen (ZMLK) “Haar” klas was mee naar het bos genomen, waar een leerkracht verteld had dat hun juf was doodgegaan. Na de uitleg was een leraar op  een boomstronk op een iets afgelegen plek gaan zitten; elk kind dat iets over de juf wilde zeggen kon bij hem komen  om dat vertellen.
Op de crematie vertelde de leerkracht wat de kinderen gezegd hadden.
Eén opmerking zal ik me altijd blijven herinneren:
Ik wou dat juf een tweeling was, dan hadden we er nog één gehad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s