HSP, lastig?

HSP betekent  Hoog Sensitief Persoon
HSP is een term uit de psychologie.
Onderzoek heeft uitgewezen dat hoogsensitiviteit  is aangeboren en genetisch bepaald.
Vaak wordt hoogsensitiviteit verkeerd geïnterpreteerd:  als een stoornis, terwijl het een normaal verschijnsel is:1 op de 5 mensen heeft een hogere gevoeligheid!
Hoog Sensitieve personen worden sterker geprikkeld  dan gemiddeld en zijn gevoeliger voor emoties en pijn en andere lichamelijke en geestelijke ervaringen.

Vroeger was ik een gevoelig meisje (sommigen zeiden OVERgevoelig) Omdat mijn moeder dat ook  was, viel het niet zo op en had ze voor de meeste dingen veel begrip.
Ik was vaak erg verdrietig of heel erg gelukkig!
Himmelhoch jauchzend, Zum Tode betrübt, zei mijn moeder altijd*)

Pas toen ik al in de dertig was ontdekte ik dat er een naam voor was en dat veel meer mensen het hadden.

In de praktijk zijn er dingen waar “gemakkelijk” iets aan te doen is: een leeslamp die te veel op je gericht is ombuigen, een te fel computerscherm lagerzetten,  de felle zon bril op bijvoorbeeld.
Wat de “innerlijke” wereld betreft is er weinig tot niets aan te doen:
Ik ben gauwer “van slag” zoals mijn moeder vroeger zei. Een trieste film, een stukje in de krant, een verhaal van een vriendin; het komt zo hard binnen dat ik er soms niet van slapen kan .
Jouw “empathisch vermogen” is wat groter dan normaal, zei iemand ooit tegen me.

Een tijdje  geleden heb ik een workshop gevolgd over HSP en ben ik erna nog een tijdje met  de cursisten samengekomen om over hooggevoeligheid te praten.
Aanvankelijk was het heerlijk om met lotgenoten te praten, te horen dat je niet alleen bent met dit gedrag, maar na een aantal bijeenkomsten werd ik  superverdrietig van de verhalen. De een had ruzie met iedereen, omdat haar gedrag door anderen niet getolereerd werd, de ander leidde een heel eenzaam leven omdat er met haar, zei men,  niet te leven viel. In mijn ogen HIELPEN we elkaar niet door er over te praten, maar versterkten we ons gedrag alleen maar. Ik ben uit de groep gegaan.

Ik leef al zo lang met deze gevoeligheid, het is een stukje van MIJ geworden. Midden in de nacht een kop thee drinken en proberen afstand te nemen van verdrietige gedachten en dan maar niet naar bed gaan omdat een bepaalde gedachte blijft terugkomen en de slaap weghoudt, hoort nu bij me.
Lampen via het plafond laten schijnen, buiten vaak een zonnebril, de krant maar met mondjesmaat lezen en geen journaals meer kijken, het zijn methodes om geen “verkeerde trillingen” te krijgen.

Deze week werd door een TOPneefje mijn computer gereset; een nieuwer programma erop, het oude eraf en ook een nieuw virusprogramma (dát was wat ik ervan snapte, de rest was  nodig en deed hij voor me) Dat deed hij met een afstandsprogramma, hij krijgt dan toegang tot mijn pc en kan van een afstand ALLES regelen.(Fysiek woont hij ver weg, dus dit is ideaal)
Hiervoor moest mijn computer heel lang aanstaan. Zo nu en dan was ik “even” nodig, dus ik bleef in de kamer. Het constante gezoem van de pc had  een negatieve invloed op me dus toen ik niet  meer nodig was, ben ik even buiten geweest. De buitenlucht (natuur) is voor mij altijd een reset, ik kan dan loslaten en mijn systeem letterlijk resetten.
De computer heeft meer dan 10 uur aan moeten staan !

Ik kan niet uitleggen wat zo’n dag met me doet. Zelfs als ik het neerschrijf denk ik zelf “nou en?” Ik ben superblij dat het neefje dit voor me wil doen.
Als ik DIE computer nodig heb, is hij helemaal klaar voor me (ik werk er zo kort mogelijk aan) maar het was geen fijne dag, gelukkig zijn er maar heel weinig zo.

 

*)Uitbundig juichend of tot de dood toe bedroefd (Goethe)