De vertrekkende postbode

Gisteren deed onze postbode voor het laatst een brief in onze bus.
Anderhalf jaar lang heeft hij deze wijk gelopen, nu gaat hij  een  eigen bedrijfje beginnen.

Vaak zien we hem niet, ligt er “gewoon” post in onze brievenbus aan de weg.
We zouden liever post in de brievenbus in de deur hebben, maar toen we hier (nieuwbouw) kwamen wonen, meldde de PTT ons dat onze voordeur té ver van de weg af zat en dat we een brievenbus aan de weg moesten aanschaffen. De PTT verkocht zo’n bus en bijna alle eerste bewoners hier schaften toen zo’n bus aan.
Wij moeten dus, door weer en wind naar buiten  om de post of krant te halen.
NIET LEUK! Maar het is niet anders.

Deze postbode, die we  lang niet altijd zien omdat hij niet “aan de deur komt”, is een vrolijke Frans, maakt graag een praatje en zwaait als hij ons ziet.
Een tijdje geleden vertelde hij dat hij 31 oktober voor het laatst zou zijn.
We hadden al vaak gegeind met hem, als we met hem stonden praten, dat er eigenlijk een kopje koffie bij zou horen.
Vandaag was dus de laatste dag dat hij langs zou komen, dus wilden we hem NU een kopje koffie (met lekkers) aanbieden. Maar hoe pak je zo iets aan?
Hij heeft niet echt een vaste tijd, en vanuit de keuken zien we soms “iets oranjes” voorbij flitsen, maar vaak ook niet.
Mijn lief had een briljant plan, hij maakte en printte een affiche voor op de brievenbus aan de straat.
Het logo van Post NL met een pijl naar onze voordeur en de tekst een bakje koffie.
En ja hoor,  gisteren stond de postbode voor de deur : Hij kwam een bakkie doen!
Lekkers hoefde hij niet “ Ik ben niet zo van gebak”.
Hij vertelde van zijn bedrijfje en het feit dat hij een proeftijd van 6 maanden voor zichzelf heeft bedacht; bij post NL kon hij binnen die tijd weer terugkomen.
Niet alleen een vriendelijke, goedlachse postbode, ook een slimme man!

We hopen voor hem dat zijn bedrijfje lukt en we hem nooit meer zien.
Als hij na 6 maanden terug zou komen is dat niet gegarandeerd in onze wijk, dus we zijn hoe dan ook onze postbode kwijt.
Jammer.
De laatste dag had hij nog wel post voor ons: een rekening.
Jammer.
De “poster” was speciaal voor hem gemaakt. We boden hem aan!
Hij lachte, hij had er al een foto van gemaakt, want hij vond het zo leuk, hij nam hem graag aan.