Voeten en bloemen

Vandaag was ik bij de podoloog (3 maanden “fout” lopen door verrekte enkelbanden en gebroken teen, moet teruggecorrigeerd worden)
We zitten in de wachtkamer.
bloem podoDe prachtige glazen vaas met bloemen valt op.
Er komt een man van buiten met een bos bloemen in zijn armen. Hij loopt naar de vaas met bloemen. Ik merk op dat we net zeiden wat een prachtige bloemen er staan.
De man blijkt ze te komen verversen. Verdort of niet, hij komt nieuwe bloemen in de vaas zetten. “Wilt u misschien deze meenemen? “vraagt hij. Op die vraag zeg ik geen nee.
Ik heb geen tas, oude krant of plastic zak bij me en de heer heeft alleen een nieuwe bos bloemen bij zich. Mijn lief biedt uitkomst, hij neemt de bloemen aan en  gaat ze vast in de auto leggen!

Als hij terugkomt, komt er een dame de wachtkamer binnen. Ze blijkt me te kennen.
Ik ben nog even “blanco” Tot ze haar mond open doet en mijn naam zegt, dan begint er een belletje te rinkelen (figuurlijk) Ze kent ook mijn lief en we praten even over 25 jaar geleden toen ze in onze wijk woonde.Dan word ik binnen geroepen.

Als ik na een tijdje weer de wachtkamer in kom, zijn mijn man en zij nog aan het praten. Mijn lief zegt ”We praatte over vroeger” De mij uitgeleide doende podoloog reageert “Ja er is meer verleden dan toekomst voor mensen van onze leeftijd”.
Zo, dat was een snelle. Hij is jonger dan wij, maar door ons en zichzelf gelijk te stellen maakt hij de opmerking minder “hard”. Reality check.
Het is een leuke vent, nu maar hopen dat zijn werk (steunzolen) ook werkt en ik beter ga lopen.
Hoe het ook gaat, ik heb de komende week een prachtige bos bloemen staan, dankzij mijn podologenbezoek