Is de Nieuwe Kerk een tempel?

De tentoonstelling ”De weg naar nu” over het leven van Boeddha is  in de Nieuwe Kerk in Amsterdam is te zien tot 3 februari 2019.
Waarom we dan  uitgerekend in de( drukke)  herfstvakantie moesten gaan? Niet aan gedacht.
Met de auto naar Diemen, waar een (gratis) parkeerterrein naast het station is.
Helaas:VOL.
De straatjes daar in de buurt zijn (sinds wanneer?) allemaal parkeren maximaal 2 uur.
Dat gaan we niet redden.
Gelukkig heeft mijn, in Amsterdam geboren, eega een alternatief plan: we rijden naar Zeeburg P+R.
Daar is wél plek (en een combikaart OV+parkeren) We stappen daar op de tram naar het Centraal Station en lopen (over de hoofden) naar de Nieuwe Kerk.

In de kerk is het vrij rustig.We hebben een museumjaarkaart maar moeten aan de kassa nog € 2,50 p.p.bijbetalen.
Voor de kassa naast ons staat een dame met 2 heren. Eén van die heren heeft een Aziatisch uiterlijk en een oranje jurk aan. De dame legt uit dat hij een monnik is en dat hij NIET mag betalen om Boeddha te zien. De man achter de kassa is er zichtbaar verlegen mee, maar zegt dat iedereen toegang moet betalen. De dame heeft al aangeboden voor de monnik te betalen, maar dat mag ook niet van zijn geloof.
Ze legt uit dat de monnik speciaal hier gekomen is om Boeddha te zien. De man achter de kassa volhard echter in zijn standpunt: iedereen moet toegang betalen.
De monnik en de andere man stappen terug. Ik dacht om weg te gaan. Later blijken ze toch binnen te zijn. Misschien heeft het argument dit is géén tempel maar een tentoonstellingsgebouw hem een ingang gegeven om er toch naar binnen te gaan? Ik zal het nooit weten.

IN de kerk wordt het levensverhaal van Boeddha in 5 fases verteld:
boedhha
1.geboorte

2.ommekeer

3.verlichting.

4.eerste leerrede

5.overlijden.

 

Er is antieke én hedendaagse kunst.
Gebedsmolens door kinderen gemaakt met wensen:
dat alle mensen voldoende voedsel hebben,
vreden voor allemaal,
dat iedereen gelukug is       en ook een molen met de tekst
ik wens niks.

Er klinken “vreemde” klanken en galmen door de Nieuwe Kerk; ook een kunstwerk.
IK word er niet rustig van, maar het stoort ook niet.
En er liggen kussentjes, wie wil kan mediteren.
wensboom

Behalve mediteren is er nog meer te doen: bij de(2)  bomen van Yoko Ono liggen langwerpige briefjes waarop je een wens mag schrijven en in de boom hangen.
Ik heb een vurige wens, dus mijn briefje hangt er nu ook bij!

Op doek worden de handgebaren die bij de boeddhabeelden veel voorkomen, uitgelegd.

Er zijn heel veel boeddhabeelden te zien, van heel klein tot heel groot.
Een grote beeld voor een spiegel maakt op mij de meeste indruk. Als ik het beter wil bekijken en een beetje té dicht bij kom, gaat er iets loeien. Ik schrik en doe gauw een stap achteruit. Uit mijn ooghoek zie ik “de man met de V op zijn borst” om de hoek kijken. Hij knikt. We hadden al een eerder encounter, toen hij ons attent maakte op het feit dat een paraplu NIET toegestaan is in deze ruimte. Mijn lief moest terug en hem bij de garderobe afgeven, wat hij zonder morren deed. We wisten het echt niet!

Na de tentoonstelling (we zijn er stil van) eten we buiten een wrap uit het handje en lopen dan terug naar het Centraal Station. Je kunt weer  over de hoofden lopen, zo druk. Allerlei talen vliegen links en rechts om je oren en vaak bots ik plots tegen iemand aan, omdat die opeens  stilstaat om een selfie te maken. De serene sfeer is weg, helemaal als in de tram bij elke bocht een schril hoge piep klinkt. (O, wat zijn er veel bochten)

Als we omstreeks 2 uur bij de P+R aankomen staan er negen auto’s voor de slagboom.
Er mag pas een auto op, als er een ander uitkomt!
We versnellen onze pas, we kunnen een autobestuurster heel blij maken; stoppen naast haar om onze kaart aan de machine te kunnen tonen en vertellen door het open raam de plek waar ze kan staan om te voorkomen dat ze tig keer het hele parkeerterrein moet rondrijden om die ene plek te vinden.

Rust , droog en sereniteit in de Nieuwe Kerk; mensenmassa’s, lawaai en regen in Amsterdam.
Een mix: net als het Leven zelf