Relatie”dingetjes” van toen en nu

Het leuke van met jonge mensen omgaan vind ik dat ze in een fase van hun leven zijn, die jij al gehad hebt. De “probleempjes” die zij NU hebben, heb jij al achter de rug,
Je merkt dat veel relatiedingetjes universeel zijn.
Gisteren sprak ik een jongen met een vriendin over “het opstaan”
Hij zet de wekker en maakt zijn vriendin ’s morgens wakker (zelf kan hij veel later opstaan) We hebben het dan over een uur of zes.
Dan gaat zij  soms nog een filmpje kijken.
”Je moest vroeg op, toch?”
Haar antwoord vertelt hij met een “apart” stemmetje
”Ik wil rustig wakker worden, heb die tijd nodig”
Hij ademt na deze opmerking langzaam uit, pffft!
Het verschil in levens/slaapritme (soms gedwongen door werk)  tussen partners komt volgens mij heel veel voor.

Toen wij nog  geen kinderen hadden en mijn man veel later dan ik moest beginnen, stond hij op als ik ging ontbijten (een half uurtje daarvoor was de wekker gegaan en ik eruit) en zat hij slaperig tegenover me aan de ontbijttafel. Ik was de deur nog niet uit of hij lag al weer in ons bed. En sliep dan ook meteen weer in (hij had dan wel ’s nachts of ’s avonds laat gewerkt) Ik vond dat vreselijk lief, zou het zelf niet kunnen!

Een andere jongeman heeft twee jonge kinderen en vertelt dat hij vaak door zijn vriendin gevraagd  wordt “een boodschapje mee te nemen” en  dan thuis “meteen aan de bak” moet: weinig tijd krijgt om even bij te komen, na het werk.

Ik herinner me dat als mijn man, toen de kinderen klein waren, thuis kwam, hij er wel WAS (lijfelijk) maar de rest van hem was nog op het werk. Hij gaf antwoord en deed handelingen, maar het was allemaal als het ware op de automatische piloot. Pas na het avondeten, kwamen geest en lichaam weer bij elkaar en WAS hij er echt weer. Zo ging het ook met de vakanties, de eerste twee dagen was hij nog niet helemaal “geïntegreerd”, pas daarna was hij er ECHT. Daar leerde ik mee leven, maar in het begin…..

Een ander vertelde dat zij en haar man ( zeer jonge kinderen) afgesproken hebben dat in het weekend ze om beurten mogen uitslapen. Zaterdag gaat zij eruit, geeft de kinderen eten en speelt met ze, zondag hij.
Wat nou als het niet “jouw beurt” is, maar je bent vroeg wakker?
“Dan maak ik hem wakker en probeer toch nog even te slapen”
Dat lijkt MIJ helemaal niks. Eerlijk gezegd was ik ALTIJD degene die er vroeg uitging (en nog).Ik ben een ochtendmens, mijn lief alles behalve. Nu we gepensioneerd zijn, laat ik hem slapen tot hij van zelf wakker wordt (dat is nog wel eens een “aparte” tijd!)
Iemand wakker maken die daar (nog) niet aan toe is, levert een chagrijn op, en wie wil dat nou?

Het leuke is dat iedereen een oplossing zoekt en vaak ook vindt om om te gaan met specifieke relatiedingetjes.
Een feit is, dat als je op een haar na 50 jaar getrouwd bent, bijna alles een vast patroon heeft gekregen. Gesprekken met jonge mensen over HUN relatie, brengt je weer terug in de tijd waarin dat soort dingen bij je eigen relatie nog vaste vormen aan moesten nemen. Ook dat was een leuke tijd!

Een gedachte over “Relatie”dingetjes” van toen en nu

  1. I herken veel van ijn relatie in die tijd, maar door mjn houding liep dat na 12 jaar mis. Ik wkde dat ik dat over kon doen. Onze relatie heeft zich wat de kinderen en onderhoudsplicht goed gehuden ennu is er wee een soort van relatie ontstaan, waar we alebij stevig aan moeten werken en dat ook doen.
    Liefs Johannes

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s