Nacht van de nacht (2)

nacht van de nachtOp 24 oktober jl was het volle maan, dus in de nacht van de nacht is hij  al weer aan het afnemen. Als we om half 9 met een gids de bossen intrekken, is er nog weinig van de maan te zien, als we om even voor tienen terug komen staat hij helder boven ons en verlicht de open plek waar we staan.

Er was gevraagd om geen telefoon of zaklantaarn mee te nemen, het moest echt donker  zijn, de meeste deelnemers hadden zich daar ook aan gehouden. De gids had wel een zaklantaarn bij zich en dat was ook maar goed ook, want als je van de paden  af echt door het bos loopt, zijn er stronken, boomwortels en paaltjes waarover je je nek kunt breken, dus af en toe werd er bijgelicht.

Gevraagd werd om stil te zijn (niet iedereen hield zich daaraan) en de omgeving in je op te nemen, je zintuigen open te zetten en te ruiken, horen en voelen wat het is om in een donker bos te lopen.

In een grote boom zitten, zo vertelde de gids, zitten bij warmer weer, eerder in het jaar, soms 60 vleermuizen. Met de batdetector horen we er ééntje, en na een tijdje zien we hem ook. Het blijkt de rosse vleermuis te zijn, een van de grotere, in Europa voorkomende vleermuizen, hij heet rossig te zijn, maar we zien hem als een zwarte schaduw.

Als we  stilstaan horen we een uil. Volgens de gids een vrouwelijke bosuil.
Het is een heldere sterrennacht en we kunnen diverse sterrenbeelden goed zien als we “even” het bos  uit zijn en op een heideveld staan.

We komen over het grootste ecoduct ter wereld, 800 meter lang en 50 meter breed. Eerder hebben we in infoschuur ’t Gooi beelden gezien van wat er al zo over dit ecoduct loopt: reeën, vos en das, nu is het alleen maar donker!

De gids laat ons een prachtige vliegenzwam zien en vertelt hoe deze zwam aan zijn naam komt:
Vroeger droogde men deze zwam en deed stukjes ervan in melk, daar kwamen vliegen op af, die dan een salto mortale vlogen en dood neervielen; een vliegen verdelgings -middel dus.

We voelen aan de stam van een beuk en leren hoe de beuk een symbiose aangaat met de vliegenzwam.

Behalve gids Jaap, zit ergens in het bos ook “bosmannetje” Rob die een prachtig verhaal vertelt over licht en donker. Het verhaal heeft veel woordgrappen en komt neer op het feit dat donker/duisternis een slecht imago heeft en dat het daarvan af moet. (Verduisteren, het zwarte schaap, verdonkeremanen, allemaal negatief).
Ook  haalt Rob “brave borsten” aan die zeggen dat vanaf de maan  gezien de aarde  te lichtgevend is (met name Nederland is één van de meest lichtvervuilde gebieden) “bekijk het eens van de andere kant: wij zien de maan toch ook helder verlicht, en daar zeggen wij toch ook niks over? “
Een humorvol stukje,  voorgedragen in een donker bos.
In de verte gloeit een lichtje.
Er wordt gevraagd of iemand weet op welke afstand dat lichtje staat. Er worden allerlei suggesties gedaan, dan gaat er iemand naar toe lopen: het lichtje blijkt op 20 stappen afstand te staan, men had het veel verder geschat. Afstand blijkt in het donker moeilijk te bepalen.

Op een open stukje zien we nog een konijntje, maar daar blijft het bij wat dieren betreft.
Als we terugkomen bij de infoschuur is er nog warme chocolademelk of koffie.
Een mooie “nachtwandeling” waarbij we al onze zintuigen moesten inzetten om de natuur “waar te nemen”.

 

 

Relatie”dingetjes” van toen en nu

Het leuke van met jonge mensen omgaan vind ik dat ze in een fase van hun leven zijn, die jij al gehad hebt. De “probleempjes” die zij NU hebben, heb jij al achter de rug,
Je merkt dat veel relatiedingetjes universeel zijn.
Gisteren sprak ik een jongen met een vriendin over “het opstaan”
Hij zet de wekker en maakt zijn vriendin ’s morgens wakker (zelf kan hij veel later opstaan) We hebben het dan over een uur of zes.
Dan gaat zij  soms nog een filmpje kijken.
”Je moest vroeg op, toch?”
Haar antwoord vertelt hij met een “apart” stemmetje
”Ik wil rustig wakker worden, heb die tijd nodig”
Hij ademt na deze opmerking langzaam uit, pffft!
Het verschil in levens/slaapritme (soms gedwongen door werk)  tussen partners komt volgens mij heel veel voor.

Toen wij nog  geen kinderen hadden en mijn man veel later dan ik moest beginnen, stond hij op als ik ging ontbijten (een half uurtje daarvoor was de wekker gegaan en ik eruit) en zat hij slaperig tegenover me aan de ontbijttafel. Ik was de deur nog niet uit of hij lag al weer in ons bed. En sliep dan ook meteen weer in (hij had dan wel ’s nachts of ’s avonds laat gewerkt) Ik vond dat vreselijk lief, zou het zelf niet kunnen!

Een andere jongeman heeft twee jonge kinderen en vertelt dat hij vaak door zijn vriendin gevraagd  wordt “een boodschapje mee te nemen” en  dan thuis “meteen aan de bak” moet: weinig tijd krijgt om even bij te komen, na het werk.

Ik herinner me dat als mijn man, toen de kinderen klein waren, thuis kwam, hij er wel WAS (lijfelijk) maar de rest van hem was nog op het werk. Hij gaf antwoord en deed handelingen, maar het was allemaal als het ware op de automatische piloot. Pas na het avondeten, kwamen geest en lichaam weer bij elkaar en WAS hij er echt weer. Zo ging het ook met de vakanties, de eerste twee dagen was hij nog niet helemaal “geïntegreerd”, pas daarna was hij er ECHT. Daar leerde ik mee leven, maar in het begin…..

Een ander vertelde dat zij en haar man ( zeer jonge kinderen) afgesproken hebben dat in het weekend ze om beurten mogen uitslapen. Zaterdag gaat zij eruit, geeft de kinderen eten en speelt met ze, zondag hij.
Wat nou als het niet “jouw beurt” is, maar je bent vroeg wakker?
“Dan maak ik hem wakker en probeer toch nog even te slapen”
Dat lijkt MIJ helemaal niks. Eerlijk gezegd was ik ALTIJD degene die er vroeg uitging (en nog).Ik ben een ochtendmens, mijn lief alles behalve. Nu we gepensioneerd zijn, laat ik hem slapen tot hij van zelf wakker wordt (dat is nog wel eens een “aparte” tijd!)
Iemand wakker maken die daar (nog) niet aan toe is, levert een chagrijn op, en wie wil dat nou?

Het leuke is dat iedereen een oplossing zoekt en vaak ook vindt om om te gaan met specifieke relatiedingetjes.
Een feit is, dat als je op een haar na 50 jaar getrouwd bent, bijna alles een vast patroon heeft gekregen. Gesprekken met jonge mensen over HUN relatie, brengt je weer terug in de tijd waarin dat soort dingen bij je eigen relatie nog vaste vormen aan moesten nemen. Ook dat was een leuke tijd!