Pakjes tussen gebakjes?

Als we in Den Haag zitten krijg ik een mail dat er een pakje onderweg naar me is.
Fijn, maar ik ben er “even” niet.
Bij thuiskomst liggen er twee briefjes op de mat. DHL is geweest en komt zaterdag terug.
Het tweede briefje “zegt” dat hij er zaterdag weer was en dat hij maandag terug komt tussen 18.00 en 21.00 uur.
Drie keer is scheepsrecht. Ik kan zorgen dat ik er maandag ben om het pakje in ontvangst te nemen.
Het is maandag: DHL komt en levert af (binnen de gemelde tijd!)

De inhoud van het pakje bestaat uit 2 dingen; het ene is goed, het andere niet.
In het pakje zit een uitleg wat ik moet doen als ik het pakje in de originele verpakking wil terugsturen. Er zit een retouretiket bij én het adres waar ik het naar toe moet brengen. Dat adres ligt niet voor de hand en is in een naburige stadje.
Veel dichterbij (in een ander dorp) is ook een DHL punt.
Daar ga ik liever (dichterbij) heen, maar misschien is dat, terwijl wij in Den Haag zaten, opgeheven?
Dus ik kijk het na op internet. Wat blijkt ?Er is op 500 meter van ons huis een bakker met een DHL punt!
Ik geloof mijn ogen niet. De bakker?  Met pakjes! Tussen het brood en gebak?
Foutje, denk ik.
Maar ik wil het zeker weten dus ik ga (mét mijn pakje) voor een try-out, naar de bakker.
Ik moet op mijn beurt wachten, eerst iemand voor krentenbollen en dan een klant voor 2 stokbroden.

Als ik voor de toonbank sta ( kleine zaak) zie ik een geel met rood bordje en een pijl :DHL punt.
Ik snap de pijl niet :De pijl wijst naar het brood.
Als ik aan de beurt ben, til ik mijn pakje in het zicht” Waar wilt u dit hebben?”
De dame wijst op de andere toonbank, waar geen etenswaar op ligt ”Daar alstublieft”
Ik geef mijn pakje af en zij pakt onder de toonbank een digitaal kastje
Als ik mijn telefoonnummer of emailadres opgeef krijg ik per sms of email een bevestiging dat ik iets afgegeven heb.
Ik doe het, groet en ga de winkel uit. Verbijsterd: pakjes tussen het brood!

’s Middags ben ik bij vrienden die vlakbij wonen en ook niet wisten dat de bakker een DHL punt is (en het eerst niet geloofde) Wél dat de drogist een afhaalpunt voor een ander postbedrijf is en de supermarkt  het is voor Post NL.
Ze  denken dat het voor het geld zal zijn: per pakje krijgt de ondernemer zo’n 0,30 eurocent, weten ze me te vertellen.
Je moet, als bedrijf, wel erg doodlijdend zijn als je denkt dat zo’n bedrag per pakje, je gaat redden.
(Maar misschien is het wél een goede business en sturen meer mensen pakjes terug dan ik denk)

“Haagse”praat.

Het is best moeilijk om in Den Haag met een Haginees of Hagenaar te praten over Den Haag. Er wonen, waarschijnlijk zoals in elke grote stad, veel buitenlanders.
Misschien meer door de ambassades, het Internationale gerechtshof, Shell en meer grote internationale bedrijven.
Iemand de weg vragen resulteert (net als in Amsterdam) vaak in “Ik kom hier ook niet vandaan” of een antwoord in een andere taal.

We spraken iemand met Iraanse roots, geboren in Den Haag. Hij wilde er nooit meer weg, woont nu boven in een portiekwoning, maar wil wel ooit een huis met een tuin bemachtigen: voor de bewegingsvrijheid van zijn kinderen. Buiten spelen in zijn straat, is er niet bij.
SONY DSCEen medewerker in een (grote) fietsenzaak (365 dagen per jaar open) komt uit, en woont in Rotterdam. Hij “moet” nog 6 jaar tot zijn pensioen en vertrekt dan met zijn vrouw voorgoed naar Spanje.(de kinderen zijn alle 5 al getrouwd) “Niet alléén voor het klimaat. Het is hier én in Rotterdam zó druk: teveel mensen.”

Een echte in Den Haag geboren vrouw (mét accent) vindt dat er te veel veranderd is. In haar straat wonen bijna geen Nederlanders meer.  De samenhang, zegt ze, is weg. De helft van de mensen in haar straat kan ze amper verstaan. Ze gunt iedereen een goed leven, maar mist de Haagse mensen om zich heen ook de winkels in haar buurt zijn veelal Pools.

winkeltjeIemand, die vroeger in de bouw gewerkt heeft en nu een antiekzaakje heeft, vindt het leven in Den Haag prima. Hij heeft wel kritiek op hoe het geleid wordt, daarom zit hij “een beetje” in de politiek. In zijn buurtje vertaalt en signaleert hij dingen die hij “doorspeelt” naar de bestuurders. Toen Jetta Klijnsma nog wethouder van Den Haag was heeft hij haar gevraagd “Waarom ze dacht dat Haagse mensen blind waren”.
Hij legde ons uit dat elders in Den Haag glasbakken waren met aparte vakken voor groen, wit en bruin glas en in zijn buurt alleen een glasbak met daarop : Bont glas.
“Dát soort dingen, mevrouw!”