Damloop by night

damloopAl in 1959 werd er een Dam tot Damloop georganiseerd, dat werd gedaan in het kader van een betere verbinding tussen Amsterdam en de Zaanstreek. Over het Noordzeekanaal ging de Hempont*. Voor een betere verbinding zou er een (Coen)tunnel onder het Noordzeekanaal moeten komen, de tunnellobby organiseerde toen deze eenmalige loop.

In 1985 werd het idee van een loop van Dam tot Dam nieuw leven ingeblazen; een loop van de Zaanse Dam naar de Amsterdamse Dam: 4300 deelnemers! Een jaarlijks terugkerend evenement!

Behalve de Dam tot Damloop komen er meer “onderdelen” van deze succesvolle loop.
Vanaf de 25 ste editie van de loop wordt het, in 2009, een TWEE daags evenement en onder het motto “Iedereen die wil moet kunnen meedoen” komt er de dag voor de Dam tot Damloop een loop met een kortere afstand.
Er wordt nog wat “gesleuteld” aan dit “kortere” concept en sinds 2015 wordt deze kortere loop op de zaterdagavond gehouden en is de afstand aangepast naar 5 Engelse mile ( 8 km):  Damloop by Night.
Een loopfeest met dit jaar zo’n 15.000 deelnemers, die  worden toegejuicht door vele toeschouwers, met onderweg muziek en met vooral véél (kunst)licht.
medaille

*) 1959 – 5.800 auto’s per dag. Soms wachttijden van 3 kwartier!

Citaat: Anne Wilson Schaef:

“Spiritualiteit is net een pakje instantsoep.
We hoeven er alleen maar aandacht aan toe te voegen
en het wordt een hele maaltijd”

 

Anne Wilson Schaef, Amerikaanse (Arkansas 1934) schreef onder andere het boek
Wie dan leeft, meditaties voor Mensen Die Veel Aan Hun Hoofd hebben.

Schaef, begon als psychotherapeute en kreeg in 1986 de titel Doctor of Philosophy in clinical psychology van het Union Institute.
Ze is nu schrijfster en heeft 16  (internationale) bestsellers op haar naam staan.

 

Film: The Mercy

Cast: Colin Firth, Rachel Weisz

Een film gebaseerd op een, in eind jaren ’60, waargebeurde geschiedenis:
Een krant schrijft een zeilwedstrijd uit met een geldprijs: solo zonder stop om de wereld zeilen.
Op dat moment heeft de hoofdpersoon, Donald,  een navigatieapparaat uitgevonden en brengt dat op de markt, maar erg succesvol is het nog niet en zijn bedrijfje kan wel een geldinjectie gebruiken. Ook de bekendheid die zijn apparaat door deze race zal krijgen doet hem besluiten om aan de race mee te doen. Hij vindt een geldschieter (eigenaar van caravanbedrijf) en een persagent die er wel wat inzien. Donald zelf is een amateurzeiler, die nog nooit de oceanen op geweest is, maar aan zelfoverschatting lijdt: Hoe moeilijk kan het zijn?
mercy

Al in de bouwfase van zijn zelfbedachte trimaran gaat er van alles fout; alles wordt (veel) duurder, de A-kwaliteit van iets kan niet geleverd worden, dus wordt het B,-kwaliteit, de oorspronkelijke datum van vertrek wordt  dan ook niet gehaald.
Alle andere deelnemers zijn al opweg als, op de laatste dag dat het nog mogelijk is, Donald vertrekt.

Natuurlijk zijn het voornamelijk filmbeelden van een man, wiens haar langzaamaan langer wordt, die primitief op een boot leeft, met gutsende golven over het dek, met rijen dolfijnen vrolijk langzij zwemmend en soms een verzengende zon en een windstille oceaan met een blote, zonnebadende man op een zeilboot.
Maar het is meer dan dat, het is een film over gemaakte keuzes,  over terugtrekken na bluf, over zelfoverschatting,  over hoe belangrijk het voor jou is, wat anderen van je vinden, over jezelf recht in de ogen kunnen kijken na bedrog en (natuurlijk ook) over de liefde.

Wij zijn met zijn drieën naar de film gegaan en ik was de enige die dezelfde keuze als Donald zou hebben gemaakt.
De andere twee (mannen) vonden een andere keuze voor de handliggender.
Kijk en oordeel zelf.

Ludwig Klinkhamer

In Gorssel hoorde ik het verhaal van Ludwig Klinkhamer.
Wie, zult u zich afvragen, is Ludwig Klinkhamer, ken ik die?
U kent hem misschien onder zijn roepnaam:

Loetje.jpgWij dronken koffie en aten taart in een plaats tussen Deventer en Zutphen: in Gorssel.
In een LOETJE restaurant! Ons wel bekend, maar niet uit Gorssel, maar uit Amsterdam en uit Laren.

We spraken met de, in prachtig zwart met gouden letters geklede ober en hij vertelde ons dat er momenteel 15 LOETJES in den lande zijn.
Hij vertelde ons ook het verhaal van Ludwig, die in 1977 een café in Amsterdam begon.
Het was een succesvol café, waar klanten wel eens vroegen of Loetje wat te eten had.
Het was een café, dus niet de bedoeling dat er gegeten werd, maar Loetje wilde zijn klanten ter wille zijn en op een keer zei hij dat hij wel een biefstuk brood kon klaar maken als ze dat goed vonden.
Dat vonden ze, dus dat maakte hij.
De klanten vertelden het verder en er kwamen steeds meer klanten die zijn biefstuk op brood wilden eten. In 2006 opende zijn kinderen de 2de Loetje en  daarna kwamen meer nieuwe vestigingen.
“Onze” ober werkt normaal in de 15 de vestiging van Loetje; in Nijmegen ( zijn zachte “g” had hem al verraden) Hij was hier nu omdat er in Gorssel “even” te kort aan personeel was.
We hebben geen biefstuk brood gegeten, maar ook de koffie was prima in deze Loetje!

MORE

Ooit was er het Scheringa Museum voor Realisme, maar dat ging in 2009 failliet en de collectie dreigde uit elkaar te vallen.
In 2012 kocht miljardair Hans Melchers de collectie en in 2015 werd het museum More in Gorssel geopend.
Meer dan 200 werken van Nederlandse kunstenaars zijn te zien in het Museum voor Modern Realisme.

Bijzondere werken van onder andere Jan Mankes, Charley Toorop,  Pyke Koch en natuurlijk Carel Willink.

Behalve de vaste tentoonstelling zijn er boven in het gebouw ook wisselende tentoonstellingen.
Helaas werd er, toen wij er waren, net een nieuwe tentoonstelling opgebouwd en konden we daar dus niet in.

Eerder schreef ik al over Museum More’s andere  locatie, die  in Kasteel Ruurlo.
De locatie in Gorssel is ook mooi, maar totaal anders: modern, licht en luchtig.
Architect Hans van Heeswijk, die de glazen brug bij kasteel Ruurlo ontwierp*) maakte dit gebouw een waardig “omhulsel” voor deze bijzondere collectie kunstwerken.

Niet alleen schilderijen staan in dit grootste museum voor modern realisme ook andere ” bijzondere kunstwerken” Ik weet eigenlijk niet hoe ik ze moet noemen; sculpturen? Beelden? Het ZIJN  het misschien wel, maar ik vind het te gewone woorden, voor zulke bijzondere Kunstobjecten.

Ter illustratie heb ik een foto gemaakt van een intrigerend kunstobject: een bed met een vrouw (meisje? ) erin. Ze is buiten proporties, qua lengte van benen en van voeten.
Ze ligt op haar buik, je ziet haar gezicht niet: wekt ze medelijden op? Intrigeert ze?
Op mij heeft ze een heel apart effect, ik kan niet ophouden met naar haar te kijken.
Ik zou haar willen strelen, geruststellen.
Er staat een aardige vrouwelijke suppoost bij, die me inderdaad afraad aan het meisje te komen (zij noemt het een meisje). Ze vertelt wel dat sommige mensen een dekentje over haar heen willen leggen en anderen haar wanstaltig vinden.
Dit is zeker KUNST dat iets met mensen doet.more gorssel

Over het verschil is smaak valt niet te twisten.
Ergens hangt een groot schilderij aan de wand met in de hoek een schildersezel, strak en recht; het grootste gedeelte van het schilderij is leeg.
Een meneer staat ervoor, ik loop er langs
”Een schildersezel” zegt hij tegen mij (om een praatje te beginnen denk ik)
– Het kan mij niet bekoren – geef ik hem terug.
“Nou altijd beter dan die werken van Willink, die vind ik FOEIlelijk” een man met een duidelijke mening!
Ik ben het beslist niet met hem eens en laat dat ook merken :
– Willink vind ik intrigerend, bijzonder en soms ook mooi –
Hij kijkt me indringend aan “Je doet zeker ook aan yoga, he? “
Ik lach – Ja, en? –
“Dat dacht ik al” plaatst hij me in een vakje en loopt zelfgenoegzaam naar zijn partner om haar te vertellen dat hij het bij het JUISTE eind had.
Een kunst én mensenkenner (vindt hij vast zelf)

Een bijzonder museum met een bijzondere collectie er in en met aardig personeel dat alert maar vriendelijk de kunst beschermt.

 

 

 

*) Hans van Heeswijk tekende ook voor het nieuwe entree van het Van Goghmuseum(Amsterdam) en de verbouwing van het Mauritshuis (Den Haag)

 

Kasteel Ruurlo

In de Gelderse Achterhoek was Kasteel Ruurlo in de 14e eeuw “een leen ” van Graaf Reinoud van Gelre en in de 15e eeuw in bezit van Jacob van Heeckeren.
Meer dan 5 eeuwen lang bleef het kasteel het  toen in bezit van de familie van Heeckeren.

Ik
zag het voor het eerst toen het een gemeentehuis was ( 1977-2005)
Toen in 2005  de gemeente Ruurlo  samengevoegd werd met Borculo, Neede en Eibergen (tot gemeente Berkelland) werd het gemeentehuis (kasteel)Ruurlo gesloten en  werd het nieuwe gemeentebestuur met ambtenaren gehuisvest in het gemeentehuis in Borculo( verbouwd en bijgebouwd)

In 2013 kwam het kasteel in handen van de miljardair en kunstverzamelaar Hans Melchers en werd het kasteel geschikt gemaakt als museum voor zijn collectie werken van de magische realistische schilder Carel Willink.

glazen brug
Architect Hans van Heeswijk ontwierp de matglazen brug; de 32 meter lange brug is de nieuwe toegang naar het museum MORE; Museum voor Modern realisme*)Ook is er een glazen aanbouw om de entree te vergroten, ontworpen (restauratie architect Cor Bouwstra)

wand willinkOok van binnen heeft het kasteel een metamorfose ondergaan.
De wanden zijn “aangekleed” door een couturier (Ronald Kolk)
damast ruurlo

Geen “rustige” wanden maar kleurige, drukke damasten wanden, waar de kunstwerken bijzonder op uitkomen.

vloer ruurloDe vloeren zijn speciaal ontworpen en zijn vaak echo’s van de plafonds. Prachtig gedaan en zeer bijzonder, zeker voor een kasteel waar meestal tapijten op de vloer liggen.plafond ruurlo
Het werk van Willink is op zich magisch, maar op de wijze waar het hier is tentoongesteld is krijgt het een bijzondere, extra dimensie.
Er zijn in het kasteel ook creaties te zien, die Willinks muze, Mathilde droeg en die werden ontworpen door Fong-Leng

Het kasteel, de tuin, de collectie Willink en jurken van Fong-Leng, het is tezamen één grote KUNST-BELEVING, waarbij een drankje op het zonnige terras van de Oranjerie het helemaal AF maakte!

Een aanrader eerste klas!

*)  Museum MORE bestaat uit 2 locaties kasteel Ruurlo en museum More in Gorssel

Meerdere betekenissen

Nederlands schijnt een moeilijke taal te zijn om te leren.
Behalve de uitspraak (waar sommige buitenlanders hun tong over breken) schijnt het ook zo te zijn dat er in het Nederlands  veel woorden zijn die meerdere betekenissen hebben.
Dat hebben wij Nederlanders over het algemeen niet zo door.

hopvogelVandaag scheurde ik een blaadje af van de natuurkalender, daarop stond een plaatje van de HOP, dat is  een gekleurde vogel met enorme kuif, die  ondanks dit exotische uiterlijk toch ook in Nederland voorkomt.

hopbellen
Zelf denk ik bij HOP meteen aan de slingerplant, met die prachtige hopbellen (vroeger  de takken daarvan decoratief in de toilet gehangen) die gebruikt worden als ingrediënt van bier.

Dan heb je ook nog het werkwoord HOPPEN, en de verbuiging:
ik HOP. Als je dat doet, zweef ( spring) je tijdens een meditatie.

Een HOP is ook een tussenstation tussen verbindingen op internet (las ik net)

hopje
Een HOP zou ook nog een groot snoepje kunnen zijn, meestal aangeduid met HOPJE.
Een typisch Hollands snoepje  dat gemaakt  is van caramel, boter en koffie en genoemd naar baron Hendrik Hop
hoppen

En je hebt ook nog (eiland) hoppen, met een boot van eiland naar eiland varen.
De betekenis van HOP kun je dus, als buitenlander alleen maar uit de context halen.Als je de taal niet goed spreekt en daar al moeite mee hebt waar gaat het  gesprek dan over ? Over een  vogel, een plant, een snoepje of een tussenstation? Moet je van eiland naar eiland varen of zweven tijdens een meditatie?

Verwarrend

 

 

 

foto eilanden: Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=606837

Invasieve exoot

Heel veel namen van planten, paddenstoelen en dieren heb ik in mijn vroege jeugd van mijn vader geleerd en weet ik nu nog. Ook andere “natuurkennis” komt uit die tijd.
Zoals
* de “brandplekken” van een brandnetel insmeren met gekneusde blaadje van een
klavertje
* nooit ereprijs plukken want “wie plukt ereprijs die is niet wijs”  (je komt thuis met
alleen steeltjes)
* frambozen -en bramenstruiken zijn te herkennen door het omdraaien van het blad; de    onderkant is bij het frambozenblad wit, bij het bramenblad groen;
* als je het rijpe zaaddoosje van een springbalsemien aanraakt, klapt het doosje open en      schieten de zaadjes weg (tot wel 7 meter)

Al die kennis heb ik, op mijn beurt weer gedeeld met ONZE kinderen en  met ons kleinkind.
Heel weinig vriendjes van onze zonen kenden dat aanraken van die springbalsemien; als we het ze leerden was het altijd een groot succes.
reuzenbalsemien
Nu lees ik dat sinds aug 2017 de Europese Commissie 12 nieuwe soorten op de zwarte lijst *) van schadelijke exotische planten en dieren heeft gezet en dat de reuzenbalsemien (Impatiens glandulifera) daar één van is. Deze éénjarige plant die zo’n 2,5 meter hoog kan worden komt oorspronkelijk uit de Himalaya: Tibet en India.

Rond 1850 werd de plant meegenomen van Noord India naar Europa.
Het is een invasieve exoot, dat betekent dat hij geen inheemse plant is en erg overheersend. De soort overwoekert de inheemse plantensoorten die het onderspit delven als het gaat om licht, ruimte en voedingsstoffen.
Heden ten dage moeten deze planten “uitgeroeid” worden,  hetgeen best moeilijk is, want als je ze met kluit en al uittrekt en op de aarde laat liggen schieten de plant zo weer wortel. Ook is het zo dat uit elke bloem die uitgebloeid is een zaadlob ontstaat, die zo’n 4 tot 20 zaadjes kan bevatten. Een vogel, een mens, maar ook een regendruppel en wind kan de zaadlob laten openspringen en de zaadjes  de vruchtbare aarde in katapulten.

Ik las dat de Europese Unie jaarlijks zo’n 12 miljard euro uitgeeft aan maatregelen om invasieve soorten onder controle te houden en de schade, die ze aanrichten, te herstellen!

 

 
*) Deze invasieve exoten zijn op de Unielijst geplaatst omdat ze in delen van de EU schade toebrengen (of dat in de toekomst waarschijnlijk zullen gaan doen) aan de biodiversiteit en/of ecosysteemdiensten. Men mag onder andere geen handel drijven met een soort die op de Unielijst staat.

 

“Speelgoed” van de rijken

Als je puissant rijk *) bent en je hebt huizen in vele delen van de wereld en daarbij ook de auto’s die je status geven, een stel ondernemingen en nog een heleboel andere dingen, waar moet je je geld dan aan uitgeven?

Je kunt natuurlijk de wereld een beetje mooier maken en geld schenken een goede doelen.Dat doen sommige rijken ook (Mark Zuckerberg, Bill en Melinda Gates, om maar eens een paar te noemen)
Je kunt ook “speeltjes” kopen, zoals een voetbalteam, een formule 1 team of een ander sportteam (rugby, basket- en baseball en cricket zijn oa in handen van miljardairs.)

Als het je verveelt (of het kost te veel) verkoop je het weer.
Voorbeelden te over: de heer Wang (UVS) die met ADO “speelde” en, dichterbij huis Michiel Mol oprichter van Lost Boys en Media Republic) die met een groep investeerders ooit het Midland-1 formuleteam overnam.  Een team dat later weer werd over genomen door Vijay Mallya (Indiaas zakenman) en Force India ging heten en nu net weer is overgenomen door  oa Lawrence Stroll, een Canadese zakenman (en pappie van Lance Stroll, coureur bij het Williams team)

Verleden jaar kwam er een rapport uit van de UBS bank en PricewaterhouseCoopers waarin geconcludeerd werd dat miljardairs tegenwoordig sportclubs kopen uit andere motieven dan vroeger. Toen was het een statussymbool, werd een club vaak gekocht om het ego te strelen.
Tegenwoordig kan de rijke zakenman door een sportclub te kopen een band op bouwen met de lokale gemeenschap waarin hij actief is, zo staat in het rapport te lezen.

In het rapport staat ook dat de 140 bekendste sportclubs in handen zijn van 109 miljardairs (okt.2017)
Saillant detail is dat de gemiddelde leeftijd van deze tycoons 68 jaar is

 

*) Het Engelse billion is wat in het Nederlands een miljard genoemd wordt, dus 1000 miljoen of 1.000.000.000

 

Droeve Dingen

Iedere dag schrijf ik een blog over iets dat ik heb meegemaakt of wat me bezig houdt.
De meeste dingen zijn blije dingen maar in de periferie van mijn vriendenkring gebeuren ook verdrietige dingen waar ik slechts zijdelings mee te maken krijg maar die me wel schokken.
Meestal schrijf ik daar niet over, omdat er al genoeg over nare dingen geschreven wordt, daar hoeft niet nog een blog bij. Maar nu ik in korte tijd 2 verdrietige verhalen van vriendinnen hoorde heb ik er toch een blog over gemaakt.

Een tijdje terug belde mijn vriendin verdrietig op: het kleinkind van haar zus, een jonge jongen nog, had zelfmoord gepleegd. Hij was een geliefde, sportieve jongen (op zijn begrafenis waren meer dan 200 mensen) Voor de mensen in zijn omgeving was zijn daad onbegrijpelijk.
Mijn vriendin had er erg veel verdriet van.

Een paar dagen geleden appte een andere vriendin me: de dochter van haar zus was dood gevonden; 32 jaar nog maar. Geen zelfdoding of misdrijf maar wat dan wel? Een gelukkige vrouw met een geweldige leuke baan ( ze schreef onlangs nog “ik kan niet beschrijven hoe gelukkig ik ben)
Een onbegrijpelijke dood, en verdriet voor veel mensen.
Hoewel ik de 2 jonge mensen zelf niet ken, raakt het me.
Zulke jonge levens afgebroken, diep treurig.

Wat me ook raakt is het verdriet van 2 dierbare vriendinnen.
Ik kan niets voor mijn vriendinnen doen, alleen er voor ze zijn.