Zee

zee

Vandaag heb ik de zee (weer) gezien én… ik heb mij gedragen.
Het verhaal gaat namelijk (ooit door mijn moeder verteld) dat ik, toen ik de eerste keer de Noordzee zag,  op mijn kleine beentjes zo met schoenen en al van het strand de zee in liep.
Dát was in die tijd een klein drama; er bestonden toen nog geen crocs, teenslippers of watersandaaltjes. Als kind had je twee paar(leren) schoenen: een winter en een zomerpaar en beiden konden NIET goed tegen zout zeewater.

Nu fietsten we vanuit Den Haag via de Laan van Poot en het Westduinpark naar de zee. De vegetatie in de duinen vind ik apart; veel struiken met doornen, veel bessen, oranje, rood en geel en vooral veel zilvergrijze bladeren aan struiken en bomen.

We zetten onze fietsen  aan de ene kant van een duin en klauteren door het mulle zand  het duin op, waar een vrij steile trap onze naar het strand en de zee brengt.
In de verte liggen (zeker 10) grote tankers te wachten op vracht; een vliegtuigje van de kustwacht vliegt laag over; een politieauto rijdt op het strand langs de zee en er lopen veel mensen met een hond op het strand. Bijna allemaal gooien ze een bal de zee in en bijna alle honden rennen de zee in en komen met bal terug.

Na een wandelingetje langs de kust strijken we neer op een terras van een strandpaviljoen en willen we een lunch bestellen.
Naast ons zitten 2 vrouwen van omstreeks de 40, beide met een hond.
De één met een zwarte legging en een zwart shirt met lange mouwen en laarsjes, de ander met een zwart topje zonder bandjes, korte broek en blote voeten: beiden met een hond.
Ik kan het niet helpen dat ik hoor wat de ene tegen de andere (collega?) zegt:
“Je zal toch Miranda heten en vandaag de hele dag aan je computer moeten zitten”.
Ze gniffelen allebei (ik ook, al ken ik  die sneue Miranda niet.

Ik wil graag iets dat op de kaart als “ontbijt” (tot 12uur) staat en loop binnen (open keuken) en vraag aan de kokkin of ik dat toch bestellen mag: ”Voor u maak ik vandaag een uitzondering”.
Ik heb wéér mazzel! Zonder jas of vest eind september op een terras zitten te lunchen met uitzicht op de zee met een heerlijk lunchhap!
Een doordeweekse feestdag!

 

 

Fabriekspand Den Haag

jaarsmaOude gebouwen vind ik intrigeren, vooral als ik niet weet met welk doel ze ooit waren gebouwd. Was het een school, een klooster of een……?
In Den Haag liep ik langs een groot gebouw met torentje in de Fahrenheitstraat. Ik zag  er niet aan af waarvoor het ooit gebouwd was, ergens op een deur hing een briefje.

Ik stak over om het briefje te lezen er stond dat pakketjes af te halen waren op een ander adres.
Een postkantoor? Het was vrij statig en gebouwd in het begin van 1900 schatte ik.
Thuis zocht ik het na en inderdaad was het een postkantoor geweest
Daar was het echter niet voor gebouwd, pas in 1936 werd het een postkantoor.

Het was in opdracht gebouwd ( 1906) van ene heer Jaarsma; fabrikant*) in kachels en haarden.  Het gebouw werd ontworpen door architect D.Oosthoek.
Het pand was tot 1936 als haardenfabriek in gebruik geweest; toen werd de Kachel- en Haardenfabriek Jaarsma namelijk overgenomen door DRU**)

DRU was een van de oudste industriële bedrijven in Nederland en begon in 1754 in Ulft.
(Eerder schreef ik al eens een blog over de Cultuurfabriek in Ulft, zoals de voormalige fabriek nu heet!)

*) In 1895 was Jan Jaarsma als smid begonnen met het maken van haarden
**) de naam DRU is ontstaan door de namen Diepenbrock en Reigers te Ulft