In de wachtkamer

Onze tandarts heeft haar spreekuur, samen met een paar andere tandartsen  in een praktijk in een ander dorp, dus regelen mijn lief en ik voor de jaarlijkse controle een afspraak vlak ná elkaar. Zo  kunnen we samen reizen en als het goed gaat, zijn we er dan weer een jaar van af.

We komen binnen in de wachtkamer bij onze tandarts.
Prominent aanwezig is deze keer  een computer met een grijs vlakje: AANMELDEN.
Dat is nieuw.
Ik tik op de button AANMELDEN, er wordt gevraagd of ik een man of een vrouw ben en wat mijn geboortejaar is. Het scherm daaropvolgend meldt: WELKOM met mijn naam en de tijd van de afspraak. Ik druk: SLUITEN en klaar is Kees.
Ik kijk om naar mijn lief: hij knikt.
Ik druk weer op AANMELDEN, vul in dat ik een man ben én mijn liefs geboortedatum en ook hij wordt, bij naam, welkom geheten.
Wederom is Kees klaar (en wij ook)

Er volgt een discussie met de reeds aanwezige wachtenden over het aanmelden via een computer in plaats van een dame achter een balie.
De baliedame zit er overigens wel. Ik vraag haar of ze overbodig aan het worden is?
Ze lacht en vertelt dat het ’s morgens erg druk is aan de telefoon en dat dit systeem haar  ontlast, plus dat de patiënten dan niet hoeven te wachten.
De meningen in de wachtkamer  over dit computergebeuren blijven verdeeld.
Een oudere dame zegt zich toch liever bij de assistente aan te melden; dat mag nog.

Er komt een zeer kromlopende dame achter een rollator aan met haar nicht (de vrouw zegt “tante” tegen haar) De oude dame gaat heel moeilijk zitten en de middelbare nicht neemt naast haar plaats.
De nicht laat op haar telefoon de oude dame foto’s zien. “Weet je wie dat is?”
De oude dame zegt bij alle foto’s : NEE en dan vertelt de nicht het haar: “Je zus, de hond, Alie”.
Op een gegeven moment zegt de nicht “Kijk dat is mijn dochter”.
De oude dame leeft op “Die zijn duurder, meisjes zijn veel duurder”
De nicht glimlacht

Ik heb daar nooit over nagedacht, zouden meisjes in onze cultuur, hier in Nederland, duurder zijn in het grootbrengen dan jongens?
Behalve dat ik nooit heb bijgehouden hoeveel mijn kinderen kosten hebben we alleen kinderen van het mannelijke geslacht, dus geen vergelijkingsmateriaal.

De oude dame gaat haar nicht, na het bekijken van de foto’s ,vertellen waar ze geboren was en hoe dat allemaal vroeger ging: een tuindersbedrijf dat niet loonde en van de hand gedaan moest worden gevolgd door een verhuizing naar een andere streek.
Ik vind het bijna jammer dat ik  bij de tandarts binnengeroepen wordt en het verhaal van de oude dame  niet verder kan volgen.
Toen ik bij de tandarts klaar was en mijn lief naar binnen ging, waren de beide dames weg, binnengeroepen bij een andere tandarts vermoed ik.
Jammer.