Fietsvallen

We fietsen na het eten een stukje, omdat lopen, wat we meestal na het eten doen, voor mij nu even niet gaat, omdat ik loeihard mijn teen gestoten heb.
Op het fietspad ligt een waterslang die naar een sproeier leidt, die staat te draaien, We rijden er onderdoor en worden een beetje nat. Geeft niets, het is nog warm,
Verderop ligt weer een slang op het fietspad. Ik denk dat ik er evenwijdig aan fiets, kennelijk niet, want ik voel mijn fiets onder me wegglijden. Ik val in, wat voor mij een slow motion lijkt, kan er niets aan doen, maar klap met mijn knie op het fietspad, mijn rechtervoet( die met de zere teen)  blijft staan, maar klapt dan om, mijn snuit ligt in een bloemperkje.
Ik gil van de pijn.

Overeind komen gaat even niet. Hand en pols zijn  geschaafd, aan mijn knie is niets te zien doordat ik een spijkerbroek aan heb. Mijn lief pakt mijn fiets op en wil mij ook wel oppakken, maar ik blijf liever even liggen. Na een tijdje ga ik het toch proberen. PIJN!!!
Fietsen gaat niet meer, lopen amper, dus mijn lief gaat naar huis fietsen en de auto halen.
Ik ga met fiets strompelen naar de dichtstbijzijnde weg, waar hij met de auto komen kan.

Mijn lief heeft nagedacht en de fietsendrager achter op de auto gezet, zodat die niet alleen in de polder hoeft achter te blijven. Mijn lief wil ook naar de huisartsenpost doorrijden, maar dat wil ik liever niet. Thuis eerst eens kijken wat er aan de hand is, schaafwondjes verzorgen en ijs op de knie en heel graag het zand uit mond en snuit.
Als dat allemaal gebeurd is en de pijn wordt eerder erger dan beter, bellen we toch maar even de huisartsenpost. Een antwoordapparaat vraagt of je je burgerservicenummer bij de hand wil houden. Dat had ik dus even niet zo snel paraat.
Als mijn lief het gevonden heeft, bellen we weer. Ik kan een klein uurtje later terecht.

teenTwee en een half uur, een röntgenfoto en artsenbezoek later, zijn we weer thuis: Kniebanden verrekt en grote teen gebroken. Niet zodanig dat die in het gips moet, wel een speciaal soort schoen aan gekregen om de, nu paarse, kloppende teen, te ontlasten.
Aan de knie kan weinig gedaan worden, rust moet dat genezen.
De linkerschoen ontlast  dan wel de gebroken teen, maar maakt het de rechter knie moeilijk om te lopen.

Ik voel me zielig, maar ook opgelucht, geen gebroken heup, meteen (wel een tijd wachten, maar ik was  dan ook niet levensbedreigend) adequaat geholpen en aardig ziekenhuispersoneel.
Thuis ijs op de knie, voetje omhoog en (om half 12) een kop koffie voor de schrik.